Όπως εξήγησε, η διάγνωση της μητέρας ήρθε λίγες ημέρες μετά την επέμβαση της ίδιας, σε μια περίοδο που η προσωπική και οικογενειακή πραγματικότητα ανατράπηκε απότομα. Περιέγραψε την αρχική αίσθηση αποπροσανατολισμού, την αδυναμία να πιστέψει ότι οι εξελίξεις ήταν πραγματικές και το αίσθημα ότι. Η αναφορά στην ταυτόχρονη ασθένεια της ίδιας και της μητέρας της τέθηκε σε πρώτο πλάνο ως μια εμπειρία που άλλαξε τις προτεραιότητες και τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια.

Η Στεφανή περιέγραψε λεπτομερώς πώς οι μέρες στο νοσοκομείο και η μετάβαση στην ανάρρωση συνδυάστηκαν με την αναγγελία της ασθένειας της μητέρας. «Ενώ εγώ ήμουν ακόμα στο νοσοκομείο, μετά απ’ την επέμβασή μου, έμαθα για τη μαμά ότι ξεκίνησαν οι πόνοι. Και άρα μάθαμε μετά από μία εβδομάδα ότι είχε και εκείνη καρκίνο. Εκείνη την ώρα, απλά δεν μπορείς να σκεφτείς. Νόμιζα ότι μου έκαναν μία κακόγουστη φάρσα. Δεν ήξερα από πού να πιαστώ», είπε. Διευκρίνισε ότι, παρά την αρχική σύγχυση, η κοινή αυτή δοκιμασία οδήγησε σε αυθεντικές ανταλλαγές συναισθημάτων και σε διάλογο χωρίς επιφυλάξεις: «Το ευγνωμονώ που μπορέσαμε με τη μαμά μου για δύο μήνες να πούμε πράγματα. Ακόμα ανατριχιάζω. Είναι σημαντικό ότι πραγματικά μπορέσαμε να πούμε “σ’ αγαπώ” η μία στην άλλη, χωρίς να υπάρχει τίποτα από πίσω να το σκιάζει. Τίποτα. “Κόρη μου, Στεφανή μου, σ’ αγαπώ”, “κι εγώ μαμά σ’ αγαπώ”. Το πήρα όλο και της το έδωσα. Μόνο αυτό».

Η μητέρα της Στεφανής Καπετανίδη έφυγε από τη ζωή πριν από περίπου δύο χρόνια.