Το «Τρίγωνο των Βερμούδων», που βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του Βόρειου Ατλαντικού, λέγεται και «Τρίγωνο του Διαβόλου» γιατί εκεί έχουν εξαφανιστεί αεροσκάφη και πλοία κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Η μόνη διαφορά για το ΠΑΣΟΚ είναι ότι το «πλοίο» του το οδήγησε εκεί ο καπετάνιος Ν. Ανδρουλάκης και οι συνθήκες δεν είναι μυστηριώδεις.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι αυτός που έχει χαράξει την πορεία του πράσινου πλοίου, η οποία δεν είναι και ιδιαίτερα σύνθετη. Μάλλον απλοϊκή είναι: Ακολουθούμε τον λαϊκιστικό ακτιβισμό της Ζ. Κωνσταντοπούλου και του ΣΥΡΙΖΑ (σε όλες τις εκδοχές του). Μέσα σε λίγους μήνες κατάφερε να αλλοιώσει τη φυσιογνωμία του κόμματός του, αλλά και να θυμίσει ξανά το κακό παρελθόν του βαθέoς ΠΑΣΟΚ, το οποίο γοητεύτηκε και γοήτευσε την πολιτική της μίζας.

Η αρχή της κατηφόρας ήταν η τυφλή υιοθέτηση της θεωρίας του ξυλολίου και των χαμένων βαγονιών στην τραγωδία των Τεμπών. Εδώ δεν υπήρχε οικονομικό θέμα αλά παλαιό ΠΑΣΟΚ. Υπήρχε μόνο πολιτική αβελτηρία και πολιτική βουλιμία να πάρει κομμάτι από την πίτα της αντισυστημικότητας. Από την πίτα δεν «έφαγε» κι έμεινε με την πολιτική αβελτηρία, που σημαίνει «έλλειψη οξυδέρκειας», «ανοησία» και «διανοητική νωθρότητα». Συμπεριφορά που απέκοψε το ΠΑΣΟΚ από τον κεντρώο, σκεπτόμενο και θεσμικό χώρο.

Ομως, η ΓΣΕΕ και ο ΟΠΕΚΑ σχετίζονται ευθέως -εφόσον κριθούν από τη Δικαιοσύνη- με θέματα που αφορούν την ενθυλάκωση δημόσιου χρήματος. Κι αν μεν ο Γ. Παναγόπουλος δεν θεωρήθηκε κι ούτε ήταν ποτέ άνθρωπος του προέδρου, είναι «πιο ΠΑΣΟΚ» από τον Ν. Ανδρουλάκη λόγω ηλικίας και μεγαλύτερης διαδρομής στο «ορθόδοξο κόμμα» στο οποίο ομνύει ο τωρινός πρόεδρός του. Εξού και η χθεσινή ατάκα του στον REAL FM, «το ΠΑΣΟΚ επανέρχεται στις εργοστασιακές ρυθμίσεις του».

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, όσο μεγάλη προσπάθεια κι αν έγινε, δεν πέρασε ως «αμιγώς γαλάζιο σκάνδαλο». Καθώς βγήκαν στη σέντρα αγροτοσυνδικαλιστές, στελέχη του ΠΑΣΟΚ από την Κρήτη και κουμπάροι του προέδρου μπλεγμένοι στις παράνομες επιδοτήσεις και στα κυκλώματα των ψευδών δηλώσεων.

Ακόμα πιο οδυνηρή, όμως, είναι η υπόθεση του ΟΠΕΚΑ. Η ερευνώμενη Τ. Χατζηδάκη, που διετέλεσε προϊσταμένη κρίσιμων  φορέων του Οργανισμού, ήταν στενότατη συνεργάτιδα του Ν. Ανδρουλάκη. Τον στήριξε ανοιχτά το 2021, όταν έθεσε υποψηφιότητα για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και μετά, από το νευραλγικό πόστο της υπεύθυνης Οργανωτικού (έως τον Φεβρουάριο του 2025) είχε ενεργό ρόλο και στις εκλογές του 2023 και στις ευρωεκλογές του 2024. Αποδεικνύεται, μάλιστα, και προκλητική, καθώς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπάρχουν προπετείς αναρτήσεις της. Στις 28/5/2025 π.χ. έγραφε για τον ΟΠΕΚΕΠΕ: «Τελικά, ποιος φταίει; Φταίει ο χάκερ, η κακιά στιγμή ή μπορεί και ο Ερμής ο ανάδρομος, μπορεί η τύχη η κακιά και όλο μας το ριζικό…Τελικά, δεν έχει πουθενά ευθύνη αυτή η κυβέρνηση;…Χμ. Και οι κορδέλες γελάνε». Ενώ λίγες μέρες αργότερα (30/6/2025) έγραφε: «’’Αποτύχαμε’’, είπε ο Μητσοτάκης. Με 25 παραιτήσεις, δεκάδες σκάνδαλα και υπουργούς που παραιτούνταν ανά εβδομάδα, αυτό δεν είναι αυτοκριτική. Είναι η πιο σύντομη ομολογία ενοχής».

