Μπάμπης Παπαπαναγιώτου

Το κοντράστ είναι καταλυτικό. Σχεδόν απόλυτο. Πλησιάζοντας την ακραία αντίθεση του μαύρου με το άσπρο. Με διαφορά 24 ωρών οι δύο πατεράδες μίλησαν για την τραγωδία των Τεμπών, αλλά και για το προσωπικό τους δράμα.

Οταν πριν από τρεις μήνες ο Α. Τσίπρας ξεκινούσε, με όχημα την «Ιθάκη» και το rebranding, το ταξίδι της «θριαμβευτικής» επιστροφής του, έδειχνε πολύ σίγουρος, έχοντας μια αρκετά ξεκάθαρη στρατηγική: Για όλα έφταιγαν οι συνεργάτες του, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα φθαρμένο προϊόν και ο ίδιος είναι χωρίς αντίπαλο στην επιδίωξή του να είναι ο αντίπαλος […]

Τραγικά εκτεθειμένοι είναι όλοι όσοι έλεγαν, είτε ευθέως είτε εμμέσως, ότι ο Κ. Μητσοτάκης δεν έπρεπε να πάει στην Αγκυρα να συναντηθεί με τον Τούρκο πρόεδρο.

Η ευρυμάθεια, η οξύνοια, η βαθιά αναλυτική σκέψη και η πολιτική υπευθυνότητα του Β. Βενιζέλου αμφισβητούνται μόνο από ορκισμένους εχθρούς του. Ολα έχουν δοκιμαστεί σε βάθος χρόνου και στις πιο δύσκολες στιγμές της μεταπολίτευσης.

Οι 15 νεκροί στο ναυάγιο της Χίου δεν αμφισβητούνται από κανέναν, ούτε οι τραυματίες. Οπως δεν αμφισβητείται και η σύγκρουση του φουσκωτού του διακινητή με το σκάφος του Λιμενικού.

Πολλαπλές και ανεξάρτητες «εκρήξεις» προκάλεσε η πρωτοβουλία του Κ. Μητσοτάκη να ανοίξει η συζήτηση για την Αναθεώρηση του Συντάγματος. Κόμματα, συνταγματολόγοι και αναλυτές βρήκαν την ευκαιρία να δηλώσουν -ο καθένας με τον τρόπο του- ότι δεν είναι έτοιμοι ούτε πρόθυμοι να πάρουν μέρος σε αυτήν την κορυφαία διαδικασία για τη δημοκρατία.

Πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις όλα τα «αντισυστημικά» κόμματα της αντιπολίτευσης, με πρώτο το ΠΑΣΟΚ, έσπευσαν ουσιαστικά να απορρίψουν την πρόταση της κυβέρνησης για Αναθεώρηση-τομή του απαρχαιωμένου Συντάγματος.

Αν κάποιος έπαιρνε τοις μετρητοίς τους διακηρυγμένους εκλογικούς στόχους των κομμάτων, θα βρισκόταν μπροστά σε άλυτο γρίφο, πιθανώς δυσκολότερο και από τον τετραγωνισμό του κύκλου. Οι εκλογικοί στόχοι μαζί με τις δηλώσεις αρχηγών κομμάτων -υπαρκτών και υπό δημιουργία- οδηγούν σε μία κάλπη η οποία μπορεί να βγάλει… 5-6 κυβερνήσεις.

Μπορεί η εξωτερική πολιτική και οι διπλωματικές διαβουλεύσεις σε κρίσιμες στιγμές να γίνονται σε δημόσια θέα; Υπάρχει κανένα κράτος σε όλο τον κόσμο που να ασκεί έτσι την εξωτερική πολιτική του;

Είναι τουλάχιστον τρία χρόνια τώρα που ακούγεται μονότονα σε «λούπα» το αίτημα «Να φύγει ο Μητσοτάκης». Ή στην πιο επαναστατική εκδοχή του, «Να πέσει ο Μητσοτάκης».

Ο κόσμος που ξέραμε αλλάζει, αν δεν έχει αλλάξει ήδη. Κι αλλάζει βίαια και άναρχα, επειδή οι «ισχυροί» με προεξάρχοντα τον Ντ. Τραμπ, αποφάσισαν να «τραβήξουν τα πιστόλια» τους στο φαρ Ουέστ στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης και της αλματώδους ανάπτυξης της τεχνολογίας.

