Η παράσταση θυμίζει περιοδεύοντα επαρχιακό θίασο, που κάνει τουρ για να βγάλει τον χειμώνα. Ετσι ίσως εξηγείται π.χ. γιατί ο Ν. Ανδρουλάκης έδιωξε τον Οδ. Κωνσταντινόπουλο και πήρε τον «έμπειρο» σε ερασιτεχνικές σκηνές, Θ. Πελεγρίνη.

Με τον ίδιο τρόπο εξηγείται, επίσης, πώς ένας αρχηγός κόμματος, ο Σ. Φάμελλος, αυτοϋποβιβάζεται σε φραντσάιζερ του ανύπαρκτου κόμματος του Α. Τσίπρα. Στην ίδια κατηγορία προσήλθε πρόθυμος ο σοβαρός μέχρι πρότινος Δ. Κουτσούμπας, ο οποίος από αρχηγός ενός ιστορικού κόμματος μετατρέπεται σε νεόκοπο φιλόδοξο ρεπόρτερ, που ανακαλύπτει «αποκλειστικές πληροφορίες», που αποδεικνύονται «μαϊμού». Σταθερός πρωταγωνιστής σε αυτήν την παρωδία ο Κ. Βελόπουλος, που έχει κάνει καριέρα στην κωμωδία, έχοντας πλούσιο παλμαρέ. Ομοίως ο Α. Τσίπρας που περιοδεύει κυριολεκτικά πουλώντας το βιβλίο του, μιλώντας επί παντός του επιστητού, εκτός από το πότε και αν θα κάνει κόμμα. Θέση στην μπροστινή σειρά του θιάσου διεκδικεί και η Μ. Καρυστιανού, παρά το γεγονός ότι με τρόμο διαπίστωσε ότι χάλασε το επιμελώς φιλοτεχνημένο μακιγιάζ της.

Δικαιωματικά όμως τον ρόλο της πρωταγωνίστριας τον έχει η Ζ. Κωνσταντοπούλου. Η οποία με τη συμπεριφορά της διεκδικεί να αλλάξει ριζικά τον κανονισμό λειτουργίας της Βουλής. Σε αυτή οφείλεται η καινοτομία ότι μπήκε κόφτης στον χρόνο ομιλίας στη Βουλή. Χάρη σε αυτήν θα απαγορευτεί η βιντεοσκόπηση μέσα στη Βουλή. Ολα αυτά γίνονται γιατί το έργο που παίζουν, όπως αναφέρθηκε, δεν έχει σενάριο. Και δεν έχει γιατί δεν είναι σενάριο-συνταγή επιτυχίας, μια συνταγή που δοκιμάστηκε το 2019, και κυρίως το 2023 έως σήμερα, με δραματικά αποτελέσματα για όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Ηταν η συνταγή που προκάλεσε το 41% της Ν.Δ. στις εκλογές του 2023, την αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ, την οριστική καθήλωση του ΠΑΣΟΚ στα επίπεδα του μικρομεσαίου κόμματος, τη στασιμότητα κομμάτων που θέλουν να… κυβερνήσουν με 9% και τη συρρίκνωση  αρκετών μικρών κομμάτων, που δεν μεγάλωσαν αλλά στριμώχνονται στη ζώνη του υποβιβασμού (3%), ήταν η συνταγή των «σκανδάλων», της «διαφθοράς» και της κατάλυσης της Δημοκρατίας («χούντας»). Με άλλα λόγια, Τέμπη, υποκλοπές, «γαλάζιες ακρίδες» και «ενδοτισμός» στα εθνικά θέματα. Το μόνο νέο συστατικό που προστέθηκε στη συνταγή είναι ο ΟΠΕΚΕΠΕ, ο οποίος αποδείχθηκε πως είναι το διαχρονικό σκάνδαλο που δημιούργησαν οι δομικές παθογένειες ενός βαριά άρρωστου κομματικού κράτους.

Σε τρεις μέρες αρχίζει η πολυαναμενόμενη δίκη για την τραγωδία των Τεμπών, με το αίτημα για απόδοση Δικαιοσύνης να παραμένει πάνδημο και αμείωτης έντασης. Για όλους; Δυστυχώς, όχι. Εκείνοι που εργαλειοποίησαν την τραγωδία και προσπάθησαν με ανατριχιαστικά κυνικό τρόπο να καπηλευτούν τα θύματα είναι εκείνοι οι οποίοι στο παρά πέντε επιδιώκουν με κάθε τρόπο να καθυστερήσουν την έναρξη της δίκης. Με «αρχηγό» την έχουσα δυσανεξία στα κρακεράκια Ζ. Κωνσταντοπούλου. Ο «εθνικός εισαγγελέας» τόλμησε να εκστομίσει τις μέγιστες ύβρεις εναντίον της Δικαιοσύνης, αλλά και της κοινής λογικής.

Η αντίδραση ήταν σκληρή και ήρθε από τους ίδιους τους δικαστές. Η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων, με τη χθεσινή ανακοίνωσή της, ήταν σκληρή και καθόλου φειδωλή για την ταραχοποιό του δημόσιου βίου. Κάνει λόγο για «αναίδεια» και «παρανοϊκά σενάρια», προσθέτοντας μεταξύ άλλων: «Η συγκεκριμένη δικηγόρος-πολιτικός-επαγγελματίας συκοφάντης, καλυπτόμενη από τη βουλευτική της ασυλία, δήλωσε με αναίδεια την πρόθεση και την επιδίωξή της να μη διεξαχθεί η δίκη για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών». Ιδια λοιπόν η συνταγή, ίδια η ατζέντα, ίδιοι και δακτυλοδεικτούμενοι πλέον οι πρωταγωνιστές. Είναι ακατανόητο πώς, κάνοντας το ίδιο πράγμα, περιμένουν διαφορετικό αποτέλεσμα.