Οι διεθνείς οργανώσεις, όπως η Human Rights Activists News Agency, έχουν αναφέρει ότι κάθε χρόνο στο Ιράν δολοφονούνται περίπου 1.500 άνθρωποι που πλέον δεν είναι απλώς «εχθροί του καθεστώτος» αλλά «εχθροί του Θεού». Οι Ιρανές και οι Ιρανοί ξεσηκώνονται για πέμπτη φορά μέσα σε εννιά χρόνια κατά του θεοκρατικού καθεστώτος που κυβερνά τη χώρα από το 1979. Αυτή τη φορά η κατάρρευση του ριάλ, του εθνικού νομίσματος του Ιράν, έναντι του δολαρίου, ήταν που πυροδότησε τις κινητοποιήσεις από τον περασμένο Δεκέμβριο. Οδήγησε σε κατακόρυφη αύξηση των τιμών των προϊόντων, ενώ οι λανθασμένες και αρκετά ύποπτες κυβερνητικές ενέργειες εκτίναξαν στα ύψη το κόστος της βενζίνης και άλλων ζωτικών αγαθών.

Και ενώ τα σενάρια για πιθανή επέμβαση των ΗΠΑ είχαν πρωτοσέλιδη προβολή, όπως στη «Wall Street Journal» και τον Τραμπ να αφήνει σαφέστατες υπόνοιες, οι Φρουροί της Επανάστασης προειδοποίησαν σε ανακοίνωσή τους ότι οι «κόκκινες γραμμές» τους περιλαμβάνουν «την προστασία των επιτευγμάτων της Ισλαμικής Επανάστασης και τη διατήρηση της ασφάλειας της κοινωνίας». «Το Ιράν κοιτάζει προς την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ίσως όπως ποτέ άλλοτε» και «οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να βοηθήσουν», ανήρτησε ο Τραμπ ενώ οι επιτελείς του, σύμφωνα με τα σενάρια, άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας αεροπορικής επιδρομής. Οσον αφορά το εσωτερικό της χώρας, η πιο ανησυχητική εξέλιξη είναι η σχεδιαζόμενη ανοιχτή εμπλοκή του στρατού στην καταστολή των κινητοποιήσεων.

Ολοι λένε ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη κοινωνική εξέγερση των τελευταίων ετών. Το κύμα της γενικευμένης φτώχειας ήρθε να ξεχειλίσει τον χείμαρρο που είχε φουσκώσει η πολύχρονη καταπίεση των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο πληθωρισμός ξεπερνά το 40%, η φτωχοποίηση ακόμα και των μεσαίων στρωμάτων είναι ασταμάτητη, μικροέμποροι και μεσαίοι επιχειρηματίες κλειδώνουν τις επιχειρήσεις τους και τις εγκαταλείπουν, νέες γυναίκες καίνε δημοσίως τα χιτζάμπ τους.

Το Ιράν δεν είναι απλώς το σκληρό πρότυπο του ισλαμισμού. Ούτε και η αδιαφιλονίκητη, από ό,τι φάνηκε, πυρηνική δύναμη που πρέπει να φοβάται ο δυτικός κόσμος. Είναι και το κέντρο εξαγωγής του αντιδυτικού εξτρεμισμού προς τις ΗΠΑ αλλά και την Ευρώπη. Αυτή τη φορά οι διαδηλώσεις και οι αναταραχές είναι διαφορετικές από ό,τι τις προηγούμενες φορές. Τώρα έχουν σαφέστερο φιλοδυτικό προσανατολισμό από τις προηγούμενες φορές. Οι άνθρωποι που ορθώνουν το ανάστημά τους μπροστά στο καθεστώς των μουλάδων διεκδικούν το δυτικό μοντέλο ζωής και ανάπτυξης για τους ίδιους, τις οικογένειές τους, τη χώρα τους και την οικονομία της. Ισως αυτό να εξηγεί εν μέρει την εκκωφαντική σιωπή και του ελληνικού ιδεοληπτικού δικαιωματισμού, που συνήθως εκφράζει τη συμπαράστασή του με πολύ λιγότερες ποσότητες αίματος στους δρόμους διαφόρων απολυταρχικών χωρών στον πλανήτη…