ΤΟ μόνο βέβαιο είναι πως σταδιακά χτίζεται μια νέα «παγκόσμια τάξη πραγμάτων» που δεν έχει καμία σχέση με τις ισορροπίες που είχαν διαμορφωθεί τόσο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και μετά από την «παγκοσμιοποίηση» των δεκαετιών ’90 και ’00.

ΣΕ αυτή τη «νέα τάξη πραγμάτων 2.0» κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για το πώς θα διαμορφωθούν, τελικά, οι παγκόσμιοι συσχετισμοί των υπερδυνάμεων των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας, ενώ μέσα σε αυτή τη γεωπολιτική μπαχαλοποίηση αναδεικνύονται νέοι ισχυροί περιφερειακοί «παίκτες».

ΣΤΗΝ ουσία, όμως, αυτή τη στιγμή βρίσκονται υπό πίεση τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η Ευρωπαϊκή Ενωση, τα μέλη της οποίας έτσι κι αλλιώς συμμετέχουν στη Βορειοατλαντική Συμμαχία. Αρα, το μεγαλύτερο πρόβλημα το έχει η Ευρώπη. Μία Ευρώπη αποδυναμωμένη πολιτικά και οικονομικά και η οποία, μάλιστα, δεν έχει ακόμα να δημιουργήσει μια κοινή στρατιωτική δύναμη.

ΤΑ καμπανάκια ηχούσαν εδώ και χρόνια. Δυστυχώς, όμως, οι ισχυροί της Ευρώπης, ο γαλλογερμανικός άξονας σε συνδυασμό με χώρες – δορυφόρους, αγνοούσαν παντελώς αυτό που φαινόταν να… έρχεται. Ετσι δεν προχώρησαν στις απαιτούμενες κινήσεις και η Ε.Ε. παρέμεινε ένας πολυεθνικός οργανισμός κολλημένος στη γραφειοκρατία και το παρελθόν.

Η διπλή πίεση που ασκείται από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία αποτελεί μία τελευταία ευκαιρία για την Ευρώπη. Να «ξυπνήσει από τη γεωπολιτική της αφέλεια», όπως έχει τονίσει πολλές φορές ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Να υλοποιήσει άμεσα όσα δεν είχε κάνει για πολλά χρόνια. Να ισχυροποιήσει την οικονομία και την άμυνά της. Να επανακτήσει τη δυναμική της σε όλα τα επίπεδα. Δεν είναι κάτι εύκολο, αλλά είναι, πλέον, αναγκαστικό. Γιατί, αλλιώς, θα γίνει ακόμα πιο ευάλωτη και θα βρεθεί μπροστά στο ενδεχόμενο διάλυσης στις επόμενες δεκαετίες.

ΤΟ σκηνικό δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμο ούτε για την Ελλάδα. Η στρατηγική Μητσοτάκη, όμως, κινείται σε σωστή ρότα. Στέλνει το μήνυμα πως η Ελλάδα παραμένει προσηλωμένη στην Ε.Ε., αλλά και στον πιο στενό της σύμμαχο που είναι οι ΗΠΑ. Γιατί, ας μην ξεχνάμε πως έχουμε και μία ιδιαιτερότητα σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, γειτνιάζουμε με μια αναθεωρητική δύναμη, την Τουρκία, που είναι βέβαιο πως θα επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί τις νέες παγκόσμιες ισορροπίες που διαμορφώνονται.