Πόσω μάλλον όταν έχουν αναγνωριστεί έξω από τα σύνορά της. Και καμιά άλλη χώρα δεν έχει σε τόσο αυτοκαταστροφικό βαθμό την τάση να αποκαθηλώνει ήρωες και σύμβολα και να πνίγει την εθνική υπερηφάνεια, που έχει επιβιώσει 202 χρόνια.

Είναι μια θλιβερή πρωτιά για την Ελλάδα. Ενα «επίτευγμα» μιας μίζερης μειοψηφίας, η οποία δείχνει να μισεί ό,τι ψηλώνει τη χώρα και να λατρεύει ό,τι την κονταίνει και τη μικραίνει. Που το κάνει διαρκώς, με κάθε ασήμαντη και σημαντική αφορμή. Ετσι δεν τη γλίτωσε και φέτος η 25η Μαρτίου. Και μαζί της η Επανάσταση του 1821, η εθνική παλιγγενεσία, η αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού, το μοναδικό «Ελευθερία ή Θάνατος». Ισως το πιο επαναστατικό σύνθημα που έχει ακουστεί ποτέ και αποτελεί ύμνο στην ελευθερία, στην αλληλεγγύη και την αυταπάρνηση. Αφού αυτό το σύνθημα, με τις μόλις τρεις λέξεις του, περιγράφει ανθρώπους, που έχουν αποφασίσεινα ζήσουν μόνο ελεύθεροι ή να πεθάνουν αρνούμενοι να ζήσουν χωρίς ελευθερία σαν ραγιάδες.

Κι όμως, κόμματα της ποικιλώνυμης Αριστεράς ή «διανοητές» της έκαναν και φέτος το παραδοσιακό καθήκον τους. Αλλος βρήκε τρόπο να συνδέσει την εθνική γιορτή με ένα «δυνατό όχι στον πόλεμο των Τραμπ και Νετανιάχου». Αλλοι να αναρωτηθούν γιατί ποια Ελλάδα βάζουν σημαίες στα μπαλκόνια; Για την Ελλάδα της ανύπαρκτης Δικαιοσύνης, της ελλιπούς παιδείας, των «πετσωμένων» δημοσιογράφων και των λαμογιών της κυβέρνησης; Αλλη περιέγραψε τον «όχλο» στην Ελλάδα, που λιθοβολεί εν ζωή και αποθεώνει μετά θάνατον, σε μια ατυχή προσπάθεια να υμνήσει τα «ιδανικά» μιας άλλη Ελλάδας, η οποία ζει υποδουλωμένη κι έχει μάθει να μισεί.

Επίδοξη αρχηγός κόμματος, ένιωσε… νέος Κολοκοτρώνης για να συνδέσει την εθνική γιορτή με τα Τέμπη κι έτσι απευθύνει κάλεσμα «να αποτινάξουμε τον άλλης μορφής ζυγό που μας συνθλίβει και να φέρουμε την ελευθερία και τη Δικαιοσύνη στην πολύπαθη πατρίδα μας και τους πολίτες της». Αλλη «διανοούμενη» έκανε πιο δύσκολη προσπάθεια: Επιχείρησε να πει στον… Κάλβο τι… εννοούσε ο ίδιος όταν έγραφε τον ανεξίτηλο στίχο «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία». Να του… εξηγήσει ότι δεν έγραψε τον πανάκριβο στίχο του για τους ήρωες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, αλλά έγραψε ένα «οικουμενικό κάλεσμα», τον οποίο «διαστρεβλώνουν» οι «πατριδέμποροι» και τον… «σιγοψιθύριζαν οι πολιτικοί κρατούμενοι στις φυλακές και τις εξορίες». Και θα του μάθαινε πως «εθνικιστικοί κύκλοι» κάνουν «ιδεολογική εργαλειοποίηση» του στίχου του και τον «αλλοιώνουν».

Νοητικές και ανθρώπινες φαιδρότητες, που αποσκοπούν να δικαιολογήσουν γιατί οι μίζεροι δεν γιορτάζουν ποτέ. Γιατί η απέχθεια στην εθνική υπερηφάνεια που πηγάζει από τα βάθη της Ιστορίας έχει «αγωνιστικά» χαρακτηριστικά και ως εκ τούτου είναι «νομιμοποιημένη». Γιατί «λαός» δεν είναι ο λαός, αλλά εκείνο το τμήμα του που ιστορικά προσπαθεί μόνο να δικαιολογήσει τις αλλεπάλληλες ήττες του. Γιατί δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά στραβά αρμενίζουν.

