Κάτι σκηνές με το σόι του νεκρού να τσακώνεται πάνω από το μνήμα είτε για τον λόγο που βρέθηκε κάτω από τη γη είτε για την κληρονομιά. Αυτό που έγινε με το τρομερό δυστύχημα στο εργοστάσιο «Βιολάντα», στα Τρίκαλα, ήταν απολύτως απογοητευτικό. Ακαριαία, θα έλεγε κανείς, ενεργοποιήθηκαν διάφορα αντανακλαστικά και το πολιτικό κέντρο βάρους μεταφέρθηκε αυτομάτως στο ερώτημα για το ποιος μετράει πιο αποτελεσματικά τους νεκρούς και τις απώλειες των εργατικών δυστυχημάτων.

Ηταν απολύτως σαφές ότι κινητοποιήθηκε ο γνωστός αντικυβερνητικός μηχανισμός που, σαν ανιχνευτής καπνού σε κλειστό χώρο, αρχίζει και χτυπάει το καμπανάκι του συναγερμού όταν διαισθανθεί ότι κάτι κακό που συμβαίνει στην κοινωνία, όπως ένα δυστύχημα που αγγίζει τη δημόσια σφαίρα, είναι δυνατόν να μεταφραστεί σε πολιτικό όφελος με την άσκηση αρνητικής κριτικής στην κυβέρνηση. Λες και η κυβέρνηση -η κάθε κυβέρνηση- γνωρίζει και αναμένει απαθής να σκοτωθούν άνθρωποι.

Τα επίσημα στοιχεία της Eurostat κάνουν λόγο για περίπου 50 θανάτους ετησίως στην Ελλάδα σε χώρους εργασίας και για λόγους που σχετίζονται με τις συνθήκες εργασίας. Φαίνεται, όμως, ότι οι αριθμοί που συλλέγουν οι συνδικαλιστικοί φορείς, όπως η Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΟΣΕΤΕΕ), είναι διαφορετικοί. Καταγράφει κλιμακούμενη αύξηση των εργατικών ατυχημάτων, με αποκορύφωμα το 2025, κατά το οποίο τουλάχιστον 201 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εν ώρα εργασίας, ενώ 332 τραυματίστηκαν σοβαρά. Και σε αυτό το, τόσο σοβαρό, θέμα δεν υπάρχει μία αλήθεια.

Η ευκολία με την οποία όλες οι συνωμοσιολογικές θεωρίες έχουν κυριαρχήσει και κάνουν μεγάλα τμήματα της κοινής γνώμης να μιλούν για «έγκλημα και δολοφονία», με την ίδια ευκολία που μιλούν για το ματς της Κυριακής, ευθύνεται για την τόσο σοβαρή κατάπτωση του δημόσιου διαλόγου, ακόμα και σε θέματα που έχουν να κάνουν με τη ζωή πέντε ανθρώπων που εργάζονταν στη νυχτερινή βάρδια στη «Βιολάντα».

Μοιραία, προκλήθηκε η ομολογουμένως οργισμένη αντίδραση του Π. Μαρινάκη που έκανε λόγο για «τυμβωρύχους», καθώς οι αναλύσεις δείχνουν ότι σ’ αυτήν την προεκλογική περίοδο όπου ήδη έχουμε μπει -και ας απέχουμε από τις εκλογές του ’27 περισσότερο από ένα έτος- το ενδιαφέρον συγκεντρώνεται στη λεγόμενη «γκρίζα ζώνη». Ενα ποσοστό ψηφοφόρων που κατά τα φαινόμενα ξεπερνά ακόμα και το 22% και το οποίο στην παρούσα φάση καταγράφεται στην «αδιευκρίνιστη ψήφο» που κατά τις προσδοκίες της αντιπολίτευσης βαφτίζεται «αντισυστημική».

Η Πυροσβεστική έχει καταγράψει πολλές και σοβαρές λεπτομέρειες για τις συνθήκες που συνετέλεσαν στην τραγωδία. Η τοπική -και όχι μόνο- κοινωνία θρηνεί συμπαραστεκόμενη στις οικογένειες. Πριν από κάποιες εβδομάδες είχαμε τη σιδηροδρομική τραγωδία στην Ισπανία. Η λίστα των θυμάτων μεγάλωνε, τουλάχιστον, μέχρι την περασμένη Παρασκευή. Οι Αρχές συνεχίζουν τις έρευνες χωρίς κανένα από τα επίσημα κόμματα να φωνάζουν περί «εγκλήματος και κρατικής δολοφονίας». Είναι θέμα πολιτικής κουλτούρας η οποία δεν λείπει από την Ελλάδα. Απλώς δεν ουρλιάζει…