Ξεκίνησε την προχθεσινή του ομιλία στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, στο Νταβός της Ελβετίας, με την παρακάτω φράση: «Σήμερα θα μιλήσω για μια ρήξη στην παγκόσμια τάξη, το τέλος μιας ευχάριστης μυθοπλασίας και την αρχή μιας σκληρής πραγματικότητας, όπου η γεωπολιτική, όπου η μεγάλη, κύρια δύναμη, η γεωπολιτική, δεν υπόκειται σε κανένα όριο, σε κανέναν περιορισμό».

Φιλελεύθερος, πρώην κεντρικός τραπεζίτης. Χωρίς ιδιαίτερη πολιτική εμπειρία, διαδέχτηκε τον Τζαστίν Τριντό σε μια εποχή που ο Ντ. Τραμπ είχε ανοίξει το θέμα της διεκδίκησης – προσάρτησης του Καναδά, κάτι σαν τη σημερινή περιπέτεια της Γροιλανδίας. Η προχθεσινή του ομιλία είναι μνημείο πραγματισμού, πολιτικής ευφυΐας, προσήλωσης στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και τις ανθρωπιστικές αξίες του δυτικού πολιτισμού, προσγειωμένες στη σημερινή πραγματικότητα, της ρεαλπολιτίκ, χωρίς νεφελώδεις θεωρητικολογίες. Και, μάλιστα, με αναφορές στον Θουκυδίδη, αλλά και στον Βάτσλαβ Χάβελ. Και μία από τις φράσεις-κλειδιά που χρησιμοποίησε ήταν η εξής: «Η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική».

«Κάθε μέρα μας θυμίζει ότι ζούμε σε μια εποχή αντιπαλότητας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, ότι η τάξη που βασίζεται σε κανόνες φθίνει, ότι οι ισχυροί μπορούν να κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι πρέπει να υποφέρουν ό,τι πρέπει». Αυτός ο «αφορισμός» του Θουκυδίδη, είπε στη συνέχεια ο Κάρνεϊ, «παρουσιάζεται ως αναπόφευκτος, ως η φυσική λογική των διεθνών σχέσεων που επαναβεβαιώνεται». Και συνεχίζει: «Και αντιμέτωπες με αυτή τη λογική, υπάρχει μια ισχυρή τάση οι χώρες να συμβαδίζουν για να τα πηγαίνουν καλά, να προσαρμόζονται, να αποφεύγουν τα προβλήματα, να ελπίζουν ότι η συμμόρφωση θα αγοράσει ασφάλεια. Λοιπόν, δε θα γίνει».

Το σκεπτικό του Καναδού πρωθυπουργού: οι διαδοχικές κρίσεις ανέδειξαν τους κινδύνους της ακραίας παγκόσμιας ολοκλήρωσης, η οποία πλέον εργαλειοποιείται από μεγάλες δυνάμεις μέσω δασμών, χρηματοπιστωτικών υποδομών και αλυσίδων εφοδιασμού. Αυτό δεν συνιστά αληθινή κυριαρχία αλλά αποδοχή υποταγής.

Σε έναν κόσμο ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, τα ενδιάμεσα κράτη καλούνται είτε να ανταγωνίζονται για εύνοια είτε να συνεργάζονται για μια τρίτη, αυτόνομη οδό. Η απάντηση δεν είναι μόνο η σκληρή ισχύς, αλλά η συλλογική αξιοποίηση νομιμότητας, κανόνων και ακεραιότητας, η οικοδόμηση λειτουργικών θεσμών και η μείωση της εξάρτησης με προτεραιότητα την ενίσχυση της εγχώριας οικονομίας. Το λέει ξεκάθαρα: «Οταν οι κανόνες δε σας προστατεύουν πλέον, πρέπει να προστατεύσετε τον εαυτό σας. Αλλά ας είμαστε ξεκάθαροι για το πού οδηγεί αυτό. Ενας κόσμος φρουρίων θα είναι φτωχότερος, πιο εύθραυστος και λιγότερο βιώσιμος». Και ακόμα πιο ξεκάθαρα με μια φράση που χρησιμοποίησε πρόσφατα και ο Κυριάκος Μητσοτάκης: «Οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δράσουν από κοινού γιατί αν δεν είμαστε στο τραπέζι, θα είμαστε στο μενού».