Απλοϊκή -όπως αποδείχθηκε ήδη- αλλά αρκετά ξεκάθαρη. Πίστευε ότι η ελληνική κοινωνία και η Κεντροαριστερά τον είχαν συγχωρέσει, καθώς και ότι τον περίμεναν σαν παράκλητο, ώστε να απαλλαγεί η χώρα από τον Κ. Μητσοτάκη. Πίστευε, επίσης, ότι εγκαταλείποντας τον δογματικό εαυτό του και αντικαθιστώντας τη σκληρή αριστερή ρητορική του -με τη βοήθεια του rebranding- με ένα αποστειρωμένο αφήγημα περί «δημοκρατικού καπιταλισμού», ο δρόμος ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα.

Στο πλαίσιο αυτό, με το βιβλίο του προσπάθησε να ωραιοποιήσει το κυβερνητικό παρελθόν του, προσπερνώντας, βιαστικά και επιφανειακά, όλα τα μεγάλα και μοιραία λάθη του. Και, για να γίνει πιο πειστικός στο νέο αφήγημά του, έστειλε με προσβλητικό τρόπο τους πρώην υπουργούς του στον εξώστη του «Παλλάς» και δαιμονοποίησε την αριστερή πτέρυγα των άλλοτε στενών συνεργατών του. Ενώ ο ίδιος εμφανίστηκε κάτι σαν εγγυητής της συστημικότητας και της μετριοπάθειας.

Τρία γεγονότα τον ανάγκασαν μόλις εντός τριών μηνών να κάνει ξανά μια στροφή «360 μοιρών»: Οι δημοσκοπήσεις δεν επιβεβαίωσαν τις εύκολες προσδοκίες του, αποδεικνύοντας ότι η κοινωνία δεν εκδίδει συγχωροχάρτια, ιδιαίτερα σε όσους την ενέπαιξαν και την υποτίμησαν προκλητικά. Το Κέντρο τον αγνόησε επιδεικτικά και το ΠΑΣΟΚ δεν προσφέρθηκε να του αναγνωρίσει τον πρώτο ρόλο που νόμιζε ότι του ανήκει δικαιωματικά. Και εμφανίστηκε η Μ. Καρυστιανού, δείχνοντας να έχει μεγαλύτερο πέρασμα από τον ίδιο στο «αντι-μητσοτακικό μέτωπο».

Ταυτοχρόνως, τα «νέα πρόσωπα» με τα οποία θα έκανε την επανεκκίνηση, αποδείχθηκαν «πολιτικά λιμά» από τα αζήτητα, χωρίς καμία λάμψη και ούτε τόσο νέα. Οι βουλευτές και τα στελέχη του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, που, παρά το γεγονός ότι αρχικά έφαγαν πόρτα, εμφανίστηκαν πρόθυμοι να τον ακολουθήσουν, έπαψαν να κάνουν ουρά έξω από την Αμαλίας. Και οι δημοσκοπήσεις πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο, δείχνοντας ότι το ταβάνι του δεν ξέφευγε από το ταβάνι ενός μικρομεσαίου κόμματος, αλλά και ότι είναι χαμηλότερο από το ταβάνι της Μ. Καρυστιανού. Ακόμα και όταν η «μάνα των Τεμπών» άρχισε να δείχνει την πραγματική ακροδεξιά πολιτική ταυτότητά της, αλλά και την κραυγαλέα άγνοιά της.

Η αντίδραση του Α. Τσίπρα υπήρξε σπασμωδική. Ξαφνικά ο Α. Τσίπρας θυμήθηκε μερικές από τις ταυτοτικές έννοιες της Αριστεράς, με χαρακτηριστικότερη την αλληλεγγύη στους παράνομους μετανάστες μετά το ναυάγιο της Χίου και τους «εισβολείς» της Μ. Καρυστιανού. Οι «εξόριστοι του εξώστη» βρέθηκαν άλλοι στο πάνελ της παρουσίασης της «Ιθάκης» (Π. Κόκκαλης), άλλοι στην πρώτη σειρά των καθισμάτων στην πλατεία (Ολγα Γεροβασίλη) κι άλλοι επιδεικτικά απόντες (Σ. Φάμελλος, Ν. Παππάς). Και ο ίδιος, από εγγυητής της συναίνεσης και της συστημικής θεσμικότητας, έγινε ξανά «θεσμικός αντάρτης», καλώντας τους πάντες να μη συμμετέχουν στην Αναθεώρηση του Συντάγματος. Αλλά ούτε η νέα οβιδιακή μεταμόρφωσή του σε πολιτικό χρόνο dt απέφερε καρπούς. Η Μ. Καρυστιανού του είχε αφαιρέσει ήδη τον βασικό πολιτικό ισχυρισμό του, ότι είναι ο μοναδικός που μπορεί να αντιμετωπίσει στα ίσια τον Κ. Μητσοτάκη.

