Οι τιμές των καυσίμων σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, προκαλώντας ρωγμές στον σκελετό της παγκόσμιας οικονομίας, με τον κίνδυνο του στασιμοπληθωρισμού να έχει σκάσει μύτη από τη γωνία. Οι τιμές των αγαθών ακολουθούν από κοντά, ενώ ο πλανήτης αντιμετωπίζει το δέος να μείνει χωρίς λιπάσματα, άρα με μειωμένη παραγωγή στον πρωτογενή τομέα. Το φάσμα της πείνας, όχι στις χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής, αλλά σε «προηγμένες» χώρες είναι εδώ. Το ντόμινο των γεωπολιτικών αλλαγών δεν ξέρει κανείς πού και πότε θα σταματήσει. Και οι λογαριασμοί μας με τους πληγωμένους γείτονες δεν έχουν κλείσει.

Αυτά και πολλά άλλα είναι η νέα πραγματικότητα που τη βλέπουμε να εξελίσσεται σε fast forward. Η κοινή λογική, που δεν είναι ούτε δεξιά ούτε αριστερή, λέει ότι ίσως το πιο πολύτιμο αγαθό που μπορεί να έχει μια χώρα, σε αυτές τις συνθήκες, είναι η σταθερότητα. Σαν να ακούω τις σειρήνες να ουρλιάζουν ήδη: «Ντροπή! Αυτό είναι το αφήγημα της κυβέρνησης!». Είναι πολύ κρίσιμες οι στιγμές για να κυριαρχήσουν τα κομματικά οπαδιλίκια οποιουδήποτε κόμματος. Ή οι μικροκομματικές σκοπιμότητες. Το ύψος των περιστάσεων είναι που καθορίζει το πολιτικό μπόι του καθενός.

Ο Ν. Ανδρουλάκης στη χθεσινή παρέμβασή του στη Βουλή ήταν καταφανώς «ανεβασμένος» από την έκβαση του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ. Μέχρι τις εκλογές δεν τον κουνάει κανείς. Αυτό το κέρδισε, χωρίς όμως να έχει κερδίσει και την πολιτική ασυλία για την επομένη των εκλογών. Με ηθικό ακμαιότατο και με «φόρα» ζήτησε εκλογές. «Εκλογές, για να τελειώνουμε». Να τελειώνουμε άραγε τι; Με τα προβλήματα της χώρας; Με τις εθνικές εκκρεμότητες; Με τη μη κατάρρευση της οικονομίας; Οχι, «εκλογές για δικαιοσύνη και δημοκρατία», ξεκαθάρισε. Και το «αφήγημα της χούντας» δεν είναι καινούργιο. Το έχουν διαλαλήσει άλλοι στους δρόμους της εργαλειοποίησης της τραγωδίας των Τεμπών. Οπως άλλοι λένε τώρα, «Πόσα χρόνια θα κυβερνά ο Μητσοτάκης; 16;». Αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, προφανώς, ξέρει ότι δεν υπάρχει όριο στις θητείες των κυβερνήσεων. Οι κυβερνήσεις κυβερνούν για όσο τις ψηφίζει ο λαός. Δεν είναι όπως αισθάνεται κάποιος όταν θέλει να πάει επειγόντως στην τουαλέτα, αλλά είναι άλλος μέσα και περιμένει να μπει.

Αν τον άκουγε χθες κάποιος που λείπει χρόνια από την Ελλάδα και δεν παρακολουθεί τις εξελίξεις, θα νόμιζε ότι είναι ο αρχηγός ενός κόμματος του 40% και μιλούσε σε μία κυβέρνηση η οποία στηρίζεται από ένα κόμμα του 12%. Σε ρόλο βοηθού ψάλτη ο Σ. Φάμελλος σιγοντάρισε το αίτημα του Ν. Ανδρουλάκη, προσθέτοντας ότι πρέπει να συνεννοηθούν οι «προοδευτικές δυνάμεις» και να κάνουν πρόταση μομφής. Ο πολίτης δεν έχει παρά να θυμηθεί την «κυβέρνηση κουρελού» του Α. Τσίπρα, που πέρασε τη Συμφωνία των Πρεσπών και μετά πήγε ντουγρού κατά κρημνόν.

