Πρόκειται για την πρώτη ελληνική φρεγάτα τύπου FDI HN, η οποία ναυπηγήθηκε από τη Naval Group και βρίσκεται πλέον στον Ναύσταθμο της Σαλαμίνας, εκεί όπου πριν από λίγες ημέρες έγινε η υποδοχή της από την πολιτική ηγεσία και την στρατιωτική ηγεσία  της χώρας, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Η πρόσφατη άφιξη της φρεγάτας «Κίμων» (F-601) στα ελληνικά νερά σηματοδοτεί παράλληλα τη μετάβαση του Πολεμικού Ναυτικού από την εποχή των μεμονωμένων πλατφορμών στην εποχή των δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων. Η κλάση FDI (Frégate de Défense et d’Intervention) εισάγει δυνατότητες που αλλάζουν ριζικά το δόγμα επιχειρήσεων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Τι νέο φέρνει όμως ο «Κίμων» στην άμυνα της χώρας; Πόσο ενισχύονται τελικά οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας; Πόσο ισχυρό είναι το μήνυμα αποτροπής που εκπέμπει η νέα «πολεμική μηχανή» της Ελλάδας;

Ο απόστρατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, Δημήτρης Κουπατσιάρης μίλησε στο Ε.Τ. Magazine του elefterostypos.gr και αναλύει το νέο υπερόπλο της χώρας, το ψηφιακό «κάστρο» νέας γενιάς και πολλαπλασιαστή ισχύος για το Πολεμικό Ναυτικό.

Ο Δημήτρης Κουπατσιάρης ονομάστηκε Σημαιοφόρος Μηχανικός το 1992. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Πολεμικό Ναυτικό υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας, στους Ναυστάθμους Σαλαμίνας και Κρήτης, στο Κέντρο Εκπαίδευσης ΠΑΛΑΣΚΑΣ, στην Διοίκηση Δοικητικής Μέριμνας, στο Γενικό Επιτελείο Ναυτικού και το Διακλαδικό Επιτελείο του ΝΑΤΟ, JFC Brunssum.  Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του Αρχιπλοιάρχου και έκτοτε εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα. Επί του παρόντος εργάζεται σαν διαχειριστής έργων λογισμικού και κυβερνοασφάλειας. Κατέχει τους μεταπτυχιακούς τίτλους Master of Science in Electronic and Computer Engineering & Degree of Electrical Engineer από το Naval Postgraduate School, Monterey, CA, USA.

«Κόμβος» σε ένα ευρύτερο ψηφιακό πεδίο μάχης

Η ειδοποιός διαφορά της φρεγάτας «Κίμων» έγκειται στην ικανότητά της να λειτουργεί ως «κόμβος» (node) σε ένα ευρύτερο ψηφιακό πεδίο μάχης.  Το πλοίο δεν βασίζεται πλέον μόνο στους δικούς του αισθητήρες για να πλήξει έναν στόχο, αλλά ανταλλάσσει δεδομένα σε πραγματικό χρόνο με κάθε διαθέσιμο μέσο των Ενόπλων Δυνάμεων.

Nέα σελίδα στη διαλειτουργικότητα

Με την αξιοποίηση προηγμένων πρωτοκόλλων ζεύξης δεδομένων (Link 16 και μελλοντικά Link 22), η FDI «Κίμων» μπορεί να συνδεθεί σε ένα κοινό επιχειρησιακό περιβάλλον με την Αεροπορία και να δημιουργήσει ένα απροσπέλαστο τοίχος και μια πολεμική μηχανή κρούσης εφόσον οι συνθήκες το απαιτήσουν.

Συγκεκριμένα η νέα φρεγάτα μπορεί να συνδεθεί με:

• Α/Φ Rafale F3R & F-16 Viper: Η FDI μπορεί να «φωτίζει» στόχους για τα μαχητικά ή να λαμβάνει εικόνα από τα ραντάρ AESA των αεροσκαφών.
• Α/Φ Embraer EMB-145H (AEW&C): Ο συντονισμός με το «ιπτάμενο ραντάρ» επιτρέπει στην FDI να γνωρίζει τι συμβαίνει πίσω από τον ορίζοντα (Over-the-Horizon), προετοιμάζοντας τα όπλα της πολύ πριν ο εχθρός εισέλθει σε εμβέλεια βολής.
• Α/Φ F-35A Lightning II: Η έλευση του μαχητικού 5ης γενιάς θα απογειώσει τις δυνατότητες της FDI. Το F-35A, λειτουργώντας ως προωθημένος αισθητήρας, θα μπορεί να κατευθύνει τα βλήματα Aster 30 της φρεγάτας χωρίς το πλοίο να εκπέμπει καν το δικό του ραντάρ (Passive Engagement).

