Δέκα μέρες άντεξε το ΠΑΣΟΚ του Ν. Ανδρουλάκη στη θεσμικότητα. Η αντοχή του αποδείχθηκε μικρή, παρότι η θεσμικότητα που επέδειξε για την αποστολή φρεγατών και μαχητικών αεροσκαφών στην Κύπρο το διέσωσε δημοσκοπικά και απέφυγε το Βατερλό της υπόλοιπης αντιπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ βάδισε πάλι με ασυμμετρία. Δεν ψήφισε τη σύμβαση για τα οικόπεδα νοτίως της Κρήτης και ψήφισε τη σύμβαση για τα οικόπεδα νοτίως της Πελοποννήσου. Για πολλούς λόγους -κυρίως πολιτικούς, καθώς αφορά και το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο- τα οικόπεδα της Κρήτης είναι πολύ πιο σημαντικά.

Το ΠΑΣΟΚ επέλεξε και πάλι μια μεσοβέζικη στάση, η οποία το κάνει να μοιάζει περισσότερο με ένα «ημι-ΣΥΡΙΖΑ» κόμμα, παρά με το παλαιότερο θεσμικό ΠΑΣΟΚ. Αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά ότι δεν ξέρει σε ποιο κοινό θέλει να απευθυνθεί τελικά. Αυτό που ξέρει ή οφείλει να ξέρει είναι πως τις πολλές φορές που ταυτίστηκε με τον «αντισυστημισμό» της Ζ. Κωνσταντοπούλου και του Σ. Φάμελου δεν κέρδισε. Εχασε. Κέρδισε μόνο όταν συμπεριφέρθηκε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, όπως με την Κύπρο. Η πολιτικά ερμαφρόδιτη στάση του απογοητεύει ακόμα και όσους κεντρώους πολίτες προσπαθούν με το ζόρι να βρουν λόγο για να το ψηφίσουν, στέλνοντάς τους πεσκέσι στον Κ. Μητσοτάκη.

Η σοβαρότητα του ΠΑΣΟΚ δοκιμάστηκε και με τη «διεύρυνση του κλαυσίγελου», πριν καν ολοκληρωθεί ο αναστεναγμός ανακούφισης από τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Βέβαια, κι αυτός ο αναστεναγμός ουσιαστικά είναι μισός. Βγήκε όχι γιατί έγινε πιο πειστικό το αφήγημα της «νίκης έστω και με μία ψήφο» (η απόσταση που το χωρίζει από τη Ν.Δ., αντί να μικρύνει, μεγάλωσε, κυμαινόμενη από 18 έως 20 μονάδες), αλλά γιατί φάνηκε πως δεν κινδυνεύει να χάσει τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τη δεύτερη θέση. Ασχέτως αν αυτή τη θέση δεν την κέρδισε το ΠΑΣΟΚ, αλλά του την χάρισε ο ΣΥΡΙΖΑ, που έγινε χίλια κομμάτια.

Το ΠΑΣΟΚ του Ν. Ανδρουλάκη κατάφερε να θέσει σε αμφισβήτηση και το θεσμικό DNA του, αλλά και τη σοβαρότητα που οφείλει να έχει ένα κόμμα που έχει κυβερνήσει για πολλά χρόνια. Κατάφερε επίσης να αποχωρήσει με θόρυβο από το «μέτωπο της λογικής». Κανέναν, πέραν των στελεχών του κόμματος, δεν τον ενδιαφέρει αν θα έρθει δεύτερο, τρίτο ή τέταρτο, αφού όπως ξέρουν και λένε τα ίδια, δεν μπορεί ούτε πρόκειται να έρθει πρώτο.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, όπως το πάει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, ο Ν. Ανδρουλάκης κινδυνεύει να βρεθεί στη θέση να εύχεται την αυτοδυναμία της Ν.Δ. από τις πρώτες εκλογές. Αλλά και αυτό θα αποδειχθεί λάθος για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Εστω κι αν πάρει τη δεύτερη θέση, αν η διαφορά του από τη Ν.Δ. είναι μεγάλη, τότε είναι βέβαιο πως δεν θα του αρκεί ο συσχετισμός του κομματικού μηχανισμού για να παραμείνει αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.