Κάπως έτσι έφτειαξα την εικόνα διαβάζοντας τις  απειλές  της ΠΑΣΚΕ για αποχώρηση από το ΠΑΣΟΚ λόγω  της άμεσης διαγραφής του Γιάννη Παναγόπουλου  από το κόμμα αλλά και τις άμεσες καταγγελίες του γνωστού Φωτόπουλου με το όνομα ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ,εναντίον  του διαχρονικού -και κομματικά- -συναδέλφου του Προέδρου της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλου μετά τις αποκαλύψεις για   φερόμενο κύκλωμα υπαξαίρεσης  2,1 εκατομμυρίων ευρώ  και της δέσμευσης των περιουσιακών στοιχείων του .

Κρατώντας τις …νόμιμες επιφυλάξεις του τύπου «εάν   όλα αυτά αποδειχθούν αληθή» ο Γ.Γ της προχωρά σε αξιολογικές κρίσεις επί των πεπραγμένων του Προέδρου που «λειτουργούσε  κυριολεκτικά υπέρ της εργοδοσίας μέσα στο συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα ,παρέχοντας διαρκώς πολιτική κάλυψη και υποστήριξη τόσο στις αντεργατικές κυβερνήσεις όσο και στην εργοδοσίας » ενώ συμπλήρωσε και τις καταγγελίες του «για τον διασπαστικό ρόλο του επικεφαλής  στην αναπαραγωγή σχέσεων συνδιαλλαγής με σκοπό την διαμόρφωση μηχανισμών και συσχετισμών»  και άλλα ,συναφή  σε λεξιλόγιο με τον παλαιοκομματικό  ομογαλακτισμό τους ,επί δεκαετίες ,φληναφήματα.

Όμως κράτησα για τη συνέχεια το πιο «συναρπαστικό» από τη λίβελλο  του πρώην Προέδρου -άλλου μεν ,αλλά κάποτε κραταιού, «μαγιαζιού» -της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ  στον νυν -και αεί?-Πρόεδρο της ΓΣΕΕ.  Εμπλεος οργής  ο Νίκος  Φωτόπουλο μας υπενθύμισε    τη διαχρονική  καταγγελία  με πάμπολλες δημόσιες τοποθετήσεις του,  έχοντας  σταθεί απέναντι στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που επί  μία εικοσαετία κατέχει την πλειοψηφία στη ΓΣΕΕ».

Εννοώντας  την εικοσαετή  θητεία του Παναγόπουλο στην  ίδια, ακλόνητη ,θέση. Καταγγελίες που μόνο με γέλιο και σαρκασμό αντιμετωπίζονται από τους πολίτες αυτής της χώρας ,οι οποίοι, τουλάχιστον για μία επταετία, πλήρωσαν τα ανεξέλεγκτα κλεισίματα των διακοπτών της ,αλήστου, εξ αυτού ,μνήμης  ΔΕΗ  . Επί  της 7χρονης  προεδρίας -2007-2013 -του  ,μονίμως εν εξάλλω , συμπεριφερόμενου ως αφεντικό -μπουκαδόρος της εταιρίας  .Αυτού του ιδίου που όπως ,υπερηφάνως ,δήλωνε «υπήρξα ο μακροβιότερος πρόεδρος στην ιστορία της ΔΕΗ από την ίδρυσή της», έως ότου-να τα λέμε και αυτά-ήρθε ο ,από μηχανής θεός Κωστής Χατζηδάκης- επί κυβερνήσεως  Νέας Δημοκρατίας -και το «έκλεισε» το μαγαζί του για να στήσει τη,  σημερινή γιγαντιαία επιχείρηση  ενέργειας.

Συνδικαλιστής σύμφωνα με το επίσημο βιογραφικό του – ως εκ τούτου ουδέποτε εργαζόμενος – επί 30 χρόνια στη ΔΕΗ, ξεκίνησε  από τα πιο «ταπεινά»- το 1999,ως Γ. Γ  για να καταλήξει Πρόεδρος του Σωματείου « Σπάρτακος»- με τον οποίο η συνδικαλιστική πορεία του ,ιστορικά απεδείχθη πως ήταν, μάλλον ,προσβολή  για τον  ηρωικό  μονομάχο  θρακικής καταγωγής ,τον αρχηγό της εξέγερσης των δούλων  εναντίον της ρωμαϊκής δημοκρατίας. Γιατί το δικό «του» σκάνδαλο –«ΓΕΝΟΠ-Tours »μάλλον προσομοίαζε με τον πολυτελή βίο που  υπολογίζουμε πως   είχε απολαύσει ο πρωταγωνιστής της ,ομώνυμης, ιστορικής ,  χολιγουντιανής ταινίας  Κέρκ Ντάγκλας.

Το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε μετά από έλεγχο του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης  για τις οικονομικές δαπάνες της ΔΕΗ  προς την ΓΕΝΟΠ-εν μέσω χρεοκοπίας της χώρας-2008-2011 και κατέληξε σε δικαστική έρευνα με βασικό πρόσωπο τον τότε πρόεδρο Νίκο Φωτόπουλο. Επιχορηγήσεις  εκατοντάδων εκατομμυρίων  για  ταξίδια – πεντάστερα ξενοδοχεία, σε θέσεις business class  ,ακριβά εστιατόρια ,αποζημιώσεις  πάνω από τις συνήθεις κ.α.

Στη δικογραφία υπήρχαν  τιμολόγια χωρίς αναλυτική περιγραφή ,για υπηρεσίες που αποδείχθηκαν πως δεν παρασχέθηκαν ,σε περιγραφές ταξιδίων  για άγνωστες  συνδικαλιστικές  δραστηριότητες  στο εξωτερικό κ.α. Το 2013 ο ίδιος ο Φωτόπουλος,  βασικός κατηγορούμενος ,αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 60.000 ευρώ  και απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα ,το 2015 το συμβούλιο εφετών της Αθήνας παρέπεμψε σε δίκη   58 άτομα για κακουργήματα και ,τελικά, το 2018 καταδικάστηκαν  7 υψηλόβαθμα στελέχη της ΓΕΝΟΠ σε ποινές με αναστολή ενώ οι άλλοι απαλλάχθηκαν -μεταξύ των οποίων  και ο Νίκος Φωτόπουλος  λόγω ελλείψεων στοιχείων και παραγραφών.

Αλλά παραμένει η ιστορικά καταγεγραμμένη  σε αρκετές περιπτώσεις , πολιτικά  ατιμωτική, σφραγίδα της πολυδάπανης, προκλητικής συμπεριφοράς  «αγωνιστών» του συνδικαλισμού που οδήγησαν στην απαξίωση του θεσμού αλλά και ως ένα βαθμό, στην κατάρρευση του οικονομικού οικοδομήματος  της χώρας.  Και το χειρότερο  πως  η θολή εικόνα συνεχίζεται ,ανεξαρτήτως των τελικών συμπερασμάτων από τη δικαιοσύνη ,και αμαυρώνεται από τους ίδιους τους παλαίμαχους συνδικαλιστές  που κατάφεραν ,όχι με τους αγώνες  τους, αλλά με τους «καυγάδες» τους να  καταστρέψουν τον δικό τους αχυρώνα.