Κι αυτό είναι που προκαλεί την τεράστια εντύπωση για τη στάση του το τελευταίο διάστημα. Αρχισε με έναν ανυπόστατο πολιτικό ακροβατισμό, ότι η χώρα είναι «μη διακυβερνήσιμη». Ο,τι και να γίνει στις επόμενες εκλογές, είτε γίνουν μία ή δυο φορές, η χώρα θα έχει κυβέρνηση. Το τι κυβέρνηση θα έχει, είναι εντελώς άλλο θέμα. Αλλά θα είναι διακυβερνήσιμη. Το επιτάσσει το Σύνταγμα και το απαιτεί, με αδήριτο τρόπο, η πραγματικότητα.

Ας πούμε, όμως, ότι αυτός ο ακροβατισμός υπηρετεί μια -έστω θεμιτή- πολιτική επιδίωξη: να μειώσει την αυτοδύναμη κυριαρχία του Κ. Μητσοτάκη και να αυξήσει το ειδικό βάρος του ΠΑΣΟΚ. Δεν θα κρίνω αν αυτός είναι ο πιο δόκιμος τρόπος. Ούτε θα κάνω την επόμενη λογική υπόθεση που μπορεί να κάνει κάποιος, ότι ο Β. Βενιζέλος που ξέρουμε πιστεύει ή ότι μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς τη Ν.Δ. (δεν προκύπτει από κανένα υπαρκτό στοιχείο) ή ότι μια κυβέρνηση π.χ. με Τσίπρα, Καρυστιανού, Ζ. Κωνσταντοπούλου, Αλ. Χαρίτση και Κ. Βελόπουλο είναι καλύτερη από μια κυβέρνηση Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό ουσιαστικά να αντιτίθεται στην αναθεώρηση του Συντάγματος, με το «εύρημα» ότι πρώτα πρέπει να γίνει σεβαστό το Σύνταγμα και μετά να αναθεωρηθεί. Πολιτικά ασταθές «εύρημα» και πρακτικά μη αποδείξιμο στον τρέχοντα πραγματικό πολιτικό χρόνο. Τι πρέπει να συμβεί σε πρακτικό επίπεδο έως το 2027, ώστε να διαπιστωθεί ότι το Σύνταγμα έχει γίνει σεβαστό και, επομένως, μπορεί να αναθεωρηθεί; Εκτός κι αν κρίνει ότι πρέπει να χαθούν άλλα 4-5 χρόνια μέχρι να γίνει η αναθεώρησή του. Ενδεχόμενο πιθανό, καθώς ο πρώην αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, αν και συνταγματολόγος και θεσμικός στη συγκρότηση του, εκμηδένισε περίπου τη σημασία του Συντάγματος, προτάσσοντας την ισχύ του Δικαίου της Ε.Ε., το Διεθνές Δίκαιο, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Διεθνών Δικαστηρίων «που μας ελέγχουν».

Ισως όμως το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι η «κολοκυθιά» που έπαιξε δίνοντας συνέντευξη στην Ο. Τρέμη. Σε κάθε ερώτηση για το αν και με ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να συνεργαστεί το ΠΑΣΟΚ, αν δεν προκύψει αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές, ο Β. Βενιζέλος απαντούσε με ένα ερώτημα ή μια υπεκφυγή, που παραπέμπουν στο παλιό παιχνίδι της «κολοκυθιάς». Π.χ. στη δημοσιογραφική παρατήρηση ότι η πρωτιά του ΠΑΣΟΚ μοιάζει απίθανη, δεδομένου ότι η απόσταση του ΠΑΣΟΚ από τη Ν.Δ. είναι μεγάλη, αντέτεινε ότι και η διαφορά της Ν.Δ. από την αυτοδυναμία είναι μεγάλη! Ή στο ευθύ ερώτημα για τη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ. απάντησε με το ερώτημα: «Μας λέει η Ν.Δ. ότι αποκλείει τη μετεκλογική της συνεργασία με τα κόμματα του δεξιού και ακροδεξιού φάσματος;» Και πρόσθεσε: «Ας μας το πει και μετά μπορούμε να δούμε ξανά ορισμένα θέματα».

Βέβαια, ο Κ. Μητσοτάκης έχει πει σε ανύποπτο χρόνο ότι δεν τίθεται θέμα συνεργασίας με τον Κ. Βελόπουλο. Και χθες, όχι μόνο με δική του πρωτοβουλία, ο Α. Γεωργιάδης είπε με απόλυτο τρόπο: «Η Ν.Δ. δεν θα πάει με τον Βελόπουλο και με τη  Λατινοπούλου (…). Πλην του ΠΑΣΟΚ, άλλη συγκυβέρνηση δεν μπορεί να υπάρξει». Αραγε, μετά απ’ αυτήν τη διαβεβαίωση ήρθε η ώρα που είπε ο Β. Βενιζέλος «να δούμε ξανά ορισμένα πράγματα»; Νομίζω πως όχι. Το ανεξάντλητα εφευρετικό μυαλό του όλο και κάτι θα σκαρφιστεί. Γιατί η δημόσια συμπεριφορά του, τον τελευταίο χρόνο, υποδηλώνει πως έχει πάρει άλλες αποφάσεις.

