Ο πρώην πρωθυπουργός δίνει την εντύπωση ότι αναζητεί στρατηγική συσπείρωση δύο διαφορετικών χώρων: Πρώτον, του πολιτικού και άρα εκλογικού χώρου δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, που κάθε άλλο παρά ευνοϊκή μεταχείριση έχει από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Καθώς και του χώρου των δυσαρεστημένων, όσο «χώρο» και αν μπορούν να αποτελέσουν οι δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας.

Είναι αλήθεια ότι ο Αντ. Σαμαράς βρέθηκε στη δίνη του μνημονιακού κυκλώνα με δεμένα χέρια, λιγοστές επιλογές και απειροελάχιστες πιθανότητες να εξέλθει αβρόχοις ποσί. Τα τρία προγράμματα που απέκτησαν το προσωνύμιο «Ζάππεια» είχαν επιβεβλημένο χαρακτήρα για τη σωτηρία της χώρας, αλλά επιβεβαίωσαν το αναμενόμενο: Το πολιτικό κόστος για τον ίδιον.

Ολοι αυτοί οι χειρισμοί και οι επιλογές τον τραυμάτισαν καθώς άνοιξε ο δρόμος για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, που βρήκε στρωμένο το χαλί προς το Μέγαρο Μαξίμου. Κυρίως λόγω του ότι ο Αντ. Σαμαράς ήταν κυβέρνηση και παράλληλα ένα είδος αντιπολίτευσης στον εαυτό του, που εφάρμοζε και καταργούσε μνημόνια την ίδια ώρα. Αρα γιατί η πλειοψηφία των εκλογέων να μη στρεφόταν στον ορίτζιναλ «σκίστη» των μνημονίων «με έναν νόμο και ένα άρθρο» και να προτιμήσει έναν άνθρωπο που έκανε μπρος – πίσω; Ηταν και δεξιός, συν τοις άλλοις, και δεν βόλευε το αντισυστημικό-επαναστατικό αφήγημα.

Ο Αντ. Σαμαράς έχει συνδέσει ασφυκτικά την πολιτική του δράση με γεγονότα που είναι καταγεγραμμένα και υπό επεξεργασία από τους μηχανισμούς της νεότερης πολιτικής ιστορίας του τόπου.

Τώρα, στον πολιτικό αέρα πλανάται το σενάριο ότι «δυσαρεστημένοι κύκλοι της Ν.Δ. τον πιέζουν να κάνει το βήμα και να προχωρήσει στην ίδρυση νέου κόμματος». Κάτι σαν «ο ίδιος δεν θέλει αλλά δέχεται πιέσεις για τη σωτηρία της πατρίδας». Εξ ου και οι αρθρογραφικές του επιστροφές στα γνωστά λημέρια της «πατριωτικής» ρητορικής. Αλλά, και πάλι, το ερώτημα παραμένει το ίδιο, όπως και τότε: Γιατί οι πολίτες να μην προτιμήσουν την πιο ορίτζιναλ δεξιότερη εκδοχή της δεξιάς επιλογής; Ιδού η απορία…