Η παραλαβή των 24 Rafale έχει ήδη δημιουργήσει μια νέα επιχειρησιακή βάση για την Πολεμική Αεροπορία. Η αξία του προγράμματος δεν μετριέται μόνο στην απόκτηση ενός σύγχρονου μαχητικού, αλλά στη συνολική αναβάθμιση δυνατοτήτων που έφερε σε επίπεδο αισθητήρων, όπλων, διαδικασιών και εκπαίδευσης.

Η κοινή αντίληψη επιχειρήσεων, η ανταλλαγή τεχνογνωσίας και οι επαναλαμβανόμενες συνεκπαιδεύσεις δημιουργούν πολλαπλασιαστή ισχύος, ειδικά όταν συνδυάζονται με τη ναυτική διάσταση των FDI.

Συγκριτική Ανάλυση Συστημάτων

Δεδομένου ότι έχουν ήδη γραφεί αρκετά άρθρα για τις δυνατότητες των οπλικών συστημάτων των φρεγατών κλάσης «Κίμων», η σημερινή ανάλυση εστιάζεται περισσότερο στις δυνατότητες Επικοινωνιών, Διοίκησης και Ελέγχου του πλοίου (με τον συνήθη χαρακτηρισμό Command, Control, Communications and Intelligence- C3I).  Η διαφορά της FDI σε σχέση με τις υφιστάμενες μονάδες (τύπου «Έλλη» και «Ύδρα») συνοψίζεται στα εξής:

Sea Fire έναντι LW-08 και MW-08

Ενώ τα ραντάρ των φρεγατών «Έλλη» (LW-08) και «Ύδρα» (MW-08) είναι παλαιάς τεχνολογίας, περιστρεφόμενα και ευάλωτα σε ηλεκτρονικές παρεμβολές, το Sea Fire της FDI είναι ένα ψηφιακό ραντάρ διάταξης φάσης (Active Electronically Scanned Array- AESA) με τέσσερις σταθερές κεραίες.  Παρέχει ταυτόχρονη κάλυψη 360 μοιρών, έχει τεράστια αντοχή σε αντίμετρα και μπορεί να ιχνηλατεί εκατοντάδες στόχους (από stealth αεροσκάφη έως υπερηχητικούς πυραύλους) με ακρίβεια που τα παλαιότερα συστήματα αδυνατούν να επιτύχουν.

H «καρδιά» της FDI

Το Σύστημα Διαχείρισης Μάχης (CMS) SETIS® είναι η «καρδιά» της FDI.  Σε αντίθεση με το DAISY των μη εκσυγχρονισμένων «S» που είναι παρωχημένο, το STACOS των «MEKO», ή το TACTICOS II των εκσυγχρονισμένων «S», τα οποία λειτουργούν με περιορισμένη επεξεργαστική ισχύ, το SETIS® είναι ένα σύγχρονο, δικτυοκεντρικό σύστημα.  Επιτρέπει την λήψη αποφάσεων σε δευτερόλεπτα μέσω αυτοματοποιημένων λύσεων πυρός, διαχειριζόμενο έναν όγκο πληροφοριών που τα παλαιότερα CMS θα αδυνατούσαν να επεξεργαστούν.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί η περίπτωση του DAISY των μη εκσυγχρονισμένων «S».  Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της τεχνολογικής εξέλιξης, τα 8 “συρτάρια μνήμης” του συστήματος, επί της ουσίας η αντίστοιχη RAM σε ένα PC, έχουν χωρητικότητα 64 KB το καθένα (σύνολο 512 KByte ή 219), ενώ η τυπική RAM σε ένα Laptop στις μέρες μας είναι 4 GB (232), κάνοντάς το 213 ή 8192 φορές ισχυρότερο από το τακτικό σύστημα (CMS) της ναυαρχίδας του στόλου την δεκαετία του ‘80.

