Δεν αναλύουμε εδώ τη σχέση της ανήλικης παραβατικότητας και της εγκληματικότητας νέων ανθρώπων με τις προβληματικές οικογένειες και το «χαλαρό» σχολείο. Αλλά και άλλους παράγοντες, μιας και εκτός από τους πρωτεύοντες υπάρχουν κι άλλοι δευτερεύοντες. Γι’ αυτό και τα καρνέ των ραντεβού των ψυχολόγων και των ψυχιάτρων είναι γεμάτα. Μεγάλη η συζήτηση, πολλές κι ενδιαφέρουσες οι επιστημονικές αναλύσεις του θέματος. Το οποίο έχει προσλάβει μεγαλύτερες διαστάσεις, αλλά δεν είναι καινοφανές.
Το καινοφανές και συνάμα επικίνδυνο είναι ο κακοποιητικός λόγος και η τοξική συμπεριφορά αρχηγών κομμάτων, που δυστυχώς επισκιάζουν τη Βουλή. Κι αυτό είναι ένα νήμα που ενώνει τον ναό της Δημοκρατίας με το εφηβικό μπούλινγκ, με την ανήλικη αλητεία και τη νεανική εγκληματικότητα. Τα social media που παρακολουθούν οι νεότερες ηλικίες κάνουν viral τους καβγάδες και πλάκα με τα «μπινελίκια»». Συνηθίζουν σιγά σιγά τη χυδαιότητα σαν «κανονικότητα» και λίγο λίγο απενοχοποιούν πρώτα τη φραστική βία και μετά και τη σωματική. «Μιλάνε στη Βουλή έτσι, γιατί να μη μιλάω κι εγώ;»…
Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε τόσο πολύς και τόσο οξύς κακοποιητικός λόγος μέσα στη Βουλή. Κανονικό υβρεολόγιο πεζοδρομιακού επιπέδου, που στοχεύει στο δόξα πατρί πολιτικών αντιπάλων που έχουν όνομα και επώνυμο. Προσωπικές επιθέσεις χωρίς δισταγμό και με πρόθεση δολοφονίας χαρακτήρων. Χυδαίες επιθέσεις που συμπεριλαμβάνουν οικογένειες, συζύγους και παιδιά. Πράγματα που ήταν αδιανόητα μέχρι πριν από λίγα χρόνια γίνονται κανόνας και όχι εξαίρεση. Ισως η χυδαιότητα των σημερινών «αντισυστημικών» να είναι πιο επικίνδυνη από τη χυδαιότητα της περιόδου 2012-2014.
Μαζί με τα fake news, που παράγονται με μεγαλύτερη ταχύτητα απ’ αυτή που απαιτείται για την κατανάλωσή τους, δημιουργείται η δυστοπία που ζούμε σήμερα. Η οποία έχει πρωταγωνιστές με ονοματεπώνυμο. Δεν υπάρχει καβγάς που εξελίσσεται σε καταιγίδα ύβρεων και άκρως προσβλητικών προσωπικών χαρακτηρισμών, τον οποίο να μην έχουν αρχίσει η Ζ. Κωνσταντοπούλου ή ο Κ. Βελόπουλος. «Δολοφόνοι», «απατεώνες», «χούντα», «γυμνοσάλιαγκες», «παιδόφιλοι-παιδοβιαστές», «φασίστες», «πουλημένοι», «δουλάκια», «έχουν αίμα τα χέρια σας» μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούνται συχνότερα.
Φρασεολογία που δεν κατακρίνει πολιτικά μια πράξη ή ένα πρόσωπο. Κατακρίνει προσωπικά και οικογενειακά. Δεν επιχειρεί να αποδομήσει την άποψη, αλλά τον φορέα της. Λόγος και πρόθεση άκρως δηλητηριώδεις και ακραία προσβλητικοί, χωρίς ιερό και όσιο. Στην πολιτική δούλεψή τους ένας στρατός από τρολ και site, τα οποία «πυροβολούν» αδιακρίτως: Με τερατώδη ψέματα, με αισχρότητα που προδίδει αρρωστημένα μυαλά και νοσηρές ψυχές. Και σαν αφεντικά σπεύδουν να αγκαλιάσουν και να προστατεύσουν αυτόν τον βόρβορο του Διαδικτύου.
Τελευταίο, αλλά όχι έσχατο, παράδειγμα η απόπειρα δολοφονίας χαρακτήρα της κόρης του πρωθυπουργού. Ενα site σε συνεργασία με ένα άλλο, που πουλάει «ψέκα» αβέρτα, προσπάθησαν να πουν ότι η κόρη του Κ. Μητσοτάκη γύρισε από το Ντουμπάι με Lear Jet πληρώνοντας 50.000 ευρώ «από τα λεφτά του λαού». Η Σοφία Μητσοτάκη παρουσίασε την κάρτα επιβίβασής της στην πτήση τσάρτερ από το Ομάν διαψεύδοντας το fake news. Ωστόσο, η μεν Ζ. Κωνσταντοπούλου πρόλαβε και το έκανε μείζον «θέμα» στη Βουλή -χωρίς να ζητήσει συγγνώμη μετά την κατάρρευση του ψεύδους-, ενώ το «σύστημα» Βελόπουλου επέμεινε μέχρι τέλους στη γελοία προσπάθεια του παρακμιακού site να… διαψεύσει με τη… βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης τη γνησιότητα της κάρτας επιβίβασης.
