Από τις πρώτες ημέρες του νέου έτους φαίνεται πως το 2026 μπορεί να είναι μια χρονιά μεγάλων ανατροπών στον πλανήτη.
Η «καθαίρεση» του δικτάτορα της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, με την αμερικανική επέμβαση, οι συνεχιζόμενες προσπάθειες για ειρηνευτική συμφωνία στον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας και ο ξεσηκωμός των πολιτών του Ιράν κατά του αυταρχικού θεοκρατικού καθεστώτος των μουλάδων αποτελούν τρεις από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για το παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό.
ΟΣΟΝ αφορά στη Βενεζουέλα το ζητούμενο είναι να υπάρξει μια ομαλή επιστροφή στη δημοκρατία, αλλά και στην οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας που έχει πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου. Δεν πρόκειται για κάποιο εύκολο εγχείρημα, καθώς η κατάσταση μπορεί να εκτραχυνθεί ανά πάσα στιγμή.
ΣΤΟ μέτωπο της Ουκρανίας όλα δείχνουν πως είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει επίτευξη συμφωνίας. Η κυριότερη αντίθεση Μόσχας – Κιέβου αφορά στο εδαφικό, όπου και οι δύο πλευρές εμφανίζονται ανυποχώρητες. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι πως ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν δείχνει διατεθειμένος για να προχωρήσει σε πραγματικό διάλογο, καθώς πολιτικά τον συμφέρει η συνέχιση του πολέμου, ενώ ακόμα και για τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι είναι αμφίβολο αν θα είχε πολιτικά οφέλη από μία συμφωνία που είναι βέβαιο ότι θα «πλήγωνε» την Ουκρανία.
ΓΙΑ το Ιράν τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Η πτώση της δικτατορίας των μουλάδων δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει εύκολα. Το ξεκίνημα των κινητοποιήσεων αυτή τη φορά είχε ως αιτία την εντεινόμενη οικονομική κρίση από τη σημαντική υποτίμηση του νομίσματος. Τώρα, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες σε αρκετές πόλεις του Ιράν δείχνουν αποφασισμένοι να συνεχίσουν τις διαδηλώσεις με στόχο τη φυγή του Χαμενεΐ, αλλά το καθεστώς προχωρά σε αιματηρή καταστολή.
ΣΕ όλες τις παραπάνω γεωπολιτικές εξελίξεις παίζουν σημαντικό ρόλο οι πολιτικές του Ντόναλντ Τραμπ. Η επέμβαση στο Καράκας, τα σενάρια για πιθανό χτύπημα στο Ιράν, αλλά και η ενεργός συμμετοχή στον ρωσο-ουκρανικό διάλογο αποδεικνύουν πως η Ουάσιγκτον επιθυμεί να αναδείξει την πολιτικο-στρατιωτική της ισχύ σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
ΑΛΛΩΣΤΕ, παράλληλα, ο πρόεδρος Τραμπ επιμένει να μιλάει δημόσια για την «απόκτηση» της Γροιλανδίας με οιονδήποτε οικονομικό, διπλωματικό ή ακόμα στρατιωτικό τρόπο. Κάτι που δοκιμάζει τις σχέσεις ΗΠΑ – Ευρώπης. Ενώ υπάρχουν και άλλες γεωπολιτικές κρίσεις όπως οι εύθραυστες σχέσεις Κίνας – Ταϊβάν, οι εμφύλιοι πόλεμοι στην Αφρική, η κατάσταση στη Γάζα και η ανησυχία για το Κόσοβο.
Διαβάστε Επίσης
ΟΠΩΣ τόνισε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να παραμένει απαθής απέναντι σε παράνομα και αυταρχικά καθεστώτα, αλλά συγχρόνως πρέπει οι δημοκρατικές χώρες να τηρούν τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Αυτό αποτελεί και ένα μήνυμα προς την Ευρώπη, που θα πρέπει -επιτέλους- να ξυπνήσει από τον γεωπολιτικό της λήθαργο και να επιχειρήσει να ανακτήσει τη χαμένη οικονομική και γεωπολιτική ισχύ.
