Είμαστε σε αχαρτογράφητα, βαθιά και επικίνδυνα νερά. Η κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή δεν είναι μια περιφερειακή σύγκρουση, αλλά ευρύτερη για δύο βασικούς λόγους: Πρώτος και καλύτερος, ότι πρωταγωνιστούν οι ΗΠΑ, άρα εκ των πραγμάτων επηρεάζονται άμεσα όλοι οι παγκόσμιοι σύμμαχοι και εταίροι της και, το κυριότερο, όλοι οι παγκόσμιοι εχθροί και αντίπαλοί της.

Δεύτερος λόγος, εξαιρετικά σημαντικός, ότι στις χώρες που εξελίσσονται στρατιωτικές επιχειρήσεις υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός Ευρωπαίων υπηκόων, που βρίσκονται εκεί για τουριστικούς ή επαγγελματικούς λόγους ή και ως μόνιμοι κάτοικοι. Μόνο το Ηνωμένο Βασίλειο εκτιμάται πως έχει περίπου 300.000 Βρετανούς πολίτες στις χώρες του Κόλπου.

Αυτό σημαίνει πως σχεδόν οι μισές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αυτή τη στιγμή, δεν έχουν απλά «συμφέροντα στις εύφλεκτες» ζώνες, έχουν πολλές εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες διάσπαρτους στα κράτη της περιοχής, οι οποίοι χρήζουν προστασίας και ασφαλούς επαναπατρισμού πριν συμβεί κάποιο τραγικό ατύχημα. Για την ώρα δεν είναι εφικτό, και όταν καταστεί εφικτό δεν θα είναι εύκολο.

Βέβαια, οι Ευρωπαίοι έχουν πολλούς άλλους λόγους να προβληματίζονται. Διότι για ακόμα μία φορά βρέθηκαν απροετοίμαστοι απέναντι σε μια τεράστια γεωπολιτική κρίση. Προφανώς δεν περίμενε κανείς πως ο πρόεδρος Τραμπ θα ενημέρωνε τους Ευρωπαίους ηγέτες για τις κινήσεις του. Εδώ καλά καλά δεν το ήξεραν ούτε στην Ουάσιγκτον. Ομως, θα έπρεπε να έχουν προετοιμαστεί για το απρόβλεπτο και να έχουν τουλάχιστον μία πρώτη κοινή γραμμή έκφρασης. Αντί αυτού έχουμε πάλι ξεχωριστές και αντικρουόμενες τοποθετήσεις και αμήχανες δηλώσεις.

Η ανακοίνωση των Βρυξελλών για το χτύπημα στη βρετανική βάση της Κύπρου είναι καλοδεχούμενη, αλλά και αρκετά συγκρατημένη. «Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ήταν ο στόχος, αλλά βρισκόμαστε στο πλευρό της ρητά και κατηγορηματικά». Σε αντίθεση με την ξεκάθαρη και αποφασιστική στάση της Ελλάδας, που ενεργοποίησε άμεσα το κοινό αμυντικό δόγμα. Την ίδια στιγμή, Γερμανοί, Βρετανοί, Γάλλοι δεν αποκλείουν να εμπλακούν σε «αμυντικές» στρατιωτικές επιχειρήσεις, ενώ η Ισπανία όχι απλά δεν συμφωνεί αλλά διαχωρίζει και άλλο τη θέση της από τις ΗΠΑ. Αλλά τα γεγονότα του Μακμίλαν δεν περιμένουν.