Η κατανόηση και η κατάκτηση της τεχνογνωσίας που είναι απαραίτητη για την υποστήριξη του συστήματος όμως, επέτρεψε στο προσωπικό του Πολεμικού Ναυτικού την μερική παράκαμψη των εμποδίων της παλαιότητας και της χαμηλής επεξεργαστικής ισχύος του συστήματος, δίνοντας τη δυνατότητα στα πλοία που το χρησιμοποιούν να παραμένουν αξιόμαχα ακόμα και σήμερα, εκτελώντας στο ακέραιο το έργο τους.

Το παραπάνω επίτευγμα δεν οφείλεται στο “δαιμόνιο της φυλής”, ούτε σε κάποια τυχαία κατάταξη κάποιων “παιδιών θαυμάτων”.  Οφείλεται στο γεγονός ότι το Πολεμικό Ναυτικό επένδυσε στην τεχνική εκπαίδευση και κατάρτιση τεχνικών, βαθμοφόρων και μη, καθώς και στη δημιουργία μεταξύ άλλων ενός κέντρου αφιερωμένου στην καταχώρηση, συντήρηση και αναβάθμιση του λογισμικού που σχετίζεται με τα οπλικά συστήματα (Κέντρο Αυτοματοποίησης Συστημάτων Μάχης Ναυτικού- ΚΑΣΜΝ).

Ολοκληρωμένο ψηφιακό σύστημα επικοινωνιών

Η FDI διαθέτει ένα ολοκληρωμένο ψηφιακό σύστημα επικοινωνιών (HF, VHF, UHF, SATCOM) που είναι εγγενώς κρυπτογραφημένο και ανθεκτικό σε παρεμβολές.  Ενώ στις παλαιότερες φρεγάτες οι ζεύξεις δεδομένων προστέθηκαν εκ των υστέρων, στην FDI είναι δομικό στοιχείο του σχεδιασμού, εξασφαλίζοντας ταχύτητες μεταφοράς δεδομένων που επιτρέπουν ακόμη και τη μετάδοση εικόνας βίντεο υψηλής ευκρίνειας σε πραγματικό χρόνο.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι το τηλεπικοινωνικό σχήμα είναι ένας από τους τομείς, ίσως ο κυριότερος, που η ενεργός προσπάθεια του Πολεμικού Ναυτικού να το αναβαθμίσει και να το εκσυγχρονίσει στις υφιστάμενες μονάδες του, κλείνει την ψαλίδα ανάμεσα στην παλαιότητα του πλοίου και τις τρέχουσες τεχνολογικές εξελίξεις.  Έτσι όλα τα προηγούμενα χρόνια έτρεχαν προγράμματα εκσυγχρονισμού με ίδια μέσα και περιορισμένους πόρους, αλλά και μεγαλύτερης κλίμακας προγράμματα όπως το πρόγραμμα ΑΙΓΑΙΑΣ, αλλά και η προμήθεια τερματικών δορυφορικών επικοινωνιών μέσω του Hellas Sat γιά όλες τις μονάδες του στόλου.

Μέγιστη βελτίωση της δυνατότητας και απόστασης εντοπισμού ενός στόχου

Έχουν γίνει πολλές αναλύσεις για τις δυνατότητες της “οικογένειας” συρόμενων σόναρ μεταβλητού βάθους CAPTAS της Thales, τα οποία θεωρούνται κορυφαία παγκοσμίως, και δικαίως, δεδομένου ότι έχουν ξεπεράσει τα 100 συστήματα σε παραγωγή.  Επιπλέον σε πρώτη ανάγνωση το CAPTAS-4 δεν αποτελεί το towed array sonar για το Πολεμικό Ναυτικό, καθώς έχουν προηγηθεί οι φρεγάτα τύπου «Ύδρα» με το Raytheon SQS-56/DE 1160 hull-mounted & Variable Depth Sonar (VDS).

