Η επιχείρηση βασίστηκε στην αποκωδικοποίηση ιαπωνικών μηνυμάτων που ανέφεραν τη διαδρομή του αεροπλάνου του Γιαμαμότο. Είναι άγνωστο αν ο πρόεδρος Ρούζβελτ είχε δώσει την έγκρισή του για την επιχείρηση. Είναι όμως γνωστό ότι η κατάρριψη του αεροπλάνου του Γιαμαμότο μετά τον πόλεμο προκάλεσε προβληματισμούς για το αν ένας στόχος μπορεί να αφορά ένα πρόσωπο. Επίσης στο αν μία πολεμική ενέργεια μπορεί να έχει σαν αντικείμενο την εκδίκηση, κάτι που οι Αμερικανοί αρνιόντουσαν, αλλά το όνομα της αποστολής για την κατάρριψη των δύο πολεμικών σαν «Επιχείρηση Εκδίκηση» μάλλον το αναιρεί.

Υπάρχουν και άλλα επιχειρήματα ενάντια στην επίθεση στον Γιαμαμότο. Οπως το ότι ήταν «νόμιμος στόχος» και ότι σκοτώθηκε σε πεδίο μάχης, δικαιώνουν την επιχείρηση. Το εντυπωσιακό όμως είναι ο τρόπος σκέψης. Πόσο, όμως, ο τρόπος σκέψης μεταβλήθηκε μέσα σε 80 χρόνια και σήμερα ο κόσμος δεν προβληματίζεται αν ένας αρχηγός κράτους είναι θεμιτός στόχος, αλλά ούτε εάν στους στόχους μπορεί να συγκαταλέγεται η οικογένειά του;

Από την άλλη μιλάμε για μια εποχή που δεν υπήρχαν κράτη-τρομοκράτες. Μπορεί η αυτοκρατορική Ιαπωνία να εφάρμοζε απάνθρωπες πολιτικές, όπως για παράδειγμα με την κινεζική κατοχή, αλλά δεν θα διανοείτο να στηρίξει τρομοκρατικές οργανώσεις που θα είχαν σαν στόχο τα κράτη αντιπάλους της. Οπως για παράδειγμα το Ιράν, που στα χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Χομεϊνί έχει στηρίξει τη Χεζμπολάχ που  για λογαριασμό του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν έχει κάνει τρομοκρατικές επιθέσεις. Ξεκινώντας από τη βομβιστική επίθεση του 1984 σε αμερικανικό στρατόπεδο του Λιβάνου με 241 νεκρούς και καταλήγοντας στην επίθεση του Ιανουαρίου του 2024 με ντρόουν στην Ιορδανία που είχε σαν αποτέλεσμα 3 νεκρούς και 40 τραυματίες.

Οπότε ερχόμαστε στο επίμαχο ερώτημα. Μπορούν απολυταρχικά και δημοκρατικά καθεστώτα να συνυπάρχουν, όταν τα απολυταρχικά έχουν το πλεονέκτημα να μην εμποδίζονται από τους θεσμούς; Και εάν τα δημοκρατικά αναστείλουν προσωρινά τους δημοκρατικούς θεσμούς, θα επανέλθουν ή οι ηγέτες τους κάποια στιγμή δεν θα παραδώσουν την εξουσία, όπως έγινε στη Ρώμη με τον Αύγουστο; Μήπως δηλαδή το κλισέ «η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα» δεν ισχύει και για να επιβιώσει χρειάζεται να προσαρμοστεί, όπως έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν; Πόλεμος πατήρ πάντων. Περιλαμβανομένων και των πολιτικών προβληματισμών.

ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΚΑΘΟΔΟΙ

Οπως είχε πει ο Γιώργος Ράλλης, στην Αμερική «you run for office», στην Αγγλία «you stand for office» και στην Ελλάδα «κατεβαίνεις στην πολιτική». Στη μία συναγωνίζεσαι, στην άλλη παίρνεις θέση, αλλά στην τρίτη κατεβαίνεις. Να δούμε λοιπόν μερικούς που θα κατέβουν ή δεν θα κατέβουν με τη Ν.Δ. Ειδικά αυτούς που έχουν ρόλο για να παίξουν.

