Η τραγωδία και το προσωπικό του δράμα ανείπωτα, μια ακόμα συγκλονιστική φιγούρα που με νύχια και με δόντια αγωνιζόταν για δικαιοσύνη. Δεν υπήρχε άνθρωπος που δεν ήταν στο πλευρό του, όλοι όσοι πέρασαν από το σκηνικό της δεύτερης πράξης της τραγωδίας μπροστά από τη Βουλή δεν μπορούσαν να μείνουν ασυγκίνητοι.

Η πολυήμερη απεργία πείνας του Π. Ρούτσι είχε δημιουργήσει πολιτικό πρόβλημα στην κυβέρνηση. Η κριτική -ακόμα και εσωκομματική- δεν ήταν εστιασμένη στην αταίριαστη αισθητική που είχε εγκατασταθεί μπροστά από το Μνημείο του Aγνωστου Στρατιώτη αλλά στο θέμα που είχε επανέλθει στην επικαιρότητα. Το θέμα της υποτιθέμενης συγκάλυψης και του τι φοβόταν η ελληνική κυβέρνηση και δεν έδινε την άδεια για εκταφή, με σκοπό τη διεξαγωγή τοξικολογικών εξετάσεων για την ανίχνευση ξυλολίου ή άλλων ουσιών, όπως διατείνονταν οι ανάλογες θεωρίες. Τα διαδικαστικά θέματα προφανώς και δεν απασχολούσαν όλους όσοι αναζήτησαν εκ νέου πολιτικό κέρδος από την απεργία πείνας του Π. Ρούτσι, προεξάρχουσας της Ζ. Κωνσταντοπούλου.

Η άδεια δόθηκε και φαινομενικά το θέμα είχε λήξει. Μόνο που από τότε, αν και έχουν περάσει τρεις ολόκληροι μήνες, δεν έχει γίνει κάποια κίνηση από την πλευρά του, τουλάχιστον δημοσίως, προς την υλοποίηση της άδειας που δόθηκε από τις εισαγγελικές αρχές. Μέσα στο Σαββατοκύριακο ο ίδιος βρέθηκε σε συναυλία στο Γκάζι όπου έκανε απολύτως αντικυβερνητικές δηλώσεις, συνοδευόμενες από «κάλεσμα σε γενική απεργία στις 27 και 28 Φλεβάρη».

Το κάλεσμα αφορά στην επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών αλλά η δήλωση Ρούτσι «για να τελειώνουμε με αυτήν την κυβέρνηση» δηλώνει την οριστική πολιτική του επιστράτευση. Θεωρείται ότι σχετίζεται απολύτως με τα όσα φαίνεται να προγραμματίζει για την προσωπική της κάθοδο στον κομματικό στίβο η Μ. Καρυστιανού. Από τα λεγόμενα του Π. Ρούτσι συμπεραίνεται ότι η θεματολογία της διήμερης αντικυβερνητικής κινητοποίησης περιλαμβάνει και το ναυάγιο στα διεθνή ύδατα έξω από την Πύλο και τη Χρυσή Αυγή και τη μεταναστευτική πολιτική και ό,τι άλλο μπορεί να χωρέσει στο αίτημα «να πέσει η κυβέρνηση».

Κάτι ανάλογο, δηλαδή, με αυτό που ζήτησε και η Ζ. Κωνσταντοπούλου από τα κόμματα της αντιπολίτευσης μιλώντας από το βήμα της Βουλής. «Αν αυτή η κυβέρνηση δεν αποχωρήσει, τότε πρέπει η αντιπολίτευση να πάρει την ευθύνη για την αποκατάσταση της δημοκρατικής τάξης». Είχε καλέσει την κυβέρνηση να αποχωρήσει μόνη της και στην περίπτωση που δεν θα το έκανε, απηύθυνε πρόσκληση στην αντιπολίτευση να «τη ρίξει». Ουδείς από τη δημοκρατική αντιπολίτευση μπήκε στον κόπο να της θυμίσει ότι στις δημοκρατίες οι κυβερνήσεις έρχονται και φεύγουν με εκλογές. Εχουμε πολλά να δούμε ακόμα …