Υιοθέτησε, σαν ηττημένος, την αντιδεξιά και υποστηρικτική της ακυβερνησίας θέση «καμία συνεργασία σε οποιεσδήποτε συνθήκες με τη Ν.Δ.». O,τι δεν έκανε επί μήνες, που ο κατά λάθος δήμαρχος ζητούσε αυτή την «ξεκάθαρη θέση», το έκανε πριν μπει στην αρένα του «θριάμβου» στο Τάε Κβον Ντο. Διανθίζοντας έτσι τη χίμαιρα της «νίκης με μία ψήφο» και αυτοεγκλωβιζόμενος στο απόλυτο πολιτικό αδιέξοδο κερδίζοντας μερικούς μήνες «ξέγνοιαστης ηγεσίας».

Ο Ν. Ανδρουλάκης, ενώ πήρε τη μεγάλη πλειοψηφία του συνεδρίου με τα μέλη της Κ.Ε. που εξέλεξε, άφησε τις «μεγάλες νίκες» σε δύο άλλους: Τον Χ. Δούκα και τον… Κ. Μητσοτάκη. Στον μεν δήμαρχο χάρισε την επιτυχία να είναι εκείνος που τελικά χάραξε και επέβαλε (;) την ουσιαστική εκλογική στρατηγική του ΠΑΣΟΚ. Στον δε Κ. Μητσοτάκη χάρισε-άφησε καθαρό τον χώρο του κέντρου να κάνει πάρτι. Ο ανασφαλής πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ λειτούργησε σαν προγραμματισμένο ρομπότ. Βλέποντας τη βελόνα να μην ξεκολλάει με τίποτα πήγε ολόισια προς την δεξαμενή της Αριστεράς, όπου ψαρεύουν εδώ και καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, η Ζ. Κωνσταντοπούλου, ο Γ. Βαρουφάκης, ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο Α. Χαρίτσης και η παρέα του, όπως και ό,τι έχει απομείνει από τη Νέα Αριστερά. Από το Σάββατο προσχώρησε και ο Α. Τσίπρας. Είναι η δεξαμενή που, όπως λέει ο Α. Δρυμιώτης, «είναι μια δεξαμενή που δεν έχει ψάρια». Αδιάψευστος μάρτυρας της ορθότητας αυτής της άποψης όλες οι δημοσκοπήσεις εδώ και τρία χρόνια μετά το 2023 και όλα όσα συμβαίνουν στην πραγματική ζωή, όπου υπάρχει πλέον μια καχεκτική Αριστερά. Η οποία αδυνατεί επιπροσθέτως να συνεννοηθεί και παράγει αδιαλείπτως περισσότερες διασπάσεις απ’ όσες μπορεί να καταναλώσει.

Εκεί πήγε εκών-άκων και ο Ν. Ανδρουλάκης κουβαλώντας το ασήκωτο βάρος της «νίκης με μια ψήφο». Δεν ξέρω αν όσοι από τους εσωκομματικούς αντιπάλους του τον χειροκροτούσαν με θέρμη στο συνέδριο, τελικά χειροκροτούσαν τον πρόεδρο ή τον καλύτερο τρόπο που βρήκαν για να απαλλαγούν μια κι έξω απ’ αυτόν μετά τις εκλογές. Είναι όλοι αυτοί που μέχρι πριν από μόλις λίγες μέρες έλεγαν κατ’ ιδίαν ότι η γραμμή «νίκη με μια ψήφο» είναι «ανέκδοτο και όχι πολιτική». «Κούμπωσε» και το όχι στη συνεργασία, γιατί να μη χειροκροτούν την πολιτική αυτοχειρία του ανεπιθύμητου προέδρου;