Είναι ωστόσο, το πρώτο σύστημα για το Πολεμικό Ναυτικό που είναι Multistatic.  Με λίγα λόγια, ένα σύστημα θεωρείται Bistatic όταν ο μοναδικός πομπός και δέκτης είναι απομακρυσμένοι στον χώρο, ενώ θεωρείται Multistatic όταν ο δέκτης μπορεί να λάβει και να αναγνωρίσει εκπομπές από πολλαπλούς εκπομπούς.  Αυτή η δυνατότητα επιτρέπει την μέγιστη βελτίωση της δυνατότητας και απόστασης εντοπισμού ενός στόχου, με πολλαπλά οφέλη για το θαλάσσιο περιβάλλον (υποβρύχια ακουστική).  Η επιχειρησιακή αξιοποίηση της συγκεκριμένης τεχνολογίας όμως, προϋποθέτει χειριστές με βαθιά γνώση των φυσικών αρχών και της τεχνολογίας στο σύνολό της, και εντατική επιχειρησιακή εκπαίδευση.

Ενσωμάτωση στον Στόλο – Τακτικές και επιχειρήσεις

Η απόκτηση ενός τεχνολογικού «κοσμήματος» όπως η φρεγάτα «Κίμων» είναι μόνο το πρώτο βήμα.  Η πραγματική ισχύς ενός πλοίου δεν κρίνεται στα χαρτιά, αλλά στη διαθεσιμότητά του και στην ικανότητα του πληρώματος και του Πολεμικού Ναυτικού σαν σύνολο να εξαντλήσει τις δυνατότητές του.

Είναι γεγονός ότι το Πολεμικό μας Ναυτικό έχει μακρά παράδοση στην υιοθέτηση νέων τεχνολογιών σε ναυτικές επιχειρήσεις.  Από την πρώτη πτήση ναυτικής συνεργασίας στους Βαλκανικούς Πολέμους, μέχρι την παραλαβή πυραυλακάτων και υποβρυχίων με αναερόβια πρόωση, το Πολεμικό Ναυτικό πρωτοπορεί στην υιοθέτηση νέων τεχνολογιών και στην επιχειρησιακή τους αξιοποίηση.

Οφείλει ωστόσο, να αξιοποιήσει στο μέγιστο το υλικό που του διατίθεται με τα νέα πλοία και να τα αξιοποιήσει στο μέγιστο σε επιχειρήσεις, στις οποίες να δοκιμάζει βελτιώσεις των υφιστάμενων τακτικών που να μεγιστοποιούν τα οφέλη των νέων πλοίων.

«Για να γίνει αυτό ωστόσο, τα πλοία πρέπει να μην είναι κολλημένα στον Ναύσταθμο. Πρέπει να ταξιδεύουν και να συμμετέχουν σε ασκήσεις και επιχειρήσεις εθνικές, αλλά και στο πλαίσιο των δεσμεύσεων του ελληνικού κράτους στο NATO και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και της προστασίας των Ελληνικών συμφερόντων σε όλες τις θάλασσες, προεξάρχουσας της προστασίας της ελληνόκτητης ποντοπόρου ναυτιλίας» αναφέρει ο απόστρατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, Δημήτρης Κουπατσιάρης στο Ε.Τ. Magazine του elefterostypos.gr.

Η πρόκληση της υποστήριξης και το μεγάλο στοίχημα

Σύμφωνα με τον Δημήτρη Κουπατσιάρη, υπάρχουν πολλοί, μεταξύ των οποίων και πολλοί ανώτατοι Αξιωματικοί, που διατείνονται ότι η επένδυση στην τεχνογνωσία είναι «άσκοπη δαπάνη» και ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις και εν προκειμένω το Πολεμικό Ναυτικό, πρέπει να ασχοληθούν με το έργο τους, που είναι οι πολεμικές επιχειρήσεις.  Αυτή η πολιτική είναι βασισμένη στο επιχείρημα ότι έτσι επιτυγχάνεται συμπίεση του κόστους αγοράς του εκάστοτε οπλικού συστήματος και να προωθεί την υποστήριξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.