Η απόφαση του Κώστα Μπακογιάννη να διεκδικήσει τη δημαρχία Αθήνας αντί να κατέβει για βουλευτής μειώνει τον συνωστισμό στην Α’ Αθήνας. Ταυτόχρονα πιέζει τη Χαριλάου Τρικούπη, αφού ο Χάρης Δούκας θα επικεντρωθεί στην ανάληψη της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ.

Η Ντόρα Μπακογιάννη μοιάζει να κατεβαίνει στα Χανιά. Μέχρι πριν από λίγους μήνες σκεφτόταν την Ευρώπη, αλλά η ανάγκη να μαζέψει η Ν.Δ. ψήφους στην Κρήτη, συν το γεγονός ότι ο Κώστας Μπακογιάννης δεν κατεβαίνει στην Αθήνα, την οδηγεί στη δεδομένη επιλογή.

Ο Δημήτρης Παπαστεργίου είναι υπουργός στο Ψηφιακής Διακυβέρνησης. Το υπουργείο που έφτιαξε τον Κυριάκο Πιερρακάκη. Θα βασιστεί στα νέα προγράμματα του υπουργείου, όπως το app με το οποίο διαπιστώνεται η ηλικία των νέων που θέλουν να αγοράσουν τσιγάρα ή αλκοόλ.

Τέλος, η κάθοδος του Μαργαρίτη Σχοινά στη Θεσσαλονίκη θα έχει ένα χαρακτηριστικό. Ενός υποψηφίου που ανήκει στον παραδοσιακό συντηρητικό χώρο της πόλης, χωρίς όμως να είναι αρτηριοσκληρωτικός ή να έχει φθαρεί.

Ο Κιμ και η εξήγηση για το… ηρωικό 0,07% στη Βόρεια Κορέα

Την περασμένη εβδομάδα το κόμμα του Κιμ Γιονγκ Ουν εξασφάλισε την πλειοψηφία στις εκλογές της Βόρειας Κορέας, με ποσοστό 99,93%. Επειδή η ψηφοφορία είναι φανερή και αρκετοί αναρωτήθηκαν ποιο είναι το ηρωικό αντιπολιτευτικό ποσοστό που δεν ψήφισε το κόμμα του λαοπρόβλητου ηγέτη, αναλυτές λένε ότι το συγκεκριμένο ποσοστό είναι ανύπαρκτο. Οτι ο Κιμ Γιονγκ Ουν στήνει τις κάλπες ώστε να φαίνεται ότι υπάρχει ένα ποσοστό 0,07% που αποτελεί την αντιπολίτευση.

Ο Κιμ Γιονγκ Ουν ακολουθεί τα πολιτικά χνάρια του πατέρα του, Κιμ Γιονγκ Ιλ. Χωρίς όμως να είναι γνωστό εάν έχει και τα φυσικά χαρακτηριστικά του μακαρίτη.

Είναι γνωστό ότι η γέννηση του Κιμ Γιονγκ Ιλ προαναγγέλθηκε από έναν γερανό, που έκανε τις εποχές να αλλάξουν από φθινόπωρο σε άνοιξη και για εφέ δημιούργησε ένα διπλό ουράνιο τόξο.

Είναι επίσης γνωστό ότι επειδή έχει ύψος 1,60 μ. (με τα χέρια στην ανάταση), υπήρχε πρόβλημα να βρεθούν σωματοφύλακες αφού έπρεπε να είναι πιο κοντοί από τον αρχηγό.

Λιγότερο γνωστό ότι σκόπευε να λύσει το πρόβλημα της σίτισης της Βόρειας Κορέας εκτρέφοντας γιγάντια κουνέλια.

Ακόμα λιγότερο γνωστό ότι πήγαινε στην τουαλέτα μόνο για πιπί του. Και τίποτα άλλο.