ΤΩΡΑ, προφανώς και διαλύθηκαν και οι τελευταίες αμφιβολίες για το ποιος ήταν ο πραγματικός στόχος των συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας, που οργανώθηκαν πέρσι τον Φεβρουάριο σε όλη την Ελλάδα. Επίσης, προφανώς, κάποιοι που συμμετείχαν σε αυτές τις διαδηλώσεις θα πρέπει να αισθάνονται ότι «χρησιμοποιήθηκαν» ως μέρος ενός οργανωμένου πολιτικού σχεδίου. Για να μη θυμηθούμε κάποιο κυβερνητικό στέλεχος, που δήλωνε τότε ότι θα πήγαινε και ο ίδιος στις συγκεντρώσεις, αν δεν κατείχε υπουργικό αξίωμα.

ΤΙ πρεσβεύει η κ. Καρυστιανού; Το «αντισύστημα», το «νέο». Αυτό που υποτίθεται πως θα γκρεμίσει το «παλαιό». Εχει κάνει σημαία της την «κάθαρση» και την «απόδοση δικαιοσύνης» με φόντο την υπόθεση διερεύνησης της τραγωδίας των Τεμπών.

AΠΟ εκεί και πέρα, τι λέει; Δεν θέλει να υλοποιηθεί η μεταρρύθμιση για το νέο μοντέλο στις Ενοπλες Δυνάμεις. Δεν θέλει να γίνονται ιδιωτικοποιήσεις. Δεν θέλει να υπάρξει διάλογος αγροτών – κυβέρνησης. Μίλησε για «σάπιο πολιτικό σύστημα» και για «πολιτικούς που θα λογοδοτήσουν». Ενώ επανέφερε την αντιμνημονιακή ρητορική, αν και τα Μνημόνια έχουν τελειώσει εδώ και χρόνια.

ΣΤΗΝ ουσία υιοθετεί όσα ακούγονταν πριν από μια δεκαετία από τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα και τη Χρυσή Αυγή και όσα λένε τώρα η Ζωή, ο Βελόπουλος και ο Νατσιός. Κινείται στη λογική όσων κραύγαζαν στις πλατείες των αγανακτισμένων «να καεί το μπ@@@λο η Βουλή».

ΤΕΛΙΚΑ, τι θέλουν όλοι αυτοί που υποδύονται τους «αντισυστημικούς» και ισχυρίζονται πως κομίζουν το «νέο» στην πολιτική; Να επιστρέψουμε στο «παλαιό». Σε μια Ελλάδα απομονωμένη. Χωρίς να γίνονται αλλαγές και βήματα προς τα εμπρός. Χωρίς μεταρρυθμίσεις. Χωρίς επενδύσεις. Χωρίς αξιολόγηση. Σε μια παλαιά Ελλάδα σαν κι αυτή που χρεοκόπησε.

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ πολιτικές αερολογίες. Σαν τις πολιτικές αυταπάτες που έφεραν στην εξουσία τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝ.ΕΛ. και παραλίγο να οδηγήσουν τη χώρα εκτός Ευρώπης. Οι πολίτες που κινούνται στο ρεύμα του ρεαλισμού και του ορθολογισμού δεν έχουν ξεχάσει όσα επώδυνα συνέβησαν την προηγούμενη δεκαετία. Γι’ αυτό και θα δώσουν εκκωφαντική απάντηση στις κάλπες του 2027 προς όσους επαναφέρουν λαϊκιστικές και φαντασιακές υποσχέσεις βάζοντας σε κίνδυνο την πολιτική και οικονομική σταθερότητα της χώρας.

Το καμπανάκι για τα ραντάρ της ΥΠΑ

Το μπλακ-άουτ στα ραντάρ της ΥΠΑ και το κλείσιμο του ελληνικού εναέριου χώρου, πέρα από την ταλαιπωρία σε χιλιάδες ταξιδιώτες, προκάλεσαν ακόμα ένα σοκ στην κοινωνία. Το ζήτημα που αναδεικνύεται είναι εξαιρετικά σημαντικό, καθώς αφορά στην ασφάλεια των αερομεταφορών.

Κατ’ αρχάς, η επιτροπή εμπειρογνωμόνων να ανακοινώσει δημόσια το πόρισμά της για τις αιτίες του μπλακ-άουτ μέσα σε λίγες ημέρες, ώστε να μην υπάρχουν σκιές.

Από την άλλη, όπως φαίνεται και από τις ανακοινώσεις του υπουργείου Μεταφορών, τα συστήματα είναι παλαιά και χρήζουν αντικατάστασης. Το χρονοδιάγραμμα, όμως, των διαγωνισμών -μαζί με τα «παρελκόμενα», όπως ενστάσεις των υποψήφιων αναδόχων και άλλες συνηθισμένες καθυστερήσεις- δείχνει πως στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν πρόκειται να έχουν μπει σε λειτουργία τα νέα ραντάρ και συστήματα τηλεπικοινωνιών και ασφαλείας πριν από το 2028.

Το φιάσκο της περασμένης Κυριακής χτύπησε το καμπανάκι. Η κυβέρνηση οφείλει να το ακούσει και να παρέμβει άμεσα. Και να βρει την απαραίτητη νομική φόρμουλα, έστω και με fast track διαδικασίες αναθέσεων, να προχωρήσει πολύ πιο γρήγορα στον εκσυγχρονισμό όλων των απαιτούμενων τεχνολογικών υποδομών.