Τα μειονεκτήματα αυτής της πολιτικής αναδεικνύονται με τις ακόλουθες βασικές διαπιστώσεις:

• Είναι γεγονός ότι το κόστος αγοράς ενός οπλικού συστήματος, ακόμα περισσότερο ενός πολεμικού πλοίου που είναι σύνολο συστημάτων (system of systems), περιορίζεται αν δεν συνοδευτεί από επένδυση σε τεχνολογικό εξοπλισμό υποστήριξης και ανάλογη τεχνική εκπαίδευση του προσωπικού. Δεδομένου όμως ότι ο κύκλος ζωής ενός συστήματος ξεκινά από την παραγγελία και ολοκληρώνεται στο διαλυτήριο, η μείωση του κόστους αγοράς αναστρέφεται στο πολλαπλάσιο κατά τη διάρκεια του κύκλου ζωής, και ειδικά μετά τα μισά.
• Διαχρονικά, ο λόγος αυτών που κάνουν πολεμικές επιχειρήσεις (μαχητές) προς αυτούς που υποστηρίζουν πολεμικές επιχειρήσεις (υποστήριξη) μειώνεται για το ίδιο επιχειρησιακό αποτέλεσμα, με τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα τις επιχειρήσεις στην Ουκρανία, όπου οι άμεσοι μαχητές γίνονται σταδιακά χειριστές drones, δηλαδή προσωπικό που υποστηρίζει τις επιχειρήσεις, με επιπρόσθετη αναβάθμιση αυτών που κατασκευάζουν και προγραμματίζουν τα drones, δηλαδή του προσωπικού που κατέχει τεχνογνωσία. Αποτέλεσμα των ανωτέρω είναι η ελαχιστοποίηση των απωλειών ανθρώπινου δυναμικού.
• Ένοπλες Δυνάμεις κρατών που αντικατέστησαν την τεχνογνωσία “εντός των τειχών” με την τεχνογνωσία του “εργολάβου”, διαπίστωσαν πολλαπλά σοβαρά προβλήματα, όπως για παράδειγμα οι χαμηλές διαθεσιμότητες αεροσκαφών στην Γερμανική Π.Α. (Luftwaffe) και πλοίων στο Βρετανικό Π.Ν. (Royal Navy), χώρες που έχουν βιομηχανία με πολλαπλάσιες δυνατότητες από αυτής της Ελλάδας.

Τα προγράμματα αναβάθμισης και εκσυγχρονισμού του Πολεμικού Ναυτικού αναδεικνύουν οτι η πρόσκτηση της νέας μονάδας δεν είναι ο μόνος δρόμος για τον εκσυγχρονισμό, με άλλα λόγια η εισαγωγή της τεχνολογίας νέων μονάδων όπως οι FDI (ή τα Υ/Β τύπου «Παπανικολής» με το σύστημα αναερόβιας πρόωσης την δεκαετία του 2000) δεν αρκεί για την συνολική αναβάθμιση του Πολεμικού Ναυτικού, αλλά πρέπει να υπάρχει ένα ενεργό πρόγραμμα εκσυγχρονισμού και τυποποίησης στο σύνολο των μονάδων, στο οποίο ακόμα και οι νέες μονάδες εντάσσονται και προσαρμόζονται.

Τα παραπάνω, προκειμένου να υλοποιηθούν, απαιτούν μια καλά δομημένη τεχνική βάση που διατηρεί και εμπλουτίζει την τεχνογνωσία όλων των πλοίων και συστημάτων, δηλαδή την αναστροφή της φιλοσοφίας “εν λευκώ ανάθεσης της υποστήριξης σε εργολάβους”.

Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Δημήτρης Κουπατσιάρης στο Ε.Τ. Magazine του elefterostypos.gr: «Η συνδρομή της εγχώριας βιομηχανίας στην υποστήριξη του Πολεμικού Ναυτικού και εν γένει των Ενόπλων Δυνάμεων δεν είναι ανεπιθύμητη, αντιθέτως είναι απαραίτητη και κρίσιμη.  Ωστόσο, αν η τεχνογνωσία εντός του Πολεμικού Ναυτικού είναι ανύπαρκτη, η εμπλοκή του με τους “εργολάβους” έχει σχέση εξαρτημένου μονοπωλίου με δυσάρεστες συνέπειες». Και προσθέτει: «Αντ’ αυτού μια σχέση που βασίζεται στην καλά δομημένη τεχνογνωσία εκ μέρους του Πολεμικού Ναυτικού είναι επωφελής, τόσο για το ίδιο που έτσι βελτιστοποιεί το επιθυμητό ποιοτικό αποτέλεσμα και μέσω της συνδρομής της βιομηχανίας επιτυγχάνει τον απαιτούμενο όγκο υποστήριξης (υπό μια έννοια γνωρίζει τι θέλει και αυτό είναι θεμιτό και για τον σοβαρό “εργολάβο”), όσο και για την βιομηχανία, ειδικά την εγχώρια, διότι το πλαίσιο συνεργασίας είναι σαφές και κινητροδοτείται να επενδύσει σε νέες υποδομές με βάση έναν ασφαλή κύκλο εργασιών».

