Πέρυσι, την ίδια εποχή, ήταν η ομιλία του αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς που κυριολεκτικά πάγωσε τους ακροατές του. Καταδίκασε εν γένει την ευρωπαϊκή δημοκρατία που, ούτε λίγο ούτε πολύ, χαρακτήρισε τη μεταναστευτική της πολιτική πιο επικίνδυνη ακόμα και από τη ρωσική επιθετικότητα. Το Σάββατο ήταν η ομιλία του υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, που περιέγραψε μια θολή κοινή πολιτιστική ιστορία μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης. Αυτή τη φορά οι Ευρωπαίοι ηγέτες όχι μόνο δεν πάγωσαν αλλά χειροκρότησαν κιόλας τον Ρούμπιο.

Στο τέλος της ημέρας, όμως, οι ψύχραιμοι αναλυτές είχαν καταλήξει ότι είπε τα ίδια πράγματα με τον Βανς, αλλά με πιο ήπιο και διπλωματικό τρόπο. Τα λόγια του, που θεωρήθηκαν καθησυχαστικά και από την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, κατέληγαν στο ότι η «πολιτιστική» ενότητα μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης μπορεί να έχει μέλλον μόνο αν η δεύτερη βρει τρόπο να ελέγξει τα σύνορά της.

Στην ίδια Σύνοδο, ο υφυπουργός Αμυνας των ΗΠΑ, Ελμπριτζ Κόλμπι, επανέλαβε το πόσο σπουδαίο είναι η Ευρώπη να συμμεριστεί τη στρατηγική εθνικής ασφαλείας που έχει εκπονήσει ο πρόεδρος Τραμπ. Δεν εννοούσε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την εξασφάλιση της σύμφωνης γνώμης της Ευρώπης στην πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ είτε αφορά στη Βενεζουέλα είτε στο Ιράν είτε στη Συρία και τη Γροιλανδία, είτε ακόμα και στην Ουκρανία, που είναι το πιο καυτό μέτωπο ευρωπαϊκού, άρα και ελληνικού, ενδιαφέροντος.

Ηταν αναμενόμενο, λένε διεθνή Μέσα Ενημέρωσης, η Ευρώπη να μπερδευτεί και να περάσει πολύ γρήγορα από τη φάση της αισιοδοξίας στη φάση της επιφύλαξης. «Δεν επιδιώκουμε να χωρίσουμε, αλλά να αναζωογονήσουμε μια παλιά φιλία και να ανανεώσουμε τον μεγαλύτερο πολιτισμό στην ανθρώπινη Ιστορία», είπε ο Ρούμπιο και όλοι άρχισαν να αναρωτιούνται, με έντονη δυσπιστία,  το τι εννοούσε με την «αναζωογόνηση» και την «ανανέωση» των σχέσεων εκτός από την απόρριψη της προϋπάρχουσας συνθήκης των σχέσεων και κυρίως τι σήμαιναν τα λόγια του για την οπτική του Λευκού Οίκου σχετικά με την αυτοδιάθεση και τον ανεξάρτητο ρόλο της Ευρώπης.

Η ευρωπαϊκή… ζαλάδα επικυρώθηκε και από τα λόγια του Βούλγαρου πολιτικού επιστήμονα, Ιβάν Κράστεφ, μέλους του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Επιστημών της Βιέννης: «Μερικές φορές λέμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και χωρίς τους Αμερικανούς και μετά  νιώθουμε ανακούφιση που η Αμερική φαίνεται να έχει επιστρέψει». Για να συμπληρώσει ότι οι Ευρωπαίοι, πλέον, ανησυχούν λιγότερο για τις πιέσεις που δέχονται για την αύξηση των αμυντικών τους δαπανών και περισσότερο για το γεγονός ότι η πίεση αυτή γίνεται ολοένα και πιο πολύ «ιδεολογική». Και αυτό κάνει το ευρωπαϊκό vertigo ακόμα χειρότερο…