Η προχθεσινοβραδινή τραγωδία, με τη σύγκρουση των σκαφών του Λιμενικού και αυτού των διακινητών με αποτέλεσμα τους τουλάχιστον 15 νεκρούς, συνέβη μία ημέρα πριν κατατεθεί στην Ολομέλεια της Βουλής το νομοσχέδιο για τη μετανάστευση και λίγες ημέρες πριν από τη συνάντηση του Ελληνα πρωθυπουργού με τον Ταγίπ Ερντογάν. Το περιστατικό, από μόνο του, μοιάζει να επαναλαμβάνει ένα πολύ γνώριμο σκηνικό στο Αιγαίο, κάτι σαν προκαθορισμένο ραντεβού των διακινητών με το Λιμενικό, που μόνο η τύχη γνωρίζει το πού και πώς θα καταλήξει. Μια ιστορία που μπορεί να είναι πολύ παλιά αλλά ανανεώνεται διαρκώς λόγω της απόλυτης εξάρτησής της από τις γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές εξελίξεις.

Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης δεν κλείνει τα μάτια σε αυτές τις ιδιαιτερότητες της χώρας ούτε και συνιστά «ποινικοποίηση της αλληλεγγύης», όπως καταγγέλλεται, αλλά στοχευμένη επίθεση σε ένα οργανωμένο εγκληματικό δίκτυο που πλουτίζει από την ανθρώπινη απελπισία.

Είναι πολιτικά σαφές ότι οι ελληνικές θέσεις έχουν αναδείξει με καθαρό τρόπο ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί το Μεταναστευτικό ως μέσο πίεσης, είτε απειλώντας με αναστολή της συμφωνίας με την Ε.Ε. είτε χαλαρώνοντας τους ελέγχους, κάτι που αποτυπώθηκε σε περιόδους όπου οι ροές αυξήθηκαν κατά περίπου 30% σε νησιά όπως η Λέσβος, η Χίος και η Σάμος σε σύντομο χρονικό διάστημα. Οποια συζήτηση για το Μεταναστευτικό αγνοεί τον ρόλο της Τουρκίας και των κυκλωμάτων διακινητών στα παράλιά της είναι απλώς θεωρητική άσκηση.

Επίσημα στοιχεία και αναλύσεις για τις μεταναστευτικές διαδρομές δείχνουν ότι η οδός της Ανατολικής Μεσογείου, η οποία συμπίπτει σε μεγάλο βαθμό με τα ελληνοτουρκικά σύνορα, παραμένει σε καθεστώς αυξημένων πιέσεων, ακόμη και όταν συνολικά οι παράτυπες διελεύσεις προς την Ε.Ε. μειώνονται. Η Frontex καταγράφει χιλιάδες παράτυπες αφίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, με διακινητές που πλέον χρησιμοποιούν ταχύπλοα, ακριβώς για να δυσκολεύουν τον εντοπισμό από τις ευρωπαϊκές και ελληνικές Αρχές.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει την πολυτέλεια μιας αφελούς, μονοδιάστατης ανθρωπιστικής ρητορικής: έχει συνταγματική υποχρέωση να προστατεύσει τα σύνορα, τη δημόσια ασφάλεια και τη συνοχή των τοπικών κοινωνιών. Είναι μια πάγια ελληνική θέση για την οποία η αυτονόητη συναίνεση της αντιπολίτευσης θα πρέπει να πάψει να είναι προσχηματική ή και εμμονικά ιδεοληπτική. Αυτό, όμως, που προέχει πριν από όλα τα άλλα, βάσει της ΕΔΕ που διατάχθηκε χθες, είναι η πλήρης διερεύνηση αυτής της τραγωδίας και η απόδοση ευθυνών.  Ακόμα και αν αγγίζουν και την Ελλάδα, διότι ο ανθρωπισμός, όπως δείχνουν όλες οι εν εξελίξει τραγωδίες στον κόσμο, δεν αντέχει ιδιοτέλεια.