Πώς θα διασφαλιστεί η κυριαρχία στις ελληνικές θάλασσες

Η φρεγάτα «Κίμων» φέρνει την επανάσταση, αλλά η επανάσταση απαιτεί συνέχεια.  Αν το Πολεμικό Ναυτικό καταφέρει να συζεύξει την τεχνολογική υπεροχή της FDI με έναν σύγχρονο μηχανισμό υποστήριξης και ανάλογη επιχειρησιακή αξιοποίηση, τότε η κυριαρχία στις ελληνικές θάλασσες θα είναι διασφαλισμένη, και η άφιξη της φρεγάτας «Κίμων» θα αποτελέσει ορόσημο για την εξέλιξη του Πολεμικού Ναυτικού, ανάλογη με αυτή της φρεγάτας «Έλλη» το μακρινό 1981.

Ενίσχυση του Πολεμικού Ναυτικού

Η νέα φρεγάτα «Κίμων» έχει υψηλού επιπέδου δυνατότητες σε όλους τους τομείς της ναυτικής μάχης: αντιαεροπορική, ανθυποβρυχιακή, αντιπλοϊκή και επίδειξης ισχύος με μοναδικές δυνατότητες έναντι ασύμμετρων απειλών. Επωφελείται επίσης από τις τελευταίες καινοτομίες της Thales στο ραντάρ, το σόναρ και τον ηλεκτρονικό πόλεμο. Εντός του 2026 αναμένεται να παραδοθούν στο Πολεμικό Ναυτικό οι φρεγάτες «Νέαρχος» και «Φορμίων» ενώ άρχισε η κατασκευή και της 4ης φρεγάτας «Θεμιστοκλής», όπου αναμένεται να είναι έτοιμη το 2028.

Η ανανέωση του Στόλου

Μετά την ακύρωση του προγράμματος των αμερικανικών φρεγατών Constellation, στο οποίο και θα συμμετείχε η Ελλάδα, η λύση της απόκτησης 2+2 φρεγατών FREMM Bergamini από την Ιταλία μοιάζει πλέον επιβεβλημένη.

Οριστική συμφωνία δεν έχει υπογραφεί ακόμα και όπως έχει σημειωθεί πολλάκις, οι Bergamini αποτελούν εξαιρετική περίπτωση μεταχειρισμένων σκαφών, οπότε και η ελληνική πλευρά επιχειρεί να «δεσμεύσει» τις φρεγάτες μέχρι να κλείσει το θέμα, δεδομένης και της πολύ θετικής στάσης της ιταλικής πλευράς.

Οι φρεγάτες κλάσης FREMM Bergamini αποτελούν ένα από τα πιο εξελιγμένα σχέδια της τελευταίας δεκαετίας στην Ευρώπη. Με εκτόπισμα περίπου 6.700 τόνων, μήκος 144 μέτρων και πρόωση τύπου CODLAG (συνδυασμός αεριοστροβίλου και ηλεκτροκινητήρων), μπορούν να αναπτύξουν ταχύτητα άνω των 27 κόμβων και να επιχειρούν με αυτονομία 6.000 ναυτικών μιλίων.

Ο βασικός τους εξοπλισμός περιλαμβάνει:

• Ραντάρ KRONOS Grand Naval τεχνολογίας AESA.
• Σύστημα μάχης ATHENA, με πλήρη διαλειτουργικότητα.
• Κάθετους εκτοξευτές Sylver A50 για πυραύλους Aster 15/30.
• Αντιπλοϊκούς πυραύλους Teseo (με δυνατότητα αντικατάστασης).
• Πυροβόλο OTO Melara 127/64 Vulcano και δύο πυροβόλα OTO 76/62.
• Τορπίλες MU90.
• Δυνατότητα φιλοξενίας έως δύο ελικοπτέρων (NH90 ή MH-60R).

