Δεύτερον, αύριο υποδεχόμαστε τον Απρίλιο με την 6η κατά σειρά αύξηση του κατώτατου μισθού και αυτό δεν είναι πρωταπριλιάτικο αστείο. Δεν θα ήταν, λοιπόν, υπερβολή αν λέγαμε πως μόλις περιγράψαμε δύο διαφορετικούς κόσμους που δεν συναντώνται πουθενά.

Διότι ο ένας ανήκει στη σφαίρα του φαντασιακού και ο άλλος αφορά την πραγματική ζωή. Αν πιστέψουμε όσα ακούσαμε από τους ομιλητές στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, τότε είμαστε κάπου στη δεκαετία του ’80 και μια μεγάλη «πράσινη» αλλαγή είναι προ των πυλών. Με αναφορές στον Ανδρέα Παπανδρέου, με επιχειρήματα βγαλμένα από την ξύλινη γλώσσα της εποχής και με απίθανες βεβαιότητες ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να είναι πρώτη δύναμη στις επόμενες κάλπες.

Ας μη μιλήσουμε καλύτερα για τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς της Μιλένας Αποστολάκη περί «πελατών της Δεξιάς», διότι εκτός από προσβλητικοί προς τους πολίτες είναι και προκλητικοί για όσους θυμούνται το πελατειακό κράτος που με μεγάλη επιτυχία είχε στήσει το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ’80.

Αλλά συνέδριο ήταν και τελείωσε, μαζί του και η όποια εσωτερική ανακωχή. Από χθες και για το προσεχές διάστημα μέχρι τις εκλογές, τα όργανα της αμφισβήτησης της ηγετικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ πιάνουν και πάλι δουλειά. Αυτό όμως που δεν σταματά, αντιθέτως συνεχίζεται με ακόμα πιο εντατικούς ρυθμούς, είναι το κυβερνητικό έργο. Από αύριο περίπου 700.000 εργαζόμενοι θα δουν τη νέα αύξηση στον κατώτατο μισθό, ενώ σταδιακά μπαίνουν σε τροχιά εφαρμογής τα μέτρα στήριξης της κοινωνίας από τις επιπτώσεις του πολέμου.

Και για να μην αφήσουμε εκτός κάδρου τον έτερο… διεκδικητή της ηγεσίας της «προοδευτικής» παράταξης, να πούμε πως όσο ο Αλέξης Τσίπρας θα περιοδεύει με την «Ιθάκη» του, η χώρα θα αλλάζει. Σε συνθήκες δύσκολες και με μια νέα γεωπολιτική κρίση να πιέζει ασφυκτικά την ευρωπαϊκή οικονομία, αλλά αλλάζει. Να, λοιπόν, που η «αλλαγή» συμβαίνει ήδη, μόνο που δεν είναι ούτε «πράσινη» ούτε «κόκκινη». Εχει τα χρώματα της εθνικής Ελλάδος.