Την ώρα που το Κρεμλίνο συνεχίζει να βομβαρδίζει και να σκοτώνει αμάχους στην Ουκρανία, το όνομα του Πούτιν εμφανίζεται πλέον στο πλέγμα αποκαλύψεων για ένα δίκτυο σεξουαλικής εκμετάλλευσης, εκβιασμών και πολιτικής επιρροής, το οποίο μοιάζει να λειτουργούσε παράλληλα με τις επίσημες κρατικές δομές.

Η δημοσιοποίηση εκατομμυρίων σελίδων από το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης δεν δίνει σαφή στοιχεία για την άσκηση διώξεων σε τρίτα πρόσωπα πέραν του νεκρού Τζέφρι Επσταϊν και της ήδη καταδικασμένης Γκισλέιν Μάξγουελ. Ωστόσο, αναπαράγουν ένα σκηνικό όπου ισχυρά ονόματα της αμερικανικής και διεθνούς ελίτ – από πολιτικούς ηγέτες έως διανοούμενους και οικονομικούς παράγοντες – συνδέονται με το σκάνδαλο όπου σεξ, χρήμα και έγκλημα γίνονται, ως συνήθως, ένα μπλεγμένο κουβάρι.

Η αναφορά σε συνομιλίες και επαφές με ανθρώπους του περιβάλλοντος του Βλαντιμίρ Πούτιν (το όνομά του εμφανίζεται σε εκατοντάδες email) προσδίδει νέες διαστάσεις. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η εμπλοκή του Κρεμλίνου –έστω και σε επίπεδο επαφών, διαύλων και διασυνδέσεων– φέρνει για μία ακόμα φορά στο διεθνές προσκήνιο τη σκοτεινή και διεφθαρμένη εικόνα της ελίτ του μετασοβιετικού Κρεμλίνου. Ολιγάρχες, πρώην υψηλόβαθμοι κρατικοί αξιωματούχοι, μυστικές υπηρεσίες, επαγγελματίες εκτελεστές και άλλες συναφείς ιδιότητες στο σύστημα των οποίων ομνύουν πολλοί και εδώ στην Ελλάδα.

Παράλληλα, δημιουργεί υποψίες ο τρόπος με τον οποίον δίδονται στη δημοσιότητα διάφορες πτυχές του σκανδάλου. Ως εκ τούτου, εμφανίζονται και οι διάφορες συνωμοσιολογίες, π.χ. το γνωστό QAnon, που επιμένει να παρουσιάζει το μονοδιάστατο σενάριο περί «πολιτικών αντιπάλων» του Τραμπ που εμπλέκονται στο σκάνδαλο, ενώ άνθρωποι του Τραμπ, όπως ο Στιβ Μπάνον, χαρακτηρίζουν τις αποκαλύψεις ως «σκ…ά». Σε ένα τοπίο όπου ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει πολώσει βαθιά τις κοινωνίες και έχει αναδείξει έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο στη σφαίρα της πληροφορίας, τέτοιες αφηγήσεις αλλοιώνουν ακόμα περισσότερο την όποια επιδίωξη για την αποκάλυψη της αλήθειας.

Πέρα από τις ιδεολογικές ή γεωπολιτικές αναγνώσεις της υπόθεσης, η ουσία φαίνεται να είναι η εξής: Πολλοί ισχυροί άνδρες βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να εκμεταλλευθούν αδύναμα, κυρίως ανήλικα, κορίτσια, χωρίς να φοβούνται ότι θα λογοδοτήσουν. Η αίσθηση ότι ένα κλειστό σύστημα προστατεύει τους ισχυρούς, είτε πρόκειται για πολιτικές ελίτ στην Ουάσιγκτον είτε για το ηγετικό κέντρο στη Μόσχα, ενισχύεται ακόμα περισσότερο. Αλλωστε, όταν οι κοινωνίες πείθονται ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει με θεσμικό τρόπο και ότι οι ισχυροί μένουν στο απυρόβλητο, ο δρόμος για τον αυταρχισμό, π.χ. μέσω των ακροδεξιών κομμάτων και μορφωμάτων, ανοίγει διάπλατα. Οσο πιο αδύναμη εμφανίζεται η δημοκρατία τόσο πιο εύκολα υποχωρεί και εν τέλει παραδίνεται.