Η απάντηση του Κ. Χατζηδάκη, «Προσέξτε, γιατί καμιά φορά τα αιτήματα γίνονται δεκτά», επί του παρόντος δεν σημαίνει αλλαγή γραμμής στο θέμα των εκλογών. Ουσιαστικά ήταν μια υπενθύμιση και μια προσπάθεια επαναφοράς στον κόσμο ετούτο. Και όχι στον εφήμερο κόσμο των εντυπώσεων. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι διαχρονική παθογένεια και μάλιστα από τις βαριές. Αλλά δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς πίσω από το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία άρχισε να λειτουργεί το 2021. Δεν είναι τυχαίο ότι οι νέες δικογραφίες που ήρθαν, όπως και αυτές που θα έρθουν, αφορούν την περίοδο από το 2021 και μετά. Αυτό δεν σημαίνει ότι το σκάνδαλο των παράνομων αγροτικών επιδοτήσεων δεν πάει και στο «ΠΑΣΟΚ ωραία χρόνια» και στον ΣΥΡΙΖΑ της «τεχνικής λύσης». Σχεδόν 3 δισ. έχει πληρώσει η χώρα στην Ε.Ε. σαν πρόστιμα. Ομως, το «πολιτικό παιχνίδι» τώρα αρχίζει.

ΑΙΧΜΗ

Ο ΣΤΟΧΟΣ

Το έφερε από εδώ, το έφερε από εκεί, χρησιμοποίησε όλα τα «μέσα», μένει να δούμε αν η Ζ. Κωνσταντοπούλου κατάφερε αυτό που επιδιώκεται, γενικώς, σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τα Τέμπη: Η καθυστέρηση ή και η μη διεξαγωγή των δικών έως τις εκλογές. Χθες στην παράλληλη δίκη που γίνεται στη Λάρισα για τη γνησιότητα των βίντεο της εμπορικής αμαξοστοιχίας, τα οποία δεν δείχνουν κανένα παράνομο φορτίο, η Ζ. Κωνσταντοπούλου ανάγκασε την πρόεδρο του δικαστηρίου να διακόψει τη δίκη και να πει ότι θα «υποβάλει δήλωση αποχής». Σχεδόν σε απόγνωση, η πρόεδρος του δικαστηρίου ξέσπασε λέγοντας ότι «δεν μπορεί να συνεχιστεί η δίκη έτσι, όλους αυτούς τους μήνες έχω δεχθεί άπειρες προσβολές».

Αν συμβεί αυτό, τελικά, σημαίνει πως πρέπει να οριστεί νέος πρόεδρος και η δίκη, που διαρκεί ήδη μήνες, να αρχίσει από την αρχή. Αν συμβεί, λοιπόν, θα υπάρχει μια χειροπιαστή απόδειξη του «στόχου» που έχουν η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, η νέα πρόεδρος κόμματος, Μ. Καρυστιανού, ο Π. Ρούτσι, 4-5 συνάδελφοι της Ζ. Κωνσταντοπούλου και 5-6 ακόμα οικογένειες θυμάτων που έχουν διαχωρίσει τη θέση τους από τη μεγάλη πλειοψηφία των οικογενειών, η οποία θέλει να γίνουν οι δίκες, να λάμψει η αλήθεια και να αποδοθούν οι ευθύνες σε όποιους τις έχουν.

Χθες αντέδρασε στη συμπεριφορά της συνηγόρου -αρχηγού κόμματος- μέλους του ΔΣΑ μέχρι και ο συνάδελφός της και σύζυγος της Μ. Καρυστιανού, Α. Ψαρόπουλος. «Δεν μπορεί να προχωρήσει έτσι η υπόθεση. Είμαι εξοργισμένος με τη στάση κάποιων που προφανώς επιδιώκουν την καταγγελία και όχι την ουσία της υπόθεσης», δήλωσε ο πατέρας της αδικοχαμένης Μάρθης.

Η Ζ. Κωνσταντοπούλου, είτε πετύχει τον «στόχο» της είτε όχι, διεκδικεί θέση στο πάνθεον των πιο τοξικών πολιτικών που έχει γνωρίσει η χώρα στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης.