Κι ακούγεται από όλες τις συνιστώσες του ετερόκλητου πολιτικού όχλου. Ακούγεται από σύσσωμη την πολυδιασπασμένη Αριστερά και εσχάτως και από το ΠΑΣΟΚ του Ν. Ανδρουλάκη, ακούγεται από τη Ζ. Κωνσταντοπούλου, ακούγεται από τον Κ. Βελόπουλο, ακούγεται και από τα «ορφανά του Κασιδιάρη» που ξεθάρρεψαν λίγο μετά από 4ετές λούφαγμα. Ακούγεται και από κάποιους ξέμπαρκους που ψάχνουν κάποιο «ναύλο» και μεροκάματο, που εμφανίζονται από συνταγματολόγοι έως γιατροί και «ειδικοί» διά πάσαν νόσον. Ακούγεται και από κάποιους ξεπεσμένους γυρολόγους της πολιτικής που βρίσκονται επί χρόνια στα αζήτητα.

Ολοι σε παραλλαγές αναπαράγουν την ίδια «μασημένη» κασέτα, χωρίς κανένας να μπαίνει στον κόπο να πει τις δύο στοιχειώδεις βασικές προϋποθέσεις που απαιτούνται: Πώς θα πέσει χωρίς εκλογές και ποιος θα έρθει αφού πέσει. Εκτός από κάτι παιδιάστικα της Ζ. Κωνσταντοπούλου «να τον ρίξουμε εμείς», που πάλι δεν απαντάνε στο πώς, η μόνη περίπτωση να συμβεί αυτό είναι να τους κάνει τη χάρη ο ίδιος ο Μητσοτάκης και να παραιτηθεί. Σαν παράκληση στον Κ. Μητσοτάκη μπορεί να έχει κάποιο «νόημα», αλλά δεν έχει την παραμικρή τύχη. Δεν δείχνει διατεθειμένος να κάνει τέτοια χάρη. Αν τον ικετεύουν, αν κάνουν τάματα σε αγίους και αρχαγγέλους και πορείες που θυμίζουν λιτανείες να βρέξει, δικαίωμά τους είναι, αλλά δεν είναι ούτε σοβαρό, ούτε πολιτική.

Η «πιο πολιτική» προσπάθεια που έγινε, από έναν επιχειρηματικό συνασπισμό σε συνεργασία με ανίερες συμμαχίες με «τσιπροδεξιούς» πολιτικούς, για αλλαγή του Κ. Μητσοτάκη «εν κινήσει», πήγε στον κάλαθο των αχρήστων να συναντήσει τις τσαλακωμένες και πεταμένες «λύσεις» Ανδρουλάκη, Κασσελάκη, μακιγιαρισμένου Τσίπρα και εσχάτως την πιο απελπισμένη από όλες αυτές τις λύσεις, τη «λύση» Καρυστιανού.

Αλλά και η δεύτερη προϋπόθεση είναι εξόφθαλμα χωλή, τόσο ώστε αν έβγαινε με τενεκεδάκι στην Πανεπιστημίου για επαιτεία, θα έβγαζε ένα αξιοπρεπές μεροκάματο. Ωραία λοιπόν, άντε κι έφευγε ή έπεφτε με έναν μαγικό τρόπο ο Μητσοτάκης, ποιος θα ερχόταν; Ποιος από τους πολλούς που πάσχουν από «σύνδρομο Μητσοτάκη» θα μπορούσε να τον νικήσει και να τον διαδεχθεί; Ο Α. Τσίπρας είναι κανονικός εκλογικός «πελάτης» του. Εχει χάσει 4-5 φορές και όχι με αξιοπρεπές σκορ. Ο Ν. Ανδρουλάκης, εκτός από το ότι ποτέ δεν μπόρεσε να τον δει χωρίς κιάλια σε κάλπες, δεν πείθει ούτε όλο το κόμμα του και κατέχει το «παράσημο» ότι είναι ο μόνος πολιτικός αρχηγός που αν αποχωρούσε από την ηγεσία του κόμματός του, το κόμμα του θα έπαιρνε +5% (περίπου 50% της δύναμής του). Ο Στ. Κασσελάκης, που «πήγε και στρατό» για να μπορέσει να κυβερνήσει τη χώρα, «χάθηκε» εντελώς, όπως ήρθε από το πουθενά. Η δε Μ. Καρυστιανού, από τη στιγμή που άνοιξε το στόμα της ως πολιτικός, διώχνει κατά κύματα όσους πίστεψαν ότι η χώρα περίμενε μια χαροκαμένη μάνα με ανορθολογισμό, πολιτικά ξόρκια και αραμαϊκές προσευχές να «σώσει» τη χώρα μη ξέροντας πού πάνε τα τέσσερα στην οικονομία, στην εξωτερική πολιτική, στην Υγεία, στην Παιδεία, στην ενέργεια, στις μεταφορές και το Σύνταγμα.

Γιατί έγιναν όλα αυτά παρά τους χορηγούς και την απεριόριστη υποστήριξη από μιντιάρχες και όχι μόνο; Γιατί, πέραν των προσωπικοτήτων που ο καθένας τους είναι, κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει τι και πώς θα έκανε ακριβώς και επεξεργασμένα, ώστε να αντέχουν σε στοιχειώδη λογική βάσανο. Μόνο η μεγάλη Μαρία Ρεζάν έκανε σπουδαία καριέρα με την ιστορική εκπομπή της «Ετσι χωρίς πρόγραμμα». Αλλά η αείμνηστη ήταν σπουδαία δημοσιογράφος και ποτέ δεν φιλοδόξησε, ούτε διεκδίκησε να κυβερνήσει τη χώρα. Πλέον κυβερνήσεις, έτσι χωρίς πρόγραμμα και χωρίς σοβαρά πρόσωπα, έχουν θέση μόνο σε κάτι πρωινάδικα, τα οποία προσπαθούν να γίνουν κάτι άλλο πολιτικολογώντας ασυστόλως και με εμφανή άγνοια στοιχειωδών πραγμάτων.

Η ελληνική κοινωνία είναι πολύ βασανισμένη για να «φάει» ξανά παραμύθια και αβασάνιστες υποσχέσεις, όπως έφαγε κανονικότατα σε σημαντικό βαθμό το 2015. Γι’ αυτό και η Μ. Καρυστιανού, όπως και όλοι όσοι το έχουν ρίξει στον τυφλό ακτιβισμό, στον οποίο το ΠΑΜΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι καλύτεροι, δεν έχουν καμία τύχη. Κι αυτό έχει αρχίσει και φαίνεται πολύ καθαρά στη ζώσα πραγματικότητα, αλλά και στις μετρήσεις, έστω κι αν οι 14 μήνες που μας χωρίζουν από τις επόμενες εκλογές είναι ένας τεράστιος πολιτικός χρόνος.

ΑΙΧΜΗ

ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΑΙ ΩΣ ΠΟΥ, ΚΥΡΙΕ ΡΟΥΤΣΙ;

Είναι χαροκαμένος πατέρας. Το σέβεσαι χωρίς ενδοιασμούς. Κάνει απεργία πείνας στον Αγνωστο Στρατιώτη με αίτημα την εκταφή του παιδιού του, μετατρέποντας το Σύνταγμα σε «διαρκή συνεδρίαση» των επαγγελματιών «Τεμπιστών» (είναι μία κατηγορία από μόνοι τους). Δεν το κάνεις τεράστιο θέμα, παρότι σύντομα φάνηκε πως δρούσε υπό την καθοδήγηση κομμάτων και συλλογικοτήτων. Ικανοποιείται το αίτημά του, αλλά δεν έχει προχωρήσει ακόμα στην εκταφή που ζητούσε. Επισημαίνεται η ανακολουθία, όπως διαπιστώνεται και η επιλογή στρατοπέδου που έκανε. Από τη Μ. Καρυστιανού μεταπήδησε στη Ζ. Κωνσταντοπούλου. Το πολιτικό παιχνίδι που ξεκίνησε στον Αγνωστο Στρατιώτη, παρασύροντας και σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες, που είδαν μια ευκαιρία να προσπαθήσουν να ζωντανέψουν ξανά τα «Τέμπη αλά έγκλημα», είναι πρόδηλο: Να φθαρεί πάλι η κυβέρνηση.

Καταρρέει κι αυτό πάλι. Οι κατασκευασμένες απάτες για ξυλόλια έχουν γίνει μπούμερανγκ για τους κατασκευαστές τους. Αποκαλύπτεται, επίσης, ότι συγγενής του ήταν ταμίας του Συλλόγου Συγγενών των Θυμάτων. Το ταμείο του Συλλόγου ελέγχεται από την ΑΑΔΕ και φέρεται να υπάρχουν σκιές αδιαφάνειας και χαμένα παραστατικά.  Κι ενώ σχηματίζεται αυτή η καθόλου διαφανής και δύσοσμη κατάσταση, ο Π. Ρούτσι διανοείται το αδιανόητο: Καλεί για τις 28 Φεβρουαρίου συγκέντρωση-γενική απεργία με αίτημα να πέσει η νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας που τον περιέθαλψε!