Τα πρώτα ατυχήματα αποδίδονταν σε τεχνικά χαρακτηριστικά και διαδικασίες της εποχής: όπως εξηγεί η Rebecca Grant, οι βόμβες απαιτούσαν τη σύνδεση μιας κάψουλας πυρηνικού υλικού με το σώμα της βόμβας, στοιχείο που σπανίως ενεργοποιούνταν κατά τη διάρκεια πτήσης, και έτσι η άμεση έκρηξη παρέμενε απίθανη. Παρά ταύτα, τα πρωτότυπα πρωτόκολλα φόρτωσης, η συχνή κυκλοφορία αεροσκαφών και ο παράγοντας του ανθρώπινου λάθους δημιούργησαν σειρά περιστατικών όπου η αποφυγή καταστροφής βασίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, σε τεχνικά χαρακτηριστικά και στην τύχη.

Το 1957 σημειώθηκε ένα από τα πρώτα σοβαρά περιστατικά όταν μια βόμβα έπεσε κατά λάθος από ένα Β-36 πάνω σε έδαφος του Νέου Μεξικού. Ο κρατήρας που προκλήθηκε έχει μετρηθεί σε περίπου 7 μέτρα διάμετρο, αλλά η συσκευή δεν εξερράγη και δεν καταγράφηκε απελευθέρωση ραδιενέργειας ανάλογη με πυρηνική έκρηξη. Τον Φεβρουάριο του 1958, ένα Β-47 έχασε ένα πυρηνικό όπλο στα ανοικτά των ακτών της Τζόρτζια. Η βόμβα δεν βρέθηκε ποτέ, παρά τις προσπάθειες ανεύρεσης και παρακολούθησης περιλάμβαναν πλωτές και εναέριες αναζητήσεις, καθώς και μετρήσεις περιβαλλοντικής ραδιενέργειας. Τον Μάρτιο του ίδιου έτους, άλλη βόμβα έπεσε στη Νότια Καρολίνα, περιστατικό που προκάλεσε τον τραυματισμό έξι προσώπων και υλικές ζημιές στο σημείο πτώσης. Αργότερες δεκαετίες κατέγραψαν και άλλα αξιοσημείωτα περιστατικά, όπως το 1966 στην Παλομάρες της Ισπανίας, όπου τέσσερις υδρογονοβόμβες ενεπλάκησαν σε ατύχημα χωρίς πυρηνική έκρηξη αλλά με συμβατικές εκρήξεις και διάσπαρση ραδιενεργού υλικού, και το 1968 στο Θούλε της Γροιλανδίας, όταν ένα Β-52 συνετρίβη με τέσσερις βόμβες και προκλήθηκε εκτεταμένη επιχείρηση καθαρισμού.

Πολλές λεπτομέρειες παρέμειναν αρχικά απόρρητες· τμηματικές αποχαρακτηριοποιήσεις και δημόσιες εκθέσεις εμφανίστηκαν δεκαετίες μετά, με αρχεία που καταγράφουν δεκάδες περιστατικά «Broken Arrow», αναλυτικά ημερολόγια πτήσεων, τύπους αεροσκαφών και στοιχεία τραυματισμών. Επιχειρήσεις ανάκτησης και καθαρισμού περιλάμβαναν ναυτικές μονάδες, βυθοσυσκευές, εργαστηριακές αναλύσεις και τοπικούς ελέγχους ραδιενέργειας. Η πρακτική των συνεχών πτήσεων ετοιμότητας, γνωστή με την ονομασία Operation Chrome Dome, περιορίστηκε και τελικώς τερματίστηκε μετά από σχετικές αξιολογήσεις κινδύνου που ακολούθησαν ατυχήματα της περιόδου 1966–1968. Οι επιχειρήσεις ανάκτησης στη θάλασσα για χαμένα όπλα απαιτούσαν συνεργασία πολεμικών μονάδων, ειδικών ομάδων εξουδετέρωσης εκρηκτικών (EOD) και εργαστηριακών κέντρων για τον έλεγχο ραδιενέργειας. Το αρχείο των περιστατικών παραμένει αντικείμενο δημόσιων αρχείων, τεχνικών μελετών και αιτημάτων για περαιτέρω αποχαρακτηριοποιήσεις.