Το τραγικότερο όλων είναι ότι δεν αρκούνται στις απόκοσμες κατανύξεις που κάνουν αναμεταξύ τους. Θέλουν την καθολική επιβολή τους. Θέλουν η δική τους -όχι υλική- δυστυχία και μιζέρια να αντικαταστήσει τις σημαίες στα μπαλκόνια και την υπερηφάνεια για τη διαδρομή και την πρόοδο της χώρας. Και δεν μιλάμε για την ωραιοποιημένη διαδρομή, που μαθαίναμε στο σχολείο. Αλλά για την πραγματική, με τους εσωτερικούς διχασμούς και τους εμφύλιους πριν καλά καλά πετύχουμε τις πρώτες νίκες της Επανάστασης. Με τις φατρίες που έφαγαν τα δάνεια της χώρας από τις Μεγάλες Δυνάμεις και μοίραζαν αξιώματα πριν καν δημιουργηθεί ελληνικό κράτος. Γιατί απ’ αυτήν την πραγματική διαδρομή υπήρξε π.χ. ο Κολοκοτρώνης. Ο οποίος, αν με έναν μαγικό τρόπο μπορούσε να έρθει και να δει με τα μάτια του πώς έχει εξελιχθεί η Ελλάδα που δημιούργησε, προφανώς θα άνοιγε τα μάτια του εντυπωσιασμένος και θα έλεγε «χαλάλι». Κι αν τυχόν έφταναν στα αφτιά του οι μίζερες οιμωγές των μονίμως τεθλιμμένων, μάλλον θα άνοιγε το «βρομόστομά» του.

ΑΙΧΜΗ

ΠΟΙΟΝ ΕΥΝΟΕΙ Η ΕΚΛΟΓΟΛΟΓΙΑ;   

Παρά τις αλλεπάλληλες και επίσημες -διά στόματος πρωθυπουργού-διαψεύσεις, η εκλογολογία επιμένει. Ο «Ε.Τ.» σας έχει ενημερώσει έγκαιρα για τις συζητήσεις και τις εισηγήσεις που έχει δεχθεί ο Κ. Μητσοτάκης, ώστε να εκμεταλλευτεί το θετικό momentum που έχει δημιουργηθεί. Κι όπως επίσης έγκαιρα σας είχε ενημερώσει πως ο Κ. Μητσοτάκης, αφού άκουσε, αποφάσισε να επιμείνει θεσμικά και με μεγάλη εμπιστοσύνη στο έργο υποδομών και μεταρρυθμίσεων που πρόκειται να παραδοθεί εντός του 2026: εκλογές στην ώρα τους.

Κι όμως, η εκλογολογία επιμένει. Ποιους ευνοεί; Η δημοσκοπική άνοδος της Ν.Δ. αποδεικνύεται διαρκής και όχι στιγμιαία. Η αυτοδυναμία δεν θεωρείται πλέον απίθανη. Η αντιπολίτευση πάει από το κακό στο χειρότερο και από διάσπαση σε διάσπαση. Οσοι σκέπτονται να κάνουν κόμμα (Τσίπρας, Σαμαράς, Καρυστιανού) δεν θα προλάβουν, αν οι εκλογές γίνουν μετά την άνοιξη ή μετά τη ΔΕΘ. Αν ο πόλεμος διαρκέσει για μήνες, η ενεργειακή κρίση θα γίνει μεγάλη και η ακρίβεια θα χτυπήσει κι άλλο τις τιμές και το ηλεκτρικό ρεύμα.

Η «συσπείρωση γύρω από τη σημαία» δεν είναι μια αυτόματη διαδικασία. Εξαρτάται κυρίως από τους χειρισμούς της «σημαίας». Η άμεση αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στην Κύπρο και η de facto απάντηση στις αιτιάσεις της Αγκυρας για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου είναι οι κινήσεις που έδωσαν 4% στη Ν.Δ. σε τρεις εβδομάδες. Σε άλλες χώρες, όπως η Γερμανία ή το Ηνωμένο Βασίλειο, η «σημαία» δεν λειτούργησε και οι κυβερνήσεις τους πέφτουν. Η δημιουργία νέων κομμάτων είναι πρόβλημα της αντιπολίτευσης και όχι της κυβέρνησης.

Αρα, η εκλογολογία ουσιαστικά ευνοεί μόνο όσους επιδιώκουν «θολούρα» στον δημόσιο βίο και απαντήσεις στα αδιέξοδά τους.