Αυτό όμως που είναι σχεδόν βέβαιο είναι πως ο Ν. Ανδρουλάκης με τη διπλή απόφαση που πήρε (νίκη με μία ψήφο-όχι συνεργασία με τη Ν.Δ.), άνοιξε ή μεγάλωσε δύο τρύπες διαρροής ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ: Η μία τροφοδοτεί με κεντρώους ψηφοφόρους που δεν θέλουν ακυβερνησία, αντιθεσμική και ανεύθυνη συμπεριφορά. Κατά τις μετρήσεις είναι το 1/3 των εν δυνάμει ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Η άλλη τρύπα είναι αυτή που μπορεί να τροφοδοτήσει τον αμήχανο Α. Τσίπρα, ο οποίος υμνώντας τον Α. Βελουχιώτη και εγκαταλείποντας «άνοιγμα στο κέντρο», τον «δημοκρατικό καπιταλισμό» και τον «νέο πατριωτισμό», έκανε μια στροφή 360 μοιρών και βρέθηκε εκεί που ήταν: Στη σταλινική, εμφυλιοπολεμική και ρεβανσιστική Αριστερά. Κι όπως και να το δει κανείς, όσο καμένο χαρτί κι αν είναι ο Α. Τσίπρας, είναι και πιο χαρισματικός από τον Ν. Ανδρουλάκη και ξέρει καλύτερα τη «γλώσσα» όσων έχουν απομείνει νοσταλγοί του παρελθόντος.

Το προσωπικό μέλλον του Ν. Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚ του Ν. Ανδρουλάκη είναι προδιαγεγραμμένο. Ακόμα κι αν πάρουν -δύσκολο με τα δεδομένα που υπάρχουν- 18% ή και 20%, θα είναι ηττημένοι. Η Ν.Δ. με μεγάλη βεβαιότητα θα πάρει πολύ παραπάνω. Οπότε δύο τινά μπορεί να συμβούν. Ή το ΠΑΣΟΚ -αν χρειάζεται- θα κάνει πιο μεγάλη κωλοτούμπα από την κωλοτούμπα του Α. Τσίπρα το 2015 και θα πει υπ’ αυτές τις συνθήκες συνεργαζόμαστε ή το πιο πιθανό θα ενισχύσει την αυτοδυναμία της Ν.Δ.

Αρκετοί εν δυνάμει ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, που δεν ανήκουν όμως στον κομματικό μικρόκοσμό του και είναι ρεαλιστές, μη πιστεύοντας πρόχειρα και έωλα αφηγήματα, όπως «νίκη με μία ψήφο», αντί της περιπέτειας και της αμφίβολης τεθλασμένης για τη διακυβέρνηση της χώρας, προφανώς θα προτιμήσουν την απευθείας λύση, στο μεγάλο ζητούμενο όλων των εκλογών: Ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα.

ΑΙΧΜΗ

Η «ΑΝΕΜΟΔΟΥΡΑ ΤΣΙΠΡΑΣ» ΒΡΗΚΕ ΛΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ;

Ο Α. Τσίπρας, εδώ και καιρό, είναι προφανές ότι βρισκόταν σε αμηχανία, διστακτικότητα και πολιτική ζάλη. Δεν μπορούσε να αποφασίσει αν θα κάνει κόμμα. Δεν μπορούσε γιατί ήξερε ότι δεν έχει τον μηχανισμό, γιατί κατάλαβε ότι αντί για rebranding πάει για reunion του παλιού ΣΥΡΙΖΑ και δεν είχε δημοσκοπικό πράσινο φως. Ενα κόμμα του 10%, 12% ή και 15%, ακόμα κι αν ερχόταν δεύτερο, θα σήμαινε και τυπικά το πολιτικό τέλος του ως υποψήφιος πρωθυπουργός.

Δύο παράγοντες φαίνεται πως τον κάνουν να πάρει τη βιαστική απόφαση. Αφενός η εκλογολογία που φούντωσαν εξωθεσμικοί παράγοντες και αφετέρου το αυτογκόλ του ΠΑΣΟΚ. Μεθαύριο με τη συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 είναι πιθανόν να έχουμε νέα. Στην Αμαλίας έχουν αναθαρρήσει, βλέποντας το κενό και την ευκαιρία που τους δημιούργησε ο Ν. Ανδρουλάκης. Και ανακουφίστηκαν διαπιστώνοντας ότι οι εκλογές δεν θα γίνουν σε δύο ή πέντε μήνες…