Το Μεταναστευτικό ως πεδίο άσκησης ταυτοτικού ακτιβισμού για την Αριστερά και όχι ως πεδίο όπου δοκιμάζονται όλες οι ραγδαίες εξελίξεις στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, των ελληνοτουρκικών χερσαίων συνόρων και της Μ. Ανατολής στις πλάτες χιλιάδων ανθρώπων που ονειρεύονται να στήσουν μία νέα ζωή στη Δύση που τόσο μισούν οι ηγεσίες των χωρών τους αλλά και όσοι ασμένως και ακρίτως εκφράζουν με κάθε ευκαιρία τον «επαγγελματικό» τους ανθρωπισμό.

Από την περίοδο που οι μετανάστες «λιάζονταν και μετά χάνονταν στην Ομόνοια» (Τ. Χριστοδουλοπούλου, υπουργός Μετανάστευσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, Απρίλιος 2015), μέχρι τα τεράστια παιχνίδια των ΜΚΟ, μεταξύ αυτών και ελληνικών, στις πλάτες των ανθρώπων αυτών, το κοινό σημείο είναι γνωστό. Ενα τεράστιο πρόβλημα της εποχής, εργαλείο άσκησης πολιτικής. Στην Ελλάδα, τουλάχιστον, αυτό συμβαίνει με όλες τις τραγωδίες των τελευταίων ετών.

Ενα κρίσιμο μέρος της αντιπολίτευσης σταθμίζει το μέγεθος κάθε τραγωδίας όχι ανάλογα με τις πραγματικές και ανθρώπινες διαστάσεις του, αλλά με το εύρος του πολιτικού οφέλους που πιθανώς να έχει και της ανάλογης ζημιάς που μπορεί να προκαλέσει στην κυβέρνηση. Τόσο όμοια στάση και τόσο παλιά σαν να έχει παραχθεί από το ίδιο χιλιοχρησιμοποιημένο φύλλο καρμπόν.

Από την τελευταία τραγωδία στη Χίο και έπειτα βρίσκεται σε εξέλιξη -για μία ακόμα φορά- η επιχείρηση σύνταξης και έκδοσης αυτοσχέδιων πορισμάτων τα οποία όλα συγκλίνουν σε μαρτυρίες ορισμένων εκ των 40 ανθρώπων που ήταν στοιβαγμένοι στο σκάφος που μετά βίας χωρούσε δέκα. Οι μαρτυρίες αυτές αναφέρουν ότι το «σκάφος του Λιμενικού εμβόλισε και πέρασε πάνω από το σκάφος όπου βρίσκονταν οι μετανάστες».

Μια ματιά να ρίξει κάποιος -ακόμα και παντελώς ανίδεος- στο σκάφος του Λιμενικού θα υποθέσει, με μεγάλες πιθανότητες βεβαιότητας, ότι αν αυτό είχε συμβεί η τραγωδία θα είχε διαφορετικά χαρακτηριστικά και θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη.

Μεταξύ των σεναρίων που αναπαρήχθησαν ήταν και η βεβαιότητα ότι το Λιμενικό έδρασε με απόλυτη μυστικότητα και πλησίασε απολύτως αθόρυβα το σκάφος των μεταναστών «γιατί το ίδιο είχε κάνει και με ένα ιστιοπλοϊκό που θεωρήθηκε ύποπτο λίγες ώρες πριν». Ολα αυτά είναι δουλειά των ανακριτικών αρχών, είτε έχει κάποιος εμπιστοσύνη είτε όχι.

Οι ΜΚΟ που, σε επίδειξη ανευθυνότητας, εμφανίστηκαν στη Χίο μαζί με πολιτικά πρόσωπα της κοινοβουλευτικής μειοψηφίας, για να μιλήσουν με μετανάστες, αλλά και αυτές που επιχείρησαν να μιλήσουν με παιδιά που βγήκαν από την τραγωδία και μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Παίδων, στην Αθήνα, αναπαρήγαγαν το ίδιο σκηνικό ευθυνών στο Λιμενικό. Ναι, είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν ευθύνες και μάλιστα σοβαρές. Αλλά αυτό πρέπει να γίνει για τα πραγματικά περιστατικά, με τρόπο βασισμένο σε επίσημες έρευνες, όχι αυτοσχέδιες εικασίες και ερασιτεχνικές, βολικές, ερμηνείες. Αυτό ταιριάζει σε ένα σύγχρονο κράτος που αντιμετωπίζει με υπεύθυνο και ουσιαστικό τρόπο ένα σχεδόν παγκόσμιο και άλυτο πρόβλημα.