Αθελά (;) της η Μ. Καρυστιανού οδήγησε στην αυταπάτη και τον διασυρμό, που δυστυχώς συνεπάγεται, πλήθος «επώνυμων». Πολιτικά πρόσωπα, καλλιτέχνες, τηλεπερσόνες, «διανοούμενους» και δημοσιογράφους. Ολοι, από το μετερίζι και με τον τρόπο του ο καθένας, έχουν βρεθεί εκτεθειμένοι σε ένα δημόσιο στριπτίζ, από τη στιγμή που άρχισε να γίνεται διαφανές το ιερό πέπλο που κάλυπτε […]

Η παρατεταμένη αδυναμία δημιουργίας μιας «άλλης» εναλλακτικής πρότασης για τη διακυβέρνηση της χώρας, εκτός από το ότι βλάπτει την Δημοκρατία, έχει και παρενέργειες. Σαν κι αυτές που δημιουργούν φάρμακα, τα οποία αντενδείκνυνται αν υπάρχουν άλλα υποκείμενα νοσήματα. Ή σαν κι αυτές που προκαλούν οι ουσίες για τις οποίες έχει κληθεί από τον εισαγγελέα ο Γ. […]

Προφανώς δεν είναι «καθήκον» να αισθάνονται όλοι «εθνική υπερηφάνεια» βλέποντας τον «Κίμωνα» να καταπλέει στον ναύσταθμο της Σαλαμίνας.

Είναι ίσως και η βασική εξήγηση γιατί κανένα -υπαρκτό ή υπό δημιουργία- κόμμα της αντιπολίτευσης δεν μπορεί να γίνει αντίπαλος της Ν.Δ.

Για άλλον το είπε ο Eυ. Βενιζέλος, ελπίζοντας φωναχτά ότι θα κληθεί μαζί με τον Κ. Καραμανλή και τον Α. Σαμαρά να σώσουν τη «μη διακυβερνήσιμη» χώρα, σε άλλον βρίσκει την ακριβή εφαρμογή της.

Δεν είναι ο πρώτος, ούτε θα είναι ο τελευταίος. Είναι όμως από τα πρόσωπα της επικαιρότητας που εμφανίζουν το «σύνδρομο του μεγαλείου», θεωρώντας εαυτόν κάτι πάνω και πέρα από τους κοινούς θνητούς, οι οποίοι όμως είναι αυτοί που με την ψήφο τους τους έδωσαν το δικαίωμα να εκδηλώσουν το σύνδρομό τους. Ενα σύνδρομο που έχει […]

Οσοι έριξαν λίπασμα» στην συνωμοσιολογία και την εργαλειοποίηση της τραγωδίας των Τεμπών τώρα μοιάζουν με ιδανικούς αυτόχειρες. Η «μάνα των Τεμπών» άλλαξε αμφίεση κι έβαλε τη φορεσιά του «πολιτικού ηγέτη». Επιβεβαιώνοντας με θαυμαστή κυνικότητα αυτό που για τους ψύχραιμους ήταν ολοφάνερο σχεδόν εξαρχής: Η Μ. Καρυστιανού, που αν δεν είχε τη μέγιστη ατυχία να χάσει […]

Το 2026 είναι χρονιά ξεκαθαρίσματος του πολιτικού τοπίου με φόντο τις εκλογές της άνοιξης του 2027. Ωστόσο, δεν είναι μια χρονιά που ξεκινάει από το μηδέν.

Προς τη δύση του δύσκολου και περίεργου 2025, μάλλον αρχίζει να ξεκαθαρίζει το πολιτικό τοπίο, εμφανίζοντας νέα δεδομένα. Ξεκαθαρίζουν οι εκλογικοί αντίπαλοι του κάθε κόμματος, καθώς και η νέα διαχωριστική γραμμή που έχει χαραχθεί και θα κρίνει πολλά στις εκλογές του 2027.

Παρ’ ότι η «μαργαρίτα» που μαδούσε η Μ. Καρυστιανού -κάνω κόμμα, δεν κάνω κόμμα- αποδεικνύεται μέρος σχεδίου, η «μάνα των Τεμπών» θεωρείται βέβαιο πλέον ότι θα συμμετάσχει σε «κάτι πολύ μεγάλο».