Αυτό που τις καθιστά μοναδικές είναι ότι συνδυάζουν πολλαπλούς ρόλους: αεράμυνα περιοχής, ανθυποβρυχιακό αγώνα, επιφανειακό αγώνα και πλήγματα σε χερσαίους στόχους.

Εφόσον ολοκληρωθεί η συμφωνία με την Ιταλία θα μπορούμε να μιλήσουμε για έναν συνδυασμό που δίνει στην Ελλάδα έναν Στόλο με δυνατότητες αεράμυνας περιοχής, ανθυποβρυχιακής κάλυψης, επιφανειακού αγώνα και στρατηγικού πλήγματος. Ένα Στόλο ικανό να προστατεύσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» και η νέα αντίληψη για την αεράμυνα

Η άφιξη του «Κίμωνα» σηματοδοτεί τη νέα εποχή όπου εισέρχεται το Πολεμικό Ναυτικό σε συνδυασμό με τη Νέα Δομή Δυνάμεων, την απόκτηση μαχητικών αεροσκαφών 4,5ης και 5ης γενιάς, τον θόλο ολιστικής προστασίας «Ασπίδα του Αχιλλέα», την έμφαση στην Καινοτομία και στα Μη Επανδρωμένα Συστήματα και τις υπόλοιπες μεγάλες αλλαγές.

Σύμφωνα με τον προγραμματισμό του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και των Γενικών Επιτελείων, εντός του 2026 ενεργοποιούνται κρίσιμες αποφάσεις που θα καθορίσουν τη μορφή της «Ασπίδας του Αχιλλέα», του ολοκληρωμένου συστήματος προστασίας για νησιά και ενδοχώρα απέναντι στις σύγχρονες απειλές.

Το πρώτο απτό βήμα αναμένεται έως τα μέσα του 2026, με την υπογραφή της σύμβασης για 36 Πολλαπλούς Εκτοξευτές Ρουκετών PULS. Το σύστημα αναβαθμίζει δραστικά το πυραυλικό πυροβολικό, προσφέροντας δυνατότητα πλήγματος σε αποστάσεις άνω των 300 χιλιομέτρων και ενισχύοντας την αποτρεπτική ισχύ της χώρας.

Το επιχειρησιακό βάρος πέφτει, σε μεγάλο βαθμό, στον Στρατό Ξηράς, ο οποίος καλείται να διαχειριστεί τον κορμό των νέων συστημάτων, την ώρα που Πολεμική Αεροπορία και Πολεμικό Ναυτικό έχουν ήδη δρομολογήσει την ενίσχυσή τους με σύγχρονες πλατφόρμες. Η λογική είναι ξεκάθαρη: πολυστρωματική άμυνα, με διαφορετικά μέσα, σε διαφορετικά επίπεδα, απέναντι σε απειλές που δεν περιορίζονται πλέον μόνο στον αέρα.

Τα αντιαεροπορικά και αντιβαλλιστικά συστήματα, που συνιστούν τον «βαρύ» πυρήνα του θόλου, τοποθετούνται χρονικά προς το τέλος της δεκαετίας, λόγω της πολυπλοκότητας και των πολλών σταδίων που απαιτούνται μέχρι την τελική υπογραφή συμβάσεων. Ο σχεδιασμός προβλέπει την προμήθεια τριών ισραηλινών συστημάτων, διαβαθμισμένων ανάλογα με την εμβέλεια εμπλοκής, μέσω διακρατικής συμφωνίας με τη SIBAT.

Στόχος, όπως έχει τονίσει και η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, δεν είναι ένας στατικός μηχανισμός, αλλά ένα δυναμικό δίκτυο άμυνας που θα καλύπτει απειλές από τον αέρα, τη θάλασσα, τον βυθό και τον κυβερνοχώρο. Στο πλαίσιο αυτό, ενισχύονται συστήματα επιτήρησης σε Έβρο και Ανατολικό Αιγαίο, ενώ εξετάζονται νέες τεχνολογίες έγκαιρης προειδοποίησης, ηλεκτρονικού πολέμου και soft/hard kill λύσεων.