Ομως, μη φανταστείτε ένα θαλάσσιο πέρασμα στο οποίο ανεβοκατεβαίνουν με άνεση τα πλοία, αλλά για ένα σύστημα ελεγχόμενης κυκλοφορίας: Μία λωρίδα εισόδου, μία λωρίδα εξόδου και μία ενδιάμεση ζώνη ασφαλείας, πλάτους 2 ναυτικών μιλίων έκαστη. Σύνολο 6 ναυτικά μίλια, εκ των οποίων χρησιμοποιούνται τα τέσσερα, με το ένα πλοίο πίσω από το άλλο και με απόσταση ανάμεσά τους.

Ας δούμε τώρα την κίνηση που έχει υπό κανονικές συνθήκες αυτό το μικρό, παγκόσμιο πέρασμα που συνδέει τον Περσικό Κόλπο με τον Ινδικό Ωκεανό. Από εκεί περνάει το ¼ του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου. Σε καθημερινή βάση διέρχονται τα Στενά 30 με 40 μεγάλα δεξαμενόπλοια, μεταφέροντας 17 με 20 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, καθώς και πολύ μεγάλες ποσότητες υγροποιημένου φυσικού αερίου. Αρα, όταν οι Ιρανοί απειλούν με κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, ουσιαστικά απειλούν με στραγγαλισμό τον παγκόσμιο εφοδιασμό πετρελαίου.

Μέχρι σήμερα τα Στενά του Ορμούζ δεν έχουν κλείσει ποτέ, για αυτό και παραμένουν το μεγάλο, το μεγαλύτερο, χαρτί του Ιράν. Η δημιουργία μιας «ομπρέλας ασφαλείας» από πολεμικά πλοία που θα συνοδεύουν τα δεξαμενόπλοια, όπως θέλει ο Αμερικανός πρόεδρος, μοιάζει με τις «Επικίνδυνες Αποστολές», χωρίς όμως τη βεβαιότητα ότι στο τέλος θα κερδίσει ο Τομ Κρουζ και όχι οι κακοί. Το βάθος του θαλάσσιου περάσματος είναι πολύ ρηχό, άρα καθιστά ευάλωτα τα πλοία σε περίπτωση ναρκοθέτησης, ενώ είναι και εξαιρετικά κοντά στη στεριά, δηλαδή στην εμβέλεια των όπλων του Ιράν. Αρα θα απαιτηθεί η ανάπτυξη μιας πολύπλοκης στρατιωτικής επιχείρησης από αέρος και θαλάσσης και σίγουρα όχι από μία και μόνο χώρα, ακόμα και αν αυτή είναι οι ΗΠΑ.

Κάποιοι θυμήθηκαν την επιχείρηση Earnest Will, τη μεγαλύτερη νηοπομπή από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που διοργανώθηκε το 1987 στη διάρκεια του «πολέμου των δεξαμενόπλοιων». Μόνο που το 1987 δεν είναι 2026, ούτε υπάρχει αντίστοιχη αναλογία ανάμεσα στα αντιμαχόμενα στρατόπεδα.

«Ούτε η Γαλλία, ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες, ούτε ένας διεθνής συνασπισμός ούτε οποιοσδήποτε είναι σε θέση να ασφαλίσει το στενό του Ορμούζ», έλεγε ο Adel Bakawan, διευθυντής του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Μελετών για τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική πριν από λίγες μέρες στο Reuters. Ομως, η Ευρώπη συνολικά και κάθε χώρα ξεχωριστά διαμηνύουν πως αυτός δεν είναι ο δικός μας πόλεμος και αρνούνται κάθε στρατιωτική εμπλοκή. Και έτσι πρέπει να μείνει, αφού η μόνη ασφαλής δίοδος που πρέπει να μείνει ανοιχτή είναι η διπλωματία.