Η «Ιθάκη» σταμάτησε γρήγορα να γεμίζει αίθουσες. Η κοινωνία δεν συγκλονίστηκε από το νέο λανσάρισμα ενός παλιού και φθαρμένου πολιτικού προϊόντος. Αντίθετα, αδιαφόρησε. Η δημοσκοπική ένδεια ήταν το φυσικό και αναπόφευκτο αποτέλεσμα. Από αντίπαλον δέος του Κ. Μητσοτάκη συρρικνώθηκε σε εν δυνάμει αρχηγό μικρομεσαίου κόμματος, που διαγκωνίζεται με τον Ανδρουλάκη, τη Ζωή και τον Βελόπουλο. Η «Μαραντζίδειος» μεγαλοφυής ιδέα της «αυτοοργάνωσης» αποδείχθηκε «κλειστό ραντεβού μεταξύ συγγενών». Οι προσωπικότητες που θα τον πλαισίωναν, δίνοντας εύρος στο εγχείρημά του, βρίσκονται ακόμα στην αρμοδιότητα του παλιού Ερυθρού Σταυρού όταν έκανε αναζητήσεις.

Ο Α. Τσίπρας, ανεξαρτήτως αν το αναγνώρισε ποτέ δημοσίως -άλλωστε, πότε αναγνώρισε πραγματικά και όχι προσχηματικά κάποιο λάθος του;- ένιωσε εξαρχής άβολα και αμήχανα στους πιο πολιτισμένους δρόμους του Κέντρου. Αλλά οι μόνοι δρόμοι που ήξερε ήταν «οι δρόμοι της Γένοβας» και του «πηγαίου αριστερού λαϊκισμού». Το πάλεψε με τον «νεοπατριωτισμό», με τις ρωγμές του «δημοκρατικού καπιταλισμού» και με το ραντεβού με τη δεξιόστροφη Σοσιαλδημοκρατία. Τζίφος.

Η αντανακλαστική και κανονική στροφή 360 μοιρών τον έφερε εκεί που ανήκει από κούνια και σε αυτό που πραγματικά ήταν πάντα: Ενας απαίδευτος δήθεν αριστερός ριζοσπάστης, με ταλέντο στη δημαγωγία και τα ψέματα, χωρίς βάθος, χωρίς ηθικό έρμα και με περισσό θράσος.

Διάλεξε τη Λαμία του Αρη Βελουχιώτη, τον οποίο μνημόνευσε ως μεγάλο καπετάνιο, για να επισημοποιήσει την επιστροφή του στα πάτρια εδάφη. Για να μιλήσει μόνο για την ανάγκη της Αριστεράς. Και να επαναλάβει το «δώσε κι εμένα μπάρμπα» του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Κατάργηση των φόρων που ο ίδιος έβαλε, χιλιάδες προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων, τζάμπα αστικά λεωφορεία, «έξω η Κύπρος από το ΝΑΤΟ» και σκληρή φορολόγηση του μεγάλου πλούτου, την οποία όσο ήταν πρωθυπουργός απέφυγε όπως ο Διάβολος το λιβάνι. Και μιας και βρέθηκε στη Λαμία, που απέχει μόλις 12 χιλιόμετρα από την Αλαμάνα, όπου ο Ομέρ Βρυώνης σούβλισε τον Αθανάσιο Διάκο, είπε να κάνει και μια «αριστερή παρέμβαση» στο όνομα του ήρωα του 1821. Μνημόνευσε τον… Θανάση Διάκο.

Ο «χαρισματικός ηγέτης» τα βλέπει πάλι όλα «αριστερά». Τι μπορεί, όμως, να προσδοκά από την «επιστροφή του ασώτου»; Μόσχος σιτευτός προς σφαγήν δεν υπάρχει. Ο χώρος της Αριστεράς πένεται εδώ και χρόνια. Εχει όμως πολλούς μνηστήρες, όπως και η Πηνελόπη που χρησιμοποίησε στην «Ιθάκη», για να επανασυστηθεί ανεπιτυχώς. Εχει τον ΣΥΡΙΖΑ του Π. Πολάκη, τη Ζ. Κωνσταντοπούλου, τον Γ. Βαρουφάκη, τα υπόλοιπα της Νέας Αριστεράς του Γ. Σακελλαρίδη και έχει και τη Μ. Καρυστιανού, η οποία συνεχίζει να γοητεύει κάποιο κομμάτι της Αριστεράς. Εχει πλέον και τον Ν. Ανδρουλάκη, ο οποίος έστριψε απότομα το καράβι του ΠΑΣΟΚ αριστερά.

Απέναντι σε αυτούς τους μνηστήρες ο Α. Τσίπρας έχει τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που είναι έτοιμοι να τον ακολουθήσουν, όπως και οι 8 βουλευτές της ΝΕ.ΑΡ. που είναι μαζί με τον Α. Χαρίτση. Προσδοκά να έχει και μερίδιο από τους αριστερόστροφους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι ίσως τον θεωρούν «πιο αυθεντικό αριστερό» από τον όψιμο Ν. Ανδρουλάκη. Φτάνει αυτός ο συνδυασμός; Κοντός ψαλμός αλληλούια, καθώς, όπως φαίνεται, μετά το Πάσχα ο Α. Τσίπρας θα ανακοινώσει το σχήμα με το οποίο φιλοδοξεί να γίνει αντίπαλος του Κ. Μητσοτάκη. Οι δημοσκοπήσεις του Μαΐου δεν είναι πολύ μακριά.

ΑΙΧΜΗ

ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΕΜΠΗ-ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ…

Τυπικά σήμερα αρχίζει ξανά η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών. Στην αίθουσα έγιναν οι τροποποιήσεις που απαιτούνταν, η χωρητικότητά της μεγάλωσε, τα μικρόφωνα διορθώθηκαν και αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. έχουν επιφορτιστεί με το καθήκον να επιτρέψουν την είσοδο μόνο σε όσους έχουν το δικαίωμα να βρίσκονται μέσα στην αίθουσα. Αν είχε γίνει αυτό από την αρχή, πιθανώς να μη χρειαζόταν η αναβολή. Τυπικά λοιπόν δεν υπάρχει λόγος να επιχειρηθεί η εκ νέου αναβολή της δίκης, λόγω της αίθουσας. Ομως, τόσο οι δηλώσεις της Μ. Καρυστιανού όσο και της Ζ. Κωνσταντοπούλου, με αφορμή τις δηλώσεις του προέδρου της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, Χρ. Σεβαστίδη, προϊδεάζουν για νέα προσπάθεια αναβολής της δίκης, με άλλο σκεπτικό: «Στημένη δίκη», «παραβίαση του Συντάγματος» κ.λπ. Ενδεχόμενη νέα προσπάθεια αναβολής απλώς θα επιβεβαιώσει την κοινή πεποίθηση, που έχει δημιουργηθεί, πως συνεχίζεται η προσπάθεια εργαλειοποίησης της τραγωδίας, που ξεκίνησε με τα ξυλόλια και τα χαμένα βαγόνια.

Παράλληλα τρέχει και η υπόθεση των υποκλοπών, στην οποία με αφορμή γενικούς ισχυρισμούς του πρωτοδίκως καταδικασμένου Τ. Ντίλιαν, επιχειρείται η «πολιτική αναβάθμιση» της υπόθεσης. Επισπεύδων εν προκειμένω εμφανίζεται ο Ν. Ανδρουλάκης. Ενώ παραμένει «ανοιχτή» η δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Και οι τρεις υποθέσεις βρίσκονται ήδη στη Δικαιοσύνη. Φαίνεται όμως ότι η αντιπολίτευση επιμένει να πάει στις εκλογές παίζοντας σε «λούπα» την ατζέντα των εκλογών του 2023, εμπλουτίζοντάς την με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Το 2023 αυτή η ατζέντα ηττήθηκε. Στο μεταξύ έχει καταρριφθεί πλήρως η συνωμοσιολογία των ξυλολίων, χωρίς να υπάρχει κανένα νέο στοιχείο για τις υποκλοπές. Και το ερώτημα που τίθεται είναι πώς, κάνοντας τα ίδια πράγματα, περιμένουν διαφορετικό αποτέλεσμα;

ΑΠΟΡΙΕΣ-1

Γιατί «λέξεις» όπως «ψευδολόγος», «υβριστής» και «συκοφάντης», όταν βγαίνουν από το στόμα της Ζ. Κωνσταντοπούλου ακούγονται εντελώς αλλιώς;

ΑΠΟΡΙΕΣ-2

Τι χρειάζεται πιο ισχυρό «κιάλι», η απόσταση της Ν.Δ. από την αυτοδυναμία ή η απόσταση του ΠΑΣΟΚ από τη Ν.Δ.;

ΑΠΟΡΙΕΣ-3

Μιλώντας ο αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για «ιστορικό λάθος» αναφερόμενος στην «αυτόνομη εκλογική κάθοδο» του ΠΑΣΟΚ, για ποιον εννοεί; Για το ΠΑΣΟΚ ή για τον ΣΥΡΙΖΑ;