Η νεόκοπη «ηγέτιδα» Μ. Καρυστιανού, η οποία περιφέρει σε κοινή θέα τη θηριώδη άγνοιά της για την εξωτερική πολιτική και αρκείται στην ανάγνωση έτοιμων «απόψεων» ιδεοληπτικών ακροδεξιών, αν έχει ίχνος συναίσθησης θα πρέπει να ντρέπεται για όσα είχε πει πριν την συνάντηση Κ. Μητσοτάκη – Τ. Ερντογάν. Το ίδιο και περισσότερο -λόγω παλαιότητας- ισχύει και για τον Κ. Βελόπουλο. Αλλά ο υποψήφιος… πρωθυπουργός έχει δώσει άπειρα δείγματα γραφής ότι είναι ένας αθεράπευτος λαϊκιστής, ένας κατά συρροή διακινητής fake news και κανονικός ψεκασμένος. Δεν ορρωδεί προ ουδενός.

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ επέστρεψε από την Αγκυρα χωρίς να έχει παραδώσει νησιά, χωρίς να έχει αποστρατιωτικοποιήσει τη Ρόδο, την Κω, τη Χίο και τη Σάμο, χωρίς να έχει αναγνωρίσει «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη, χωρίς να έχει εκδώσει άδειες ανέγερσης τζαμιών σε κάθε δήμο της Αθήνας και χωρίς να έχει υπογράψει τη «Γαλάζια Πατρίδα». Κανονικά οι συστηματικά ανησυχούντες για τον «ενδοτισμό» του και την «εντελώς λάθος» πολιτική του θα έπρεπε να αισθανθούν μεγάλη ανακούφιση. Οι αντιδράσεις τους, όμως, δημόσιες ή σιωπηρές, μαρτυρούν ότι μάλλον δεν είναι ικανοποιημένοι, καθώς οι «προφητείες» τους απεδείχθησαν έωλες και κινδυνολογικές. Εξ ου και οι πραγματικά αστείες κριτικές ότι, π.χ., τον Ελληνα πρωθυπουργό τον υποδέχθηκε στο αεροδρόμιο ο Τούρκος… υπουργός Τουρισμού ή όπως έγραψε μια εφημερίδα -η οποία παρεμπιπτόντως «αποκάλυψε» ότι θα γίνουν εκλογές στις… 13 Μαρτίου που είναι… Παρασκευή (!)- κάτω από τον εμπνευσμένο τίτλο «Σφάξε με, αγά μου, ν’ αγιάσω» η συνάντηση «ήταν καταστροφική για τα εθνικά μας συμφέροντα (…), καθώς έδωσε… φιλί ζωής στην ολέθρια “Διακήρυξη των Αθηνών” και στα δήθεν “ήρεμα νερά”».

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ έγινε και κατά κοινή ομολογία -εκτός των επαγγελματιών ανησυχούντων και των ετοιμοπόλεμων ακροδεξιών ψεκασμένων- πήγε εξαιρετικά, δεδομένων των ακανθωδών προβλημάτων που εξακολουθούν να υπάρχουν και ασφαλώς δεν λύθηκαν ως διά μαγείας. Και δεν είναι η διαδρομή του Τούρκου προέδρου από το «Μητσοτάκης γιοκ» στο «πολύτιμος φίλος Μητσοτάκης», αν και έχει τη σημασία της. Είναι κυρίως ότι αυτή η συνάντηση είχε προετοιμαστεί πολύ καλά ώστε ο Κ. Μητσοτάκης να μπορεί να θέσει στην Αγκυρα και παρουσία του Τ. Ερντογάν το θέμα της άρσης του casus belli, να απαντήσει ευθέως ότι στη Θράκη υπάρχει μόνο μουσουλμανική και όχι «τουρκική» μειονότητα και να μιλήσει επι ίσοις όροις.

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ που έχει γίνει δεν αφορά κυρίως τη διαμόρφωση της ατζέντας της προχθεσινής συνάντησης. Αφορά τον σημαντικό εξοπλισμό της χώρας, την ενίσχυση των διπλωματικών συμμαχιών της και την αναβάθμισή της σε ενεργειακό κόμβο της Ευρώπης. Δεν είναι τυχαίο ότι κανένας άλλος πρωθυπουργός της χώρας, από τους πολλούς που έχουν συναντηθεί με τον Τούρκο πρόεδρο, δεν μπορούσε να θέσει τα θέματα που έθεσε ο Κ. Μητσοτάκης, Οχι γιατί δεν ήθελαν, αλλά γιατί γνώριζαν πως δεν μπορούσαν. Δεν έχει υπάρξει άλλη κυβέρνηση που να έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα, να έχει χαράξει θαλάσσια οικόπεδα, να έχει κάνει συμφωνίες με κολοσσούς σαν τη Chevron και την Exxon Mobil, να έχει υπεροχή σε αέρα και θάλασσα και να έχει πλέον τόσο μεγάλη αποτρεπτική ισχύ. Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει σε κάποιους, η πιο ισχυρή Ελλάδα είναι και πιο υπολογίσιμη και πιο σεβαστή από την Τουρκία.

ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ δεν γίναμε ξαφνικά οι καλύτεροι φίλοι και πιθανώς να μη γίνουμε ποτέ. Αλλά τα αντικειμενικά ωφέλιμα «ήρεμα νερά» και η διεύρυνση της θετικής ατζέντας (Μεταναστευτικό, αναπτυξιακές συμφωνίες για μικρομεσαίες και όχι μόνο επιχειρήσεις, εμπορικές σχέσεις, τουρισμός, βίζα, αμοιβαία συνδρομή σε φυσικές καταστροφές κ.λπ.) είναι θετική εξέλιξη. Οπως θετικό είναι και το ότι παραμένουν ανοιχτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας, ώστε να εκτονώνονται εντάσεις που υπάρχουν και κατά πάσα πιθανότητα θα υπάρξουν και στο μέλλον. Και αποτελεί πράγματι «τεράστια αξία», όπως είπε ο Γ. Γεραπετρίτης, η αναφορά του Τ. Ερντογάν στο Διεθνές Δίκαιο ως βάση επίλυσης των προβλημάτων στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας.

