Οσο παγωμένη και είναι αυτή η κρίσιμη γωνιά του πλανήτη που αποδεικνύεται κέντρο παγκόσμιων εξελίξεων και ισορροπιών άλλο τόσο ένθερμη, πύρινη σχεδόν, είναι η κατάσταση που διαμορφώνεται μέρα με την ημέρα. Ιδίως από προχθές που ο Αμερικανός πρόεδρος άλλαξε πίστα όσον αφορά στα κίνητρά του.

Σε επιστολή του προς τον πρωθυπουργό της Νορβηγίας, Γιόνας Γκαρ Στόρε, ο Ντ. Τραμπ αναφέρει επί λέξει προκαλώντας ακόμα ένα επεισόδιο διεθνούς αμηχανίας: «Λαμβάνοντας υπόψη ότι η χώρα σας αποφάσισε να μη μου απονείμει το Νόμπελ Ειρήνης για το γεγονός ότι έθεσα τέλος σε οκτώ πολέμους και πλέον, δεν αισθάνομαι πλέον υποχρεωμένος να σκέφτομαι αποκλειστικά με γνώμονα την ειρήνη, αν και αυτή θα παραμένει πάντοτε κυρίαρχη προτεραιότητα. Πλέον, όμως, μπορώ να εξετάζω τι είναι καλό και δίκαιο για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής».

Ο Νορβηγός πρωθυπουργός τού απάντησε ήδη ότι τα βραβεία Νόμπελ δεν τα δίνει η κυβέρνηση της χώρας αλλά μια ανεξάρτητη επιτροπή. Εγινε, όμως, υπέρ το δέον σαφές ότι το γεγονός πως το Νόμπελ Ειρήνης δεν αποδόθηκε στον Τραμπ, ο οποίος είχε διαμηνύσει με όλους τους τρόπους ότι το επιθυμούσε, μετετράπη σε ισχυρό κίνητρο για τον ίδιον να μην έχει την ειρήνη σε υψηλή θέση στην ατζέντα του.

Η Μαρία Κορίνα Ματσάδο, πριν από λίγες ημέρες, έκανε δώρο στον Τραμπ ένα υποκατάστατο αυτού που τόσο πολύ επιθυμούσε. Του έδωσε το Νόμπελ Ειρήνης που η ίδια είχε πάρει για το 2025. Προφανώς και όλο αυτό ήταν μια προσποιητή παράσταση κατευνασμού του προέδρου, με σκοπό να εξασφαλίσει η ίδια το πολιτικό της μέλλον στην επόμενη ημέρα της Βενεζουέλας. Από τον Λευκό Οίκο έφυγε με άδεια χέρια παρά την επίχρυση κορνίζα που κουβάλησε. «Η Μαρία μού έδωσε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για το έργο που έφερα σε πέρας. Τι υπέροχη χειρονομία αμοιβαίου σεβασμού. Ευχαριστώ, Μαρία!», ανήρτησε ο Τραμπ.

Αυτό, όμως, δεν κατεύνασε, από ό,τι φάνηκε, την πληγωμένη ματαιοδοξία του προέδρου, που είχε ήδη δρομολογήσει να εντάξει και επισήμως τη μη απόδοση του βραβείου στην επιχειρηματολογία του για τη διεκδίκηση της Γροιλανδίας. Οπως και έγινε.

Οσο και αν είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς ότι αυτός είναι ο λόγος που στήνεται εκ νέου ένας ολόκληρος εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ – Ευρώπης, άλλο τόσο δύσκολο είναι να παραβλέψει τη συγκεκριμένη παράμετρο. Μέσα σε όλη αυτή τη δίνη των απρόβλεπτων γεγονότων η Ευρώπη έχει ακόμα μία μεγάλη ευκαιρία να ωριμάσει και να δώσει μια ενιαία και οργανωμένη απάντηση, έστω και μέσα από το «μπαζούκα», όπως ονομάζει ο Μακρόν τον μηχανισμό αντίστασης της Ε.Ε. σε περιπτώσεις οικονομικής απειλής ή εμπορικού εκβιασμού. Το μεγάλο πρόβλημα προκύπτει από το γιατί ο Τραμπ επιλέγει τον δρόμο της απόλυτης σύγκρουσης με την Ευρώπη, από τη στιγμή που αυτά που θέλει μπορεί να τα αποκτήσει με πολύ πιο ήπια μέθοδο. Αν, πράγματι, είναι μόνο αυτά.