Είπε, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να συνεργαστεί με τη Ν.Δ., «ακόμα κι αν το εναλλακτικό σενάριο είναι η ακυβερνησία της χώρας». Προσγειώνοντας στην πραγματικότητα, αυτή η «θέση» του δημάρχου Αθηναίων σημαίνει μόνο ενδεχόμενα. Θέλει ή να γίνονται αλλεπάλληλες εκλογές μέχρι η Ν.Δ. να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, καθώς δεν υπάρχει άλλο κόμμα που να έχει έστω και θεωρητικές πιθανότητες να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Και η Ν.Δ. έχει ξεκαθαρίσει με απόλυτο τρόπο ότι δεν συνεργάζεται με την πολιτικά «πειραγμένη» Ελληνική Λύση του Κ. Βελόπουλου, με την οποία μαθηματικά θα μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση με άθροισμα εδρών πάνω από 150.

Η δεύτερη και τελευταία ερμηνεία της πρωτάκουστης για την αφέλεια και τον κυνισμό της δήλωσης του Χ. Δούκα είναι πως προτιμά την ακυβερνησία. Πρακτικά δηλαδή μια υπηρεσιακή κυβέρνηση, η οποία -μεταξύ άλλων- δεν θα μπορεί να νομοθετήσει, θα λειτουργεί το κράτος μόνο στα στοιχειώδη, δεν θα μπορεί να αντιμετωπίσει τις αγορές, τις απαιτήσεις της Ε.Ε., τους οίκους αξιολόγησης και προφανώς και τις σύνθετες γεωπολιτικές απαιτήσεις του σύγχρονου εμπόλεμου κόσμου, που θυμίζει κινούμενη άμμο.

Με άλλα λόγια, η ακυβερνησία την οποία προτιμά ο κατά λάθος δήμαρχος Αθηναίων σημαίνει: αστάθεια, εικόνα αναξιοπιστίας στις αγορές και του διεθνείς οργανισμούς, πάγωμα της οικονομικής δραστηριότητας, εκτίναξη της ακρίβειας και του κόστους της ζωής, αύξηση του κόστους δανεισμού, απότομο φρένο στην ανάπτυξη, έκρηξη του πληθωρισμού, μείωση της διαπραγματευτικής ισχύος και αμυντική εξασθένηση της χώρας. Απώλεια των πολύ σημαντικών γεωπολιτικών κερδών που έχει η χώρα και ως ενεργειακός κόμβος της Ευρώπης και ως ισχυρή αποτρεπτική και διπλωματική ισχύς που απέκτησε έναντι της Τουρκίας.

Σημαίνει κι άλλα πολλά, αλλά είναι σαφές τι προτιμάει ο ελαφρύς Χ. Δούκας. Ο οποίος αποδεικνύεται και τεράστιο πολιτικό μυαλό που βλέπει μακριά. Με μια απερίγραπτη νηπιακή πολιτική σκέψη, όταν ρωτήθηκε πώς μπορεί να έρθει πρώτο το ΠΑΣΟΚ, απάντησε ότι ο στόχος της ανατροπής είναι εφικτός. Γιατί; Γιατί, όταν εξελέγη αρχηγός του ΠΑΣΟΚ ο Ν. Ανδρουλάκης, «είχαμε φτάσει κοντά στο 18%»! Ο νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εξελέγη για πρώτη φορά πριν από 4 χρόνια και στο μεσοδιάστημα πήρε μέρος σε δύο εθνικές εκλογές και στις ευρωεκλογές, χωρίς ποτέ να ξεπεράσει το 13,5%. Ενα ποσοστό πέριξ του οποίου γυρίζει και στις δημοσκοπήσεις εδώ και 2 χρόνια.

Αλλά πόσο σοβαρός μπορεί να είναι ένας πολιτικός που, επειδή κάποια στιγμή με την επανεκλογή του Ν. Ανδρουλάκη υπήρξαν λίγες και πρόσκαιρες δημοσκοπήσεις που  έδειξαν στιγμιαία το ΠΑΣΟΚ να φτάνει το 17%, το χρησιμοποιεί σαν «επιχείρημα» ότι «η ανατροπή είναι εφικτή»;

Ο Χ. Δούκας εξελέγη δήμαρχος Αθηναίων παίρνοντας 14,19%. Τόσο πήρε μόνος του, αλλά ήρθε δεύτερος. Στον β’ γύρο συνέβησαν ταυτοχρόνως δύο γεγονότα. Πολλοί ψηφοφόροι του Κ. Μπακογιάννη, λόγω της διαφοράς των 30 (!) μονάδων, 44,03%, δεν πήγαν να ψηφίσουν. Και ο Χ. Δούκας ψηφίστηκε από ένα εντελώς ετερόκλητο «αντι-Μπακογιάννη μέτωπο» απ’ όλους: Από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, τους ψηφοφόρους του Κασσιδιάρη και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το Μέρα25, την Πλεύση Ελευθερίας, τη Νίκη και κάθε άλλης καρυδιάς καρύδι. Δηλαδή από έναν ανεπανάληπτο συνδυασμό δυνάμεων και μια ανεπανάληπτη συγκυρία, παρόμοια με αυτή που έκανε πρωθυπουργό της χώρας τον Α. Τσίπρα το 2015.

Σήμερα, αρχίζει το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και τελειώνει την Κυριακή. Μέχρι και την τελευταία στιγμή οργίαζε το παρασκήνιο και προέκυπταν νέες διαφωνίες. Μέσα σε όλα αυτά, ο Χ. Δούκας σε λιγότερο από 24 ώρες πρόλαβε να συμφωνήσει με τον Κ. Σκανδαλίδη σε μια συνδικαλιστική διατύπωση -για τη μη συνεργασία με τη Ν.Δ.- που ως τέτοια τα λέει όλα και τίποτα, αλλά και να… ξεσυμφωνήσει. Ο άνθρωπος που δεν φοβάται την ακυβερνησία, γιατί τη βιώνει και τη διαχειρίζεται καθημερινά στον Δήμο Αθηναίων, με δραματικά αποτελέσματα για την πρωτεύουσα.

ΑΙΧΜΗ

ΣΩΣΙΒΙΟ ΣΤΗ ΣΚΑΝΔΑΛΟΛΟΓΙΑ

Καταφύγιο στη σκανδαλολογία αναζητά σύσσωμη η αντιπολίτευση, ομολογώντας την καταφανή αδυναμία της να αντιπαρατεθεί προγραμματικά και πολιτικά με την κυβέρνηση. Κάτι που αποτυπώνεται εναργέστατα σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Κι έτσι βαδίζουν πάνω στον στίχο του ποιητή, «στα παλιά ελλείψει νέων»…

Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές. Τα Τέμπη ουσιαστικά δεν εξυπηρετούν πλέον το σενάριο της «πτώσης της κυβέρνησης» -αντιθέτως έχουν γίνει μπούμερανγκ για αρκετούς από τους πρωταγωνιστές της «εξέγερσης», καθώς μπορούν να προκύψουν και ποινικές ευθύνες για όσους φλόμωσαν την κοινωνία με αντιεπιστημονικές τερατολογίες, χοντρά ψέματα και ανηθικότητα, που προκύπτει από την καπηλεία των νεκρών παιδιών. Κι έτσι εκφυλίστηκαν σε show για την αίθουσα.

Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αναμένεται εδώ και πολλούς μήνες η δεύτερη δικογραφία της Λ. Κοβέσι. Ονόματα πάνε κι έρχονται, χωρίς φασαρία να γίνεται, έως ότου διαβιβαστεί η δικογραφία, ώστε να δούμε ποια πρόσωπα και με ποια στοιχεία μπορούν να κατηγορηθούν και για τι ακριβώς.

Ενδιαφέρουσα κινητικότητα παρατηρείται για τις υποκλοπές. Αλλά κι εδώ μέχρι στιγμής τα στοιχεία είναι ανύπαρκτα. Υπάρχουν μόνο κάποιες «πονηρές» δηλώσεις του Ταλ Ντίλιαν. Ο ιδιοκτήτης της Intellexa (προμηθευτής του Predator) επί του παρόντος είναι ένας βαριά καταδικασμένος σε πρώτο βαθμό. Ο οποίος, εν όψει του εφετείου, όπως κάθε κατηγορούμενος για κακουργήματα, έχει κάθε δικαίωμα να δημιουργήσει νέα υπερασπιστική γραμμή. Αρα να λέει ό,τι θέλει. Και τι έχει πει ως τώρα; Οτι πουλούσε μόνο σε κυβερνήσεις και κρατικούς φορείς ασφάλειας. Στο Πακιστάν ή στην Ελλάδα; Μπορεί να αποδείξει ότι αυτό που λέει ισχύει για την Ελλάδα; Αν δεν μπορεί, απλώς θα επιβαρύνει τη θέση του. Τι άλλο είπε; Οτι δεν θα πέσει μόνος του, καθώς και ότι ο Νίξον έπεσε από το Watergate. Μάλιστα. Πιάσε το αβγό και κούρευ’ το. Τέτοιες δηλώσεις -μέχρις αποδείξεώς τους- είναι ωραίες πάσες για τα «Μακελειά» και τα συστήματα προπαγάνδας, χωρίς την παραμικρή δικονομική αξία.