Το «στέλεχος», είτε από αλαζονεία είτε από αβελτηρία -κι αυτή- δεν φανταζόταν ότι μετά από μόλις 7 μήνες θα βρισκόταν η ίδια στη θέση όσων με άνεση κατήγγειλε. Προφανώς ισχύει απολύτως το τεκμήριο της αθωότητας. Οπως ισχύει κι αυτό που δεν σεβάστηκε ο Ν. Ανδρουλάκης, δηλαδή αν αποδειχθεί ότι η συνεργάτις του έβαλε το χέρι στο μέλι, δεν σημαίνει ότι το έβαλε και ο ίδιος ή όλο το ΠΑΣΟΚ είναι διεφθαρμένο. Αυτά έλεγε, όμως, και ο ίδιος για τη Ν.Δ. και τον Κ. Μητσοτάκη.

Λαχανιασμένος έτρεξε τότε να προσχωρήσει άκριτα και με περισσό λαϊκισμό στη σκανδαλολογία και στην τακτική της λάσπης στον ανεμιστήρα. Εγκλωβίστηκε και εγκλώβισε και το κόμμα του στον βούρκο της Ζ. Κωνσταντοπούλου και του Κ. Βελόπουλου. Και τώρα υφίσταται τις συνέπειες. Ο ανεμιστήρας είναι μπροστά του και όχι πίσω του, όπως ήταν όταν τον κρατούσε. Και κοιμάται πλέον όπως έστρωσε…

ΑΙΧΜΗ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ

Κηδεύεται σήμερα ίσως η μεγαλύτερη σύγχρονη Ελληνίδα. Η Μεγάλη Κυρία των γραμμάτων και της σύγχρονης διανόησης, η Ελένη Γλύκατζη -Αρβελέρ. Το φτωχαδάκι από την προσφυγική οικογένεια που έγινε κοσμοπολίτισσα και πρώτη γυναίκα πρύτανης στη Σορβόννη. Και πολυβραβευμένη από την Ακαδημία Αθηνών και πολλούς διεθνείς οργανισμούς. Φίλη μεγάλων προσωπικοτήτων όπως ο Σαρτρ, ο Πικάσο, η Μποβουάρ, ο Αραγκόν, ο Μ. Χατζιδάκις, ο Κων. Καραμανλής κ.ά. Μικρή μπήκε στην Αντίσταση, εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και στον ΕΛΑΣ και δήλωνε μέχρι τέλους αριστερή. Από τύχη έγινε συνεργάτις της Φρειδερίκης, που έψαχνε γραμματέα που ήξερε πολύ καλά γαλλικά κι έφυγε από το παλάτι γιατί αρνήθηκε να κόψει το κάπνισμα, όπως απαίτησε η βασίλισσα.

Καθόλου τυχαία μίλησε με καλά λόγια για τον Κ. Μητσοτάκη, χαρακτηρίζοντάς τον «δώρο για την Ελλάδα» και λέγοντας ότι «φέρεται σαν πατριώτης, σαν γνώστης των πραγμάτων και σαν υπεύθυνος μιας ομάδας υπεύθυνης. Δεν θα μπορούσαμε ίσως να βρούμε καλύτερο ηγέτη». Κι όμως η αγγελία του θανάτου της, στα 99 της, εκτός από συγκίνηση και αναγνώριση, έφερε και το γνωστό τοξικό σύννεφο αρνητικών σχολίων. Από ποιους; Από «αριστερούς». «Επαθε» ό,τι «έπαθε» και ο Δ. Σαββόπουλος από κάτι αγράμματους και μικρόψυχους. Οι οποίοι αποκάλυψαν απίθανα πράγματα! Μισογυνισμό, αντισημιτισμό (ο άνδρας της ήταν Εβραίος), φθόνο, προσπάθεια απαξίωσης από ανθρώπους που δεν έχουν ανοίξει βιβλίο στη ζωή τους, αλλά έχουν «αγωνιστεί», κόμπλεξ.

Με το λιανοτούφεκο της αμαθούς ιδεοληψίας προσπάθησαν στο πρόσωπό της να υποτιμήσουν «ιδεολογικά» την αξία της μόρφωσης. Αλλά και να συντηρήσουν τον αρχέγονο μύθο της σταλινικής Αριστεράς, ότι ανέκαθεν κάποιοι-εναλλασσόμενοι στον ρόλο- θέλουν να μας κάνουν σκλάβους, να ορίσουν τη συλλογική και ατομική μοίρα, ανεξαρτήτως αξίας, προσπάθειας, επιστημοσύνης και κοπιάσματος να ξεχωρίσει κάποιος με τη μόρφωσή του, την ιδιαίτερη ταυτότητα που δημιούργησε ο ίδιος και την αξία του. Ο,τι δηλαδή προσωποποιούσε και συμβολίζει η Μεγάλη Κυρία που έφυγε. Και φοβάμαι ότι το χειρότερο όλων, το ασυγχώρητο που έκανε η πρώην συντρόφισσα, είναι το ίδιο που έκανε και ο πρώην σύντροφος Νιόνιος: Μίλησε καλά για τον Μητσοτάκη…