ΘΑ ΣΕΒΑΣΤΕΙ η Τουρκία τη δέσμευσή της για λύσεις με βάση το Διεθνές Δίκαιο; Είναι αφελής όποιος απαντάει απερίφραστα ναι. Αλλά η συγκεκριμένη δημόσια δήλωση του Τ. Ερντογάν αποτελεί ήδη ένα χρήσιμο χαρτί στα χέρια της χώρας για τα διεθνή φόρα και τους διεθνείς οργανισμούς. Η μία και σημαντική διαφορά με την Τουρκία, η οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, είναι η τελευταία που θα λυθεί, αν λυθεί ποτέ. Το ΥΠΕΞ το λέει καθαρά: «Δεν έχει έρθει η ώρα να πάμε ένα βήμα μπροστά». Αλλά αν έρθει, θα οδηγήσει στην Χάγη, όπου η αποφάσεις θα ληφθούν με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας. Εως τότε -αν υπάρξει αυτή η ώρα- η χώρα, χωρίς να συζητά κυριαρχικά δικαιώματά της, διατηρώντας καλό κλίμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και αξιόπιστη αποτροπή, δεν έχει κανέναν λόγο να φοβάται τον διάλογο ή να υποκύπτει διαρκώς στην κινδυνολογία ότι κάθε συνάντηση είναι προάγγελος ενός πολέμου.

ΑΙΧΜΗ

Ο «ΕΚΤΣΟΓΛΑΝΙΣΜΟΣ» ΠΟΥ ΒΑΦΤΙΣΤΗΚΕ «ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΣΜΟΣ»

Ευτυχώς ηττάται και υποχωρεί, αλλά δεν έχει εξαλειφθεί. Οταν το 2013 σε συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ ο Β. Βενιζέλος έκανε λόγο για «εκτσογλανισμό της πολιτικής ζωής», είχε επιτεθεί στον τότε επελαύνοντα ΣΥΡΙΖΑ, επειδή είχε ενσωματώσει στη συμπεριφορά του «αθλιότητες και πρακτικές που θυμίζουν αγανακτισμένους της πλατείας». Μίλησε ξανά για «εκτσογλανισμό» το 2017, θέλοντας να περιγράψει τη στάση της τότε κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ.

Πέρασαν αρκετά χρόνια έκτοτε και έχουν μεσολαβήσει πολλά. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταντήσει κομματίδιο που θα προσπαθήσει να μπει ξανά στη Βουλή, πιθανώς με αρχηγό τον Π. Πολάκη. Η Χρυσή Αυγή που σιγοντάριζε είναι στη φυλακή. Ο τότε αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και βασικός αποδέκτης του χαρακτηρισμού του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Σαμαρά, Α. Τσίπρας, έχει απομυθοποιηθεί και πασχίζει -επί ματαίω, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις- να «σώσει» ξανά τη χώρα. Ενώ ο Β. Βενιζέλος έχει κάνει τη δική του μεγάλη στροφή, όχι 360 μοιρών. Οι διαφορές είναι πολλές και μεγάλες από τότε.

Αυτό που παραμένει ίδιο είναι η ύπαρξη της λέξης-έννοιας που εισήγαγε ο Β. Βενιζέλος, περιγράφοντας μια αντίληψη, μια νοοτροπία, μια συμπεριφορά, μια ηθική και μια πρακτική. Σήμερα την έχουν υιοθετήσει κι άλλοι πολιτικοί χώροι, όπως και πρόσωπα που δεν ανήκουν μόνο στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να μη δέρνουν, όπως έδερναν τότε, αλλά κάνουν όλα τα υπόλοιπα: λαϊκίζουν ασύστολα, ψεύδονται κατά ριπάς, εκμεταλλεύονται ξεδιάντροπα τον ανθρώπινο πόνο και τραγωδίες και αντιμετωπίζουν βάναυσα τον ορθολογισμό.

Ο τότε «εκτσογλανισμός» έχει βαφτιστεί αυθαίρετα «αντισυστημισμός». Δεν έχουν απολύτως κανένα αντισυστημισμό, αφού δεν επιδιώκουν τίποτα άλλο παρά να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη, ελέγχοντας οι ίδιοι το «σύστημα». Πάντα στη χώρα υπήρχε ένα 15%-20% το οποίο έκανε γύρα στα κόμματα, επιβραβεύοντας τη συνωμοσιολογία, το δήθεν αντισυμβατικό και διαμαρτυρόμενο για τη μη αναγνώριση της αξίας του από το άδικο «σύστημα».

Ο μανδύας μόνο αλλάζει. Αλλοτε «ντύνει» ψεκασμένους εθνοκάπηλους, άλλοτε «μάνες», άλλοτε «δικαιωματιστές», άλλοτε «εισαγγελείς» του δημόσιου βίου κι άλλοτε «διασώστες» με το αζημίωτο. Δεν αρκούν πια για να κάνουν κυβέρνηση όπως το 2015, αλλά η ύπαρξή τους σκορπά τοξικότητα, διχασμό και ανορθολογισμό. Υπάρχουν ακόμα 12-13 μήνες, ώστε να αποδυναμωθεί κι άλλο το νοσηρό φαινόμενο.