Ο πόλεμος που ξέσπασε στο Ιράν, δηλαδή στη γειτονιά μας, δίπλα μας, δοκιμάζει για μία ακόμη φορά την υπευθυνότητα των κομμάτων και των ηγεσιών τους. Φαίνεται, λοιπόν, αυτές τις πρώτες μέρες πως δεν θα εκπλαγούμε ούτε από τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε από τα υπόλοιπα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης τα οποία δεν λένε να ξεφύγουν από τη νοοτροπία του μικροκομματισμού και του λαϊκισμού νομίζοντας πως έτσι θα διασωθούν από τον πολιτικό και δημοσκοπικό τους κατήφορο. Επιλέγουν την πολιτική τους καριέρα και την προσπάθεια επιβίωσης των κομμάτων τους ακόμα κι αν αυτές τις ώρες διακυβεύονται πολλά, και κυρίως η σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή ό,τι κι αν αυτή σημαίνει και για τη χώρα μας.

ΜΠΟΡΕΙ τα δημοσκοπικά νούμερα να κάνουν ελκυστική τη διολίσθηση του πολιτικού λόγου και τις ακραίες εκφράσεις κατά τα νέα… αντισυστημικά πρότυπα, αλλά σε τέτοιες εθνικά κρίσιμες στιγμές δεν μπορεί ως υπεύθυνος πολιτικός να μην κάνεις μια ενδοσκόπηση για να καταλάβεις ποια στάση τελικά είναι εκείνη που θα καταστήσει το κόμμα σου ουσιαστική αντιπολίτευση ευθύνης και εθνικά ωφέλιμης και όχι ένα κόμμα που θα κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ανταγωνιζόμενο σε ποσοστά και σε τοξικότητα τα υπόλοιπα.

ΜΕΣΑ σε όλο αυτό το σκηνικό διχασμού και τοξικότητας αναδεικνύεται η άβυσσος που χωρίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη από τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς. Γιατί, τώρα, για μία ακόμα φορά σοβαρεύουν τα πράγματα. Οπως έγινε και στη μεταναστευτική κρίση του Εβρου, στην πανδημία, στις τουρκικές προκλήσεις. Η άμεση αντίδραση του πρωθυπουργού με την απόφαση για τη δημιουργία «ασπίδας» στην Κύπρο και οι επαφές του με ηγέτες της Μέσης Ανατολής είναι βέβαιο πως φέρνουν στο προσκήνιο ένα απλό, αλλά κρίσιμο, ερώτημα: Φαντάζεται κανείς να διαχειρίζεται όλες αυτές τις κρίσιμες καταστάσεις από τη θέση του πρωθυπουργού ο Ανδρουλάκης, ο Τσίπρας, η Ζωή, ο Βελόπουλος ή η Καρυστιανού; Γιατί σε έναν χρόνο από σήμερα θα στηθούν οι κάλπες για τις εθνικές εκλογές.

Θα έχει συνέχεια η θετική στροφή;

ΓΙΑ να είμαστε, όμως, δίκαιοι οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως μετά από πάρα πολύ καιρό και μετά από σύμπλευση με την Αριστερά και με αντισυστημικά κομματίδια, ο Νίκος Ανδρουλάκης έκανε μια στροφή προς τον ρεαλισμό. Την ώρα, λοιπόν, που αρχηγοί άλλων κομμάτων με τη συνήθη στείρα αντίδραση καλούσαν για επικοινωνιακούς λόγους τον πρωθυπουργό στη Βουλή -κι ενώ υπάρχει ενημέρωση και από την Επιτροπή Εξωτερικών και Αμυνας – ο κ. Ανδρουλάκης πήγε στο Μαξίμου και ενημερώθηκε από τον πρωθυπουργό, αλλά κυρίως έδειξε πως, έστω και σε ακραίες συνθήκες, υπάρχει η δυνατότητα για ενότητα και εθνική συνεννόηση.

ΑΣ κρατήσουμε, λοιπόν, το θετικό κλίμα της χθεσινής συνάντησης, γιατί οι γεωπολιτικές συνθήκες έχουν αλλάξει, η σταθερότητα έχει γίνει πλέον το επίδικο και μόνο αισιόδοξα μπορεί να δει κανείς την όποια πολιτική πρωτοβουλία για εθνική συνεννόηση. Αρκεί, βέβαια, ο κ. Ανδρουλάκης να μην επιστρέψει από «αύριο» στη ρότα τού «όχι σε όλα», που είχε χαράξει εδώ και χρόνια.