Το χειρότερο όλων είναι πως ο κακοποιητικός λόγος που διαχέεται και επηρεάζει σε κάποιον βαθμό την κοινωνία πάσχει από το σύνδρομο του Μιθριδάτη. Για να έχει τα ίδια αποτελέσματα, χρειαζόταν όλο και μεγαλύτερη δόση δηλητηρίου, μέχρι που πέθανε. Ετσι και ο κακοποιητικός λόγος, κάθε φορά χρειάζεται κάτι χειρότερο, κάτι πιο βαρύ, κάτι πιο αγοραίο, για να «πετύχει» τον ίδιο στόχο της παραπληροφόρησης και της καπηλείας. Μέχρι να έρθει η στιγμή που το δηλητήριο του μίσους και της εχθροπάθειας θα «σκοτώσει» όσους το έχουν μέσα τους. Οι κάλπες δηλαδή…
ΑΙΧΜΗ
ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ… ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ
Τα περισσότερα από 170.000 μέλη του ΠΑΣΟΚ που πήραν μέρος στην ψηφοφορία για την εκλογή των συνέδρων ασφαλώς είναι ένας μεγάλος αριθμός, για ένα κόμμα που βρίσκεται στο 12%-15% και στην τελευταία εκλογή αρχηγού ψήφισαν 303.000 μέλη και φίλοι. Υπ’ αυτήν την έννοια, δικαιολογημένη η χαρά στην Χ. Τρικούπη.
Μια δεύτερη ανάγνωση του αποτελέσματος όμως δείχνει τον σημαντικά διχαστικό χαρακτήρα του. Η πλευρά του Ν. Ανδρουλάκη πανηγυρίζει γιατί έγινε -αν και «κουτσουρεμένο»- το αναμενόμενο: Ο πρόεδρος του κόμματος, ελέγχοντας τον μηχανισμό, φαίνεται ότι εξασφάλισε την πλειοψηφία των συνέδρων. Η πλευρά του Χ. Δούκα πανηγυρίζει γιατί «αναδειχθήκαμε δεύτερη δύναμη στο Συνέδριο», εξασφαλίζοντας 750 συνέδρους, οι οποίοι θα γίνουν 900 με τους αριστίνδην συνέδρους. Ικανοποιημένοι εμφανίζονται τόσο ο Ν. Χριστοδουλάκης όσο και οι Π. Γερουλάνος και Μ. Κατρίνης. Ακόμα και ο… Οδ. Κωνσταντινόπουλος, ο οποίος, παρότι διεγράφη…, βγήκε με άνεση πρώτος στην Αρκαδία, εξασφαλίζοντας τους 8 από τους 12 συνέδρους και στις δύο πρώτες θέσεις δύο στενούς συνεργάτες του.
Αυτό το φαινόμενο, να είναι όλοι ικανοποιημένοι και με τον τρόπο τους «νικητές», παρουσιάζεται πλέον μόνο στις φοιτητικές εκλογές. Μπορεί να μην εκδόθηκαν εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα, όπως γίνεται με τις φοιτητικές παρατάξεις, αλλά το πνεύμα δεν απέχει πολύ. Πόσω μάλλον όταν ουσιαστικά αναδεικνύεται η εικόνα ενός κόμματος με πολλές «συνιστώσες» και μία βασική διαχωριστική γραμμή: η μετεκλογική στάση του.
Ζητήματα πολιτικής φυσιογνωμίας και στρατηγικής παραμένουν ανοικτά. Κι όπως φαίνεται, θα παραμείνουν και μετά το συνέδριο που αρχίζει στις 27 Μαρτίου, ανεξαρτήτως των αποφάσεων που θα ληφθούν. Ο Ν. Ανδρουλάκης με τους χειρισμούς του -με κερασάκι τη διαγραφή του Οδ. Κωνσταντινόπουλου- έχει δημιουργήσει ένα άτυπο μέτωπο εναντίον του. Το οποίο, παρά τις διαφορές που έχει στο εσωτερικό του, εμφανίζεται απέναντι στην ηγεσία Ανδρουλάκη. Ο,τι έγινε προχθές είναι η προθέρμανση για το πρώτο ημίχρονο (Συνέδριο). Το κρίσιμο δεύτερο ημίχρονο θα είναι οι εκλογές. Τότε και εκεί θα κριθούν όλα.
Ροή Ειδήσεων 
