Σε αντίθεση με τις απειλές που δέχεται από τρομοκρατικούς δορυφόρους του Ιράν και αφορούν την ίδια. Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι η Ελλάδα του 1974, που ήταν σε πλήρη στρατιωτική αδυναμία να βοηθήσει την Κύπρο. Σήμερα είναι μια χώρα με σύγχρονη και ισχυρή αποτρεπτική ισχύ. Από τη στιγμή που η Κύπρος ζήτησε την ελληνική συνδρομή, ήταν αυτονόητη η άμεση ανταπόκριση. Ηταν αυτονόητη «για όλους πλην Λακεδαιμονίων». Δυστυχώς οι «Λακεδαιμόνιοι» έσπευσαν να επιβεβαιώσουν, πρώτον, την ύπαρξή τους και δεύτερον την εθνικά διάτρητη στάση τους.

Δυνάμεις της Αριστεράς, όπως το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά, έσπευσαν να διαχωρίσουν τη θέση τους από την άμεση ελληνική συνδρομή στην Κύπρο με δύο φρεγάτες και 4 F16 και μάλιστα την ώρα που άλλες ευρωπαϊκές συμμαχικές δυνάμεις σπεύδουν να στείλουν στρατιωτική βοήθεια στη Μεγαλόνησο. Το ΚΚΕ, με τηλεοπτικό ξέσπασμα μιας βουλευτή του, κάλεσε τον ελληνικό λαό να «ξεσηκωθεί ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας» στον πόλεμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ διά της Σ. Αναγνωστοπούλου χαρακτήρισε «τραγελαφική» τη δήλωση του Κ. Μητσοτάκη ότι «θα προστατεύσουμε τον οικουμενικό Ελληνισμό». Ενώ η ΝΕΑΡ διά του Ν. Ηλιόπουλου είπε ξεκάθαρα «όχι δεν θα έπρεπε να στείλουμε στρατεύματα», αλλά να «βοηθήσουμε… διπλωματικά» την Κύπρο.

Προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι δυνάμεις -ευτυχώς μικρές, αλλά υπαρκτές-υποστηρίζουν ανοιχτά το τυραννικό καθεστώς των μουλάδων στο Ιράν. Και στο όνομα ενός θολού «αντιιμπεριαλισμού» κι ενός σαθρού «διεθνισμού» δεν υποστηρίζουν την ακεραιότητα της Κύπρου και του οικουμενικού Ελληνισμού. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τον εμφύλιο και το 1946. Η στήριξη της Κύπρου για τη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας είναι εκ των ων ουκ άνευ. Κι αλίμονο αν δεν ήταν. Το σώμα της είναι ακόμα ακρωτηριασμένο και η Αγκυρα εξακολουθεί να απειλεί. Η έννοια του «εθνικού χώρου» δεν είναι άγνωστη στους διαφωνούντες. Απλώς είναι ανεπιθύμητη, όπως είναι «ανεπιθύμητη στην Καισαριανή» η διατήρηση της ακεραιότητάς του.

Αυτά αφορούν εμμονές, ιδεοληψίες και αρνητικά αισθήματα για την έννοια της πατρίδας και του Ελληνισμού. Κατά τα άλλα τους είναι δυσνόητοι οι ευρύτεροι συμβολισμοί που έχει η άμεση βοήθεια προς την Κύπρο. Ή μπορεί να τους είναι και απεχθείς. Η ελληνική παρουσία στην Κύπρο είναι κι ένα μήνυμα προς φίλους και εχθρούς για το ποια είναι σήμερα η ισχύς και οι δυνατότητές της. Οπως και ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, αν εκδηλωθούν αναθεωρητικές διαθέσεις. Είναι αυτοί οι λίγοι που δεν τους αρέσει η «ισχυρή Ελλάδα». Δεν τους αρέσει η οικονομικά ισχυρή χώρα, γιατί αποτρέπει την εξαθλίωση των μαζών, που είναι προϋπόθεση για να βρουν πρόσφορο έδαφος οι σκουριασμένες ιδέες τους. Δεν τους αρέσει η στρατιωτικά και διπλωματικά ισχυρή Ελλάδα, γιατί έτσι μπορεί να ενισχύει τον ρόλο της και την ανεξαρτησία της και δεν περιμένει κανένα «ξανθό γένος» να τη «σώσει».