Κατ’ αρχάς έχει ενταχθεί στο «αντι-Μητσοτακικό μέτωπο», μαζί με άλλους πρώην πρωθυπουργούς και αρχηγούς κομμάτων που προέρχονται από τη Ν.Δ. Επιπροσθέτως, εδώ και πολλούς μήνες κι ενώ η αντιπολίτευση, με διάφορες αφορμές, έχει ξεπεράσει κάθε όριο λογικής, συνωμοσιολογίας και τοξικότητας, δεν έχει πει την παραμικρή κουβέντα για δυνάμεις του ατόφιου λαϊκισμού, οι οποίες αντιστέκονται με σθένος σε κάθε αλλαγή και επιτίθενται με μένος στο ελληνικό κράτος και στο πολίτευμά του. Δυνάμεις δήθεν αντισυστημικές, που προσπαθούν με κάθε ευκαιρία να διασύρουν τη χώρα στο εξωτερικό και π.χ. πιστεύουν με μεγάλη άνεση άσχετους διακινητές και όχι το Λιμενικό, όπως γίνεται με το ναυάγιο της Χίου.

Αλλά αυτό που με ξεπερνά είναι ότι ο Β. Βενιζέλος, στο διά ταύτα της αναθεώρησης του Συντάγματος, συμπίπτει επί της ουσίας με τον άνθρωπο που προσπάθησε να τον βάλει φυλακή! Με τον Α. Τσίπρα, ο οποίος από τα Γιάννενα κάλεσε τους πάντες να απέχουν από την αναθεώρηση του Συντάγματος…

ΑΙΧΜΗ

ΤΟ ΠΗΓΑΙΝΕ-ΕΛΑ ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΣΥΡΙΖΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΔΗΓΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

Μαθαίνοντας τα ονόματα που σηματοδοτούν τη «διεύρυνση» του ΠΑΣΟΚ, διαπιστώνω ότι άλλαξε φορά το πήγαινε-έλα του 2015. Αρκετά από τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που το εγκατέλειψαν τότε, οδηγώντας το στο 4%, δείχνουν σαν συνεπείς πολιτικοί γυρολόγοι να επιστρέφουν στη Χ. Τρικούπη, μαζί με πρώην υπουργούς και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι, βλέποντας τη διάλυση της Κουμουνδούρου, πηδάνε από το ημιβουλιαγμένο καράβι του. Μ. Μπόλαρης, Γ. Γεννιά, Γ. Καραγιάννης, Γ. Πανούσης, Ζωή Κουρκούλια, Κ. Καραχάλιος, Ροδούλα Ζήση. Μαζί με «ΠΑΣΟΚογενείς» του Α. Τσίπρα, όπως οι Ν. Μαδεμλής (πρώην γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ), Γ. Σακελλίων, Γωγώ Μπρέμπου, Α. Τάτσης. Πρόσωπα που πήγαν και ήρθαν στη γραμμή ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, όπως είναι η γραμμή Παγκράτι-Κολιάτσου.

Ταυτοχρόνως, γίνεται μια συζήτηση, η οποία νομίζει ότι μπορεί να επηρεάσει… τις εξελίξεις. Θα πάει ο Ν. Φαραντούρης που έφαγε πόρτα από τη Μ. Καρυστιανού στο ΠΑΣΟΚ; Ο Π. Κόκκαλης θα πάει στον Α. Τσίπρα; Ο Ν. Αποστολάκης, που από το ΠΑΣΟΚ πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ και μετά έκανε τον βαρκάρη του Στ. Κασσελάκη, θα γυρίσει ξανά στο ΠΑΣΟΚ; Οι Παπανδρεϊκοί θα συγχωρέσουν τη Ν. Κασιμάτη και θα της επιτρέψουν να γυρίσει στα πάτρια εδάφη; Ο Θ. Μωραΐτης, που από «Παπανδρεϊκός» έγινε «Τσιπρικός», μπορεί να γίνει τώρα «Ανδρουλακικός»;

Καλά είναι όλα αυτά για κομματικούς μικρόκοσμους, διαδρομιστές και εθισμένους στην κομματική ίντριγκα – και κυρίως για σαλταδόρους μεταξύ κομμάτων. Πρακτικά, όμως, είναι αδιάφορα για την κοινωνία, ιδιαίτερα όταν αυτό το ιδιοτελές πήγαινε-έλα δεν κουβαλάει ίχνος πολιτικής φρεσκάδας, ιδεών και πολιτικής πρότασης…

ΑΠΟΡΙΕΣ-1

Είπε ο Κ. Ζαχαριάδης, «το δίλημμα στις εκλογές είναι Μητσοτάκης ή εκπρόσωπος από την προοδευτική παράταξη». Οσοι ψηφίσουν «εκπρόσωπο» θα βρουν την ψήφο τους; Θα μετρήσει;

ΑΠΟΡΙΕΣ-2

Πώς γίνεται ένας Τσίπρας από τα πολύ παλιά, όπως εμφανίστηκε στα Γιάννενα, να διεκδικεί ρόλο στα πολύ καινούργια; Αντίστροφο rebranding;