Αν οι εκλογές είχαν γίνει μέχρι το τέλος του 2025, η Καρυστιανού δεν θα είχε πρόβλημα. Θα σχηματιζόταν μία κίνηση που θα την υποστήριζε, θα είχε όσο το λιγότερο γινόταν μέλη που να έχουν σχέση με την πολιτική και την τελευταία στιγμή θα μεταβαλλόταν σε κόμμα και θα «έπειθε» την Καρυστιανού να συμμετάσχει. Απίθανο; Καθόλου. Λιγότερο τουλάχιστον από έναν δεξιό Ελληνα του εξωτερικού που εμφανίζεται από το πουθενά για να αναλάβει την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Στέφανος Κασσελάκης είχε ανοίξει τον δρόμο δείχνοντας ότι στην απελπισία τους «σοβαροί» πολιτικοί, μπροστά στον κίνδυνο να μείνουν απ’ έξω, είναι έτοιμοι να ψηφίσουν οποιονδήποτε για να μπουν ξανά στο παιχνίδι.

Μόνο που μετά τη σύγκρουση με τον Νίκο Καραχάλιο, η Καρυστιανού άνοιξε τα χαρτιά της πολύ νωρίς. Να επανέλθει το θέμα των αμβλώσεων με δημόσια διαβούλευση; Στον αμερικανικό Νότο με τα δικαιώματα του αγέννητου εμβρύου θα γινόταν θέμα. Στην Ευρώπη όμως και στην Ελλάδα, που έζησε την εποχή των παράνομων κλινικών για εκτρώσεις, το θέμα ήταν ανύπαρκτο. Τουλάχιστον για όλα τα κόμματα, εκτός της Νίκης του Δημήτρη Νατσιού, που δήλωσε χαρούμενος γιατί η Καρυστιανού έρχεται στις θέσεις του.

Με μία και μόνη δήλωση η Μαρία των Τεμπών από υποψήφια Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή πρωθυπουργός είχε μετατραπεί σε στέλεχος της Νίκης. Είχε μιλήσει πολύ. Αποδεικνύοντας ότι οι φιγούρες του Τάσσου, για να έχουν τύχη στα κόμματα της Αριστεράς, πρέπει να μένουν βουβές.

ΤΟ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΟΥ ΝΤΕ ΝΙΡΟ

Την περασμένη εβδομάδα μία είδηση συνοδευόμενη από φωτογραφία ανέβηκε στο Διαδίκτυο. Ο Ρόμπερτ ντε Νίρο είχε χρηματοδοτήσει και εγκαινιάσει ένα νοσοκομείο 250 κλινών αποκλειστικά για αστέγους. Η είδηση συνοδευόταν από δήλωση του Ντε Νίρο «Αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να αφήσω πίσω μου» και φωτογραφία που τον έδειχνε να κόβει με ψαλίδι την κορδέλα των εγκαινίων. Η ανάρτηση στο X (πρώην Twitter) είχε 38,7 δισ. θεάσεις. Ολα καλά εκτός από το γεγονός ότι η είδηση και η φωτογραφία ήταν fake, δηλαδή όλα ψευδή.

Κάποιος μπορούσε να το καταλάβει. Η ταμπέλα πίσω από τον Ντε Νίρο είχε το όνομά του αλλά όχι χώρο για να γραφτεί το ίδρυμα. Το άγαλμα του Ντε Νίρο με την επιγραφή παρέπεμπαν σε πανεπιστήμιο και όχι σε νοσοκομείο. Ο άστεγος πίσω του ήταν σαν δείγμα δωρεάν. Μόνο που ελάχιστοι έχουν τον χρόνο ή τη διάθεση. Ο περισσότερος κόσμος είχε πιστέψει την είδηση, όσοι την είχαν ανεβάσει ήταν έτοιμοι να την υπερασπιστούν και αφού δεν μπορούσαν να πουν ό,τι έγινε, έλεγαν «δεν θα μπορούσε να γίνει;».

Τα προηγούμενα αφορούν το πόσο εύκολα μπορεί να περάσει κάτι ανύπαρκτο, φτάνει ο κόσμος να θέλει να έχει γίνει. Κάποιες «ειδήσεις» με φωτογραφίες θα είναι λιγότερο αθώες από το νοσοκομείο του Ντε Νίρο.

Ωριμοι 18άρηδες και 30άρηδες ημιπιτσιρικάδες

Τα δημοψηφίσματα δημιουργούν πολώσεις. Το δημοψήφισμα του 2015 δεν ήταν εξαίρεση και για τους 39% του «ΝΑΙ» οι 61% του «ΟΧΙ» έχουν γίνει αιώνιοι εχθροί. Μόνο που τα νούμερα δεν βγαίνουν.

Το 2023 η Ν.Δ. πήρε σχεδόν 41%. Περισσότερο δηλαδή από το ποσοστό του «ΝΑΙ». Υπάρχουν όμως και άλλες φοβίες.

Ο φόβος ότι σε κάθε εκλογές έρχονται κάποιοι εκατοντάδες χιλιάδες νέοι ψηφοφόροι που θα τα κάνουν… πόρνη. Δεν στέκει όμως λογικά. Ταυτόχρονα, ένας αντίστοιχος αριθμών ψηφοφόρων γερνάει.

Ο κίνδυνος δεν στέκει και δημοσκοπικά. Στο τελευταίο δημοψήφισμα της Pulse στην ερώτηση πώς θα αντιμετωπίζατε ένα κόμμα -λέγε με Καρυστιανού- που όλα τα πρόσωπα δεν θα είχαν προηγούμενη πολιτική θητεία, στις ηλικίες 19-30 το 29% απάντησε θετικά. Αλλά στα 30-44 το 41% απάντησε θετικά, στα 44-60 το 31% και μόνο στα 60+ το ποσοστό έπεσε στο 17%. Ταυτόχρονα το 49% των ηλικιών 19-30 δηλώνει αδιάφορο.

Τις τελευταίες δεκαετίες η τάση ήταν το δικαίωμα ψήφου να δίνεται σε όλο και μικρότερες ηλικίες. Η λογική ήταν ότι ωριμάζουν νωρίτερα. Λάθος. Οι 18άρηδες παλαιότερων εποχών, που είχαν ευθύνες και ζούσαν οικογένειες, ήταν πολύ πιο ώριμοι από τους σημερινούς 30άρηδες ημιπιτσιρικάδες.