Είναι γεγονός πως φέτος ίσως είναι η χρονιά με τη μεγαλύτερη προκαταρκτική διαδικασία, προσδίδοντας στην όλη υπόθεση το άρωμα μιας μακρόσυρτης γιορτής στην οποία μετέχουν κυρίως νέα παιδιά που έχουν όνειρα και φιλοδοξίες. Προσωπικά δεν βρίσκω τίποτα κακό σε αυτό.

Βέβαια, είθισται κάθε συμμετοχή μας στη Γιουροβίζιον να συνοδεύεται από την απαραίτητη γκρίνια, τόσο πριν όσο και μετά τον διαγωνισμό. Οταν η ΕΡΤ αποφασίζει να κάνει απευθείας ανάθεση, γκρινιάζουμε γιατί δεν συμμετέχει ο κόσμος. Οταν, αντίθετα, ακολουθήσει την ψηφοφορία μέσω κοινού, πάλι γκρινιάζουμε γιατί οι ειδικοί ξέρουν καλύτερα. Οταν το σύστημα είναι mix & match, πάλι γκρινιάζουμε γιατί «αλλοιώνεται» η άποψη των κριτικών επιτροπών. Σε κάθε περίπτωση θα υπάρξουν κάποιοι που θα παραπονεθούν για το κόστος, για την ποιότητα, για τους αγγλικούς στίχους, γιατί αυτός και όχι ο άλλος, για τη θέση που πήραμε και «γιατί, τέλος πάντων, ασχολούμαστε με αυτό το πανηγυράκι».

Ειδικά τα τελευταία χρόνια, με όλες αυτές τις γεωπολιτικές εξελίξεις που έχουν κάνει άνω κάτω τον κόσμο, έχουμε έναν παραπάνω λόγο να μαλώνουμε: Για την πολιτική. Γιατί να συμμετάσχει το Ισραήλ και όχι η Ρωσία, μήπως χαρίζουν βαθμούς στην Ουκρανία, να στηρίξουμε μόνο τους ομόθρησκους κ.ά. Παλιότερα, τα βάζαμε με τη συμμετοχή της Τουρκίας –μέχρι που αποφάσισε μόνη της να απέχει- και με τα γεωγραφικά μπλοκ τύπου σκανδιναβικών χωρών, που μοιράζουν μεταξύ τους τα 12άρια (ακόμα το κάνουν). Εννοείται πως πολλοί από εκείνους που θεωρούν τη Γιουροβίζιον χάσιμο χρόνου, συνήθως, γνωρίζουν τόσες πολλές λεπτομέρειες που μάλλον την παρακολουθούν κρυφά.

Βέβαια, υπάρχουν πάντα και οι γενναίοι, πιστοί υποστηρικτές της Γιουροβίζιον, που δηλώνουν χωρίς ενοχές ότι βλέπουν τον διαγωνισμό, ότι συμμετέχουν, ψηφίζουν και ότι απολαμβάνουν μια γιορτή που έχει από όλα: Τραγούδι, χορό, θέαμα και ναι, έχει και πολιτική. Ο Γιώργος Καπουτζίδης, ο πιο επιτυχημένος ίσως παρουσιαστής του διαγωνισμού, είχε δηλώσει κάποτε πως για εκείνον η Γιουροβίζιον ήταν πάντα «κάτι πολύ σημαντικό, ένα άνοιγμα του παραθύρου στον έξω κόσμο, στην Ευρώπη, σε άλλες κουλτούρες, σε άλλους πολιτισμούς και σε άλλα πρόσωπα». Η μοναδική προϋπόθεση για να βλέπεις τον κόσμο με τη ματιά Καπουτζίδη είναι να θέλεις να βλέπεις τον κόσμο με περισσότερη μουσική.