Για μία ακόμα φορά ο Α. Τσίπρας έπεσε θύμα της μεγαλομανίας του και των αυταπατών του. Πίστεψε, μεταξύ άλλων, ότι θα μπορούσε, γυρνώντας από την πολιτική έρημο και τη σιωπή του, να πείσει την κοινωνία πως μπορούσε να πετύχει αυτό που δεν κατάφερε 4 φορές, όταν ήταν αρχηγός ενός μεγάλου κόμματος: Να νικήσει τον Κ. Μητσοτάκη.

Οι συνεργάτες του και ο ίδιος φαίνεται πως κάνουν ευχέλαια να «ξεφουσκώσει η Καρυστιανού», καταφεύγοντας στην έσχατη λύση που έχουν. Ρίχνουν στροφές περιμένοντας το «μπαλόνι» της Μ. Καρυστιανού να χάσει αέρα και το επικείμενο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ να μη βάλει τέλος στην εσωστρέφειά του. Επομένως λίγα, πολύ λίγα εξαρτώνται από το τι θα κάνει ο ίδιος. Τα περισσότερα εξαρτώνται από το τι θα κάνουν ή δεν θα κάνουν οι άλλοι. Αν τα ευχέλαια δεν πιάσουν και αν οι αντίπαλοί του επιλέξουν πιο έξυπνη τακτική, τότε ο Α. Τσίπρας μάλλον από τον Σεπτέμβριο θα έχει να επιλέξει μεταξύ δύο επιλογών, οι οποίες και οι δύο δεν έχουν καμία σχέση με τις βεβαιότητες της αρχής της «Ιθάκης»: Ή να αναβάλει τα σχέδιά του για μετά τις εκλογές του 2027 ή να αρκεστεί σε τριτοτέταρτο ρόλο, ως αρχηγός ενός «αρχαίου» κόμματος λίγο πάνω ή λίγο κάτω από το 12%…

ΑΙΧΜΗ

ΟΙ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Οι υπογραφές που έπεσαν χθες στις συμφωνίες της Chevron με τη HELLENIiQ ENERGY, είναι πολύ πιθανόν να αποδειχθούν ιστορικές για τη χώρα. Καθώς ενδέχεται να είναι οι συμφωνίες που αλλάζουν τη μοίρα της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες. Οι συμφωνίες έχουν ταυτοχρόνως οικονομικό, ενεργειακό και γεωπολιτικό αποτύπωμα. Ενώ η μεγάλη ταχύτητα με την οποία ολοκληρώθηκαν οι διαπραγματεύσεις δείχνουν ότι ο αμερικανικός κολοσσός έχει στοιχεία πως οι έρευνες νοτίως της Κρήτης και της Πελοποννήσου θα οδηγήσουν σε μεγάλα κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

Επειτα από 40 χρόνια φαγούρας και αδράνειας θα χτυπήσουν γεωτρύπανα σε ελληνικές θάλασσες. Κι αν βρουν, όπως φαίνεται, αξιοποιήσιμα κοιτάσματα μπορούν να αλλάξουν πολλά, αν όχι όλα. Η Ελλάδα μπορεί να παρέχει φυσικό αέριο στη διψασμένη Ευρώπη, να γίνει εξαγωγέας ενέργειας αυξάνοντας και το ΑΕΠ της και τη διπλωματική-αμυντική θωράκισή της και τον γεωπολιτικό ρόλο της στην ευρύτερη περιοχή.

Αυτή η προοπτική, σε συνδυασμό με τη μετατροπή της σε ενεργειακή πύλη της Ευρώπης για τα φορτία LNG, που θα ενισχύσουν την ενεργειακή απεξάρτηση από τη Ρωσία και ταυτοχρόνως με τον «κάθετο διάδρομο» εφοδιασμού της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, η Ελλάδα «μεγαλώνει» στον ενεργειακό χάρτη. Μαζί της μεγαλώνει η ασφάλειά της και η κατοχύρωση στην πράξη των κυριαρχικών δικαιωμάτων της στα θαλάσσια οικόπεδα νοτίως της Κρήτης.

Μια Ελλάδα πιο πλούσια, πιο ασφαλής και με πιο ισχυρές συμμαχίες με μεγάλες δυνάμεις, πριν από μόλις 10 χρόνια, θα ήταν όνειρο θερινής νυκτός. Τώρα μοιάζει να είναι ένας στόχος που τον αγγίζει. Αν τα στοιχεία και οι εκτιμήσεις επιβεβαιωθούν, σε λίγα χρόνια, ίσως, να έχουμε τη «δεύτερη Μεγάλη Ελλάδα» μετά τον πόλεμο.