Χαρακτηριστικά της ήταν το ελεύθερο εμπόριο, ο κοινός νόμος και τα λατινικά σαν lingua franca, δηλαδή σε μια απλουστευμένη μορφή για 70 εκατομμύρια πολίτες, δηλαδή περίπου το 33% του παγκόσμιου πληθυσμού. Επίσης, ένα χαρακτηριστικό της Pax Romana ήταν η μεταλλαγή της από ρωμαϊκή ηγεμονία σε σύστημα κοινωνικής ειρήνης. Σε σημείο που μετά το τέλος της, την άλωση της Ρώμης από τους βαρβάρους και τις «Σκοτεινές εποχές», η περίοδος να περάσει στο υποσυνείδητο των υπόδουλων λαών σαν μια περίοδος δικαίου. Παράδειγμα, ο μύθος του βασιλιά Αρθούρου που έχει αναφορές στην εποχή που βασίλευε το δίκαιο.

Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με το σχέδιο Μάρσαλ εμφανίστηκαν οι πρώτες αναφορές για μία Pax Americana. Μια ειρήνη που θα επέβαλλε η Αμερική από τη θέση του ισχυρού και θα είχε κοινά στοιχεία με τη ρωμαϊκή. Μόνο που ήταν πολύ νωρίς. Υπήρχε το αντίπαλο δέος που ονομαζόταν Σοβιετική Ενωση. Μπορεί να μην μπορούσε να προσφέρει τους καταναλωτικούς παραδείσους που υποσχόταν η Αμερική, μπορεί να χρειαζόταν να κλείσει τα σύνορα των ευρωπαϊκών χωρών που ανήκαν στη σφαίρα επιρροής της, αλλά η Σοβιετική Ενωση υποχρέωνε την Αμερική να κινείται διακριτικά.

Κάποια διακριτικότητα στην άσκηση της αμερικανικής πολιτικής διατηρήθηκε και μετά την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης. Διατηρείτο και μέχρι τη δεύτερη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία. Μέχρι που εκτίμησε ότι οι Αμερικανοί μπορεί κατ’ όνομα να δηλώνουν υπερασπιστές της δημοκρατίας παγκοσμίως, αλλά στην πραγματικότητα λατρεύουν τη δύναμη και θα ήθελαν η Αμερική να γίνει νέα Ρώμη. Και η δύναμη δεν έχει νόημα αν δεν γίνεται πράξη.

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που εγκατέλειψε τα προσχήματα. Απήγαγε πρόεδρο άλλης χώρας, είπε ότι σκοπεύει να προσαρτήσει τον Καναδά και τη Γροιλανδία και ότι θα κάνει τη Γάζα παραθεριστικό θέρετρο. Εκτός από την Κίνα, που έχει εξελιχθεί σε ένα γιγάντιο Temu και έφερε αντιρρήσεις στους δασμούς, στην Ευρώπη δεν βρήκε αντιστάσεις. Για τον Ντόναλντ Τραμπ η Ε.Ε. δεν είναι καν ό,τι ήταν η Ελλάδα και η Καρχηδόνα για τους Ρωμαίους. Είναι μία εμπορική ένωση, μια Hanseatic League, που υπάρχει χάρις στη μεγαλοθυμία του.

Η ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΙΡΑΝ

Τον Φεβρουάριο του 1979 δύο στελέχη της εταιρίας EDS, ιδιοκτησίας του Τεξανού επιχειρηματία Ρος Πέροου, είχαν φυλακιστεί στην Τεχεράνη. Σε αυθεντικό στιλ Τέξας ο Πέροου επικοινώνησε με τον συνταγματάρχη των ειδικών δυνάμεων σε αποστρατεία Μπουλ Σάιμονς και του ζήτησε να οργανώσει επιχείρηση απελευθέρωσης στην Τεχεράνη. Το Ιράν βρισκόταν στην περίοδο της αλλαγής από τη βασιλεία του σάχη στο θεοκρατικό καθεστώς του Χομεϊνί και ο Σίμονς εκμεταλλεύτηκε την αναρχία που επικρατούσε στην Τεχεράνη. Ενας εργαζόμενος της EDS στην Τεχεράνη δωροδόκησε τον διευθυντή των φυλακών, η ομάδα του Σάιμονς δημιούργησε έναν αντιπερισπασμό, ταυτόχρονα δραπέτευσαν και άλλοι και χάρις σε ένα πλαστογραφημένο χαρτί, που έλεγε ότι οι Αμερικανοί είναι φίλοι της Επανάστασης, διέσχισαν 540 χιλιόμετρα μέχρι τα σύνορα με την Τουρκία.

Τα προηγούμενα τα γράφω για να πω ότι η ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν δεν πρόκειται να γίνει από γυναίκες, που από την ασφάλεια του Καναδά ανάβουν το τσιγάρο τους από φωτογραφίες μουλάδων, ούτε από φοιτητές που κατεβαίνουν στους δρόμους. Θα υπάρξουν και προπαγάνδα και Αμερικανοί πράκτορες και ό,τι άλλο εμφανίζεται όταν τα καθεστώτα καταρρέουν. Το θέμα όμως για τους Ελληνες αριστερούς είναι άλλο. Μοιάζει να απασχολούνται περισσότερο με ενδεχόμενη αμερικανική εμπλοκή παρά με την ανατροπή της κυβέρνησης των μουλάδων, που μπορεί να είναι θεοκρατική, αλλά είναι εχθρός των εχθρών μου. Δηλαδή του Ισραήλ.

Τα πράγματα σοβαρεύουν στην τελική ευθεία

Αντέχει η Ελλάδα δύο Ευάγγελους Βενιζέλους; Μάλλον όχι. Αυτό τουλάχιστον δείχνουν οι δημοσκοπήσεις για τον Αλέξη Τσίπρα, που ο… ριμπραντισμένος αυτόκλητος σοφός τρώει τη σκόνη της Μαρίας Καρυστιανού.

Ο Αλέξης έπαψε να είναι αντισυστημικός, παράγινε σοβαρός και ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων πιστεύει ότι οι κυβερνήσεις πιέζονται μόνο από τον αντισυστημισμό. Από τον οποίο, για την ώρα, έχει μπόλικο η Μαρία των Τεμπών.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων αντιμετωπίζει το κράτος σαν τον… κακό μπαμπά. Ο οποίος, ενώ έχει λεφτά και θα μπορούσε να τους πάρει και δεύτερο παγωτό, δεν βάζει το χέρι στην τσέπη. Για να πειστεί, υπάρχει ένας τρόπος. Να του πουν ότι αν δεν το κάνει, θα κρατήσουν την αναπνοή τους μέχρι να γίνουν μπλε και να πεθάνουν. Και τότε θα δει πόσο θα στενοχωρηθεί.

Γίνεται; Το 2015 στις εκλογές παρά λίγο να γίνει. Μετά όμως την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και το δημοψήφισμα, αμφιβάλλω ότι θα το ξαναδοκιμάσουν… Οπως μερικές ομάδες στα φιλικά εντυπωσιάζουν, το ίδιο και η Καρυστιανού. Μέχρι να πλησιάσουν οι εκλογές, όταν κάθε βαθμός μετράει και οι επιλογές σοβαρεύουν.