Μία φωτιά από πρόσφατη εξωτερική ανακαίνιση με φθηνό, εύφλεκτο υλικό. Χωρίς έλεγχο από αρμόδιες υπηρεσίες. με κατάληξη την εμπλοκή σωρείας υπευθύνων. Σχεδόν δέκα χρόνια και η δίκη δεν έχει αρχίσει. Αλλά και όταν αρχίσει θα είμαστε -μέσω των ΜΜΕ- εκεί, παρακολουθώντας το μάθημα για τους δικονομικούς κανόνες που, πιθανόν, μόνον εδώ οι κατά καιρούς επαγγελματίες «αγανακτισμένοι» δεν παρακολουθούν σαν αποκλεισμένοι ιθαγενείς που δεν αντέχουν καμία άλλη γνώση ή σύγκριση. Πεισματικά κλεισμένοι σε άυλη σφαίρα στην προσπάθειά τους να είναι ταυτόχρονα θύματα, κριτές, σχολιαστές, εισαγγελείς, δικαστές και πάνω απ’ όλα διεκδικητές της απόλυτης και μίας Δικαιοσύνης. Της δικής τους.

Και αυτός ο πολύχρωμος κομματικά -από το μαύρο-κόκκινο έως το γκρίζο του «αντί»- κόσμος, που κουβαλάει τη βία του από τις κάλπες στους δρόμους –ανάλογα με τις

εποχές-, στρώνοντας τον δρόμο για τους επίδοξους ηγέτες του, εξακολουθεί να μένει διά παντός εκτός. Σε αντίθεση με τους ηγέτες, που χάρη στους οπαδούς τους εξασφαλίζουν και απολαμβάνουν όλες τις γεύσεις του συστημισμού.

Οι πρόσφατες ντροπιαστικές, απαράδεκτες εικόνες από την έναρξη της δίκης των Τεμπών στο πολυδιαφημισμένο για την αρτιότητά του κτίριο στη Λάρισα ήταν πολύ σοβαρό πλήγμα για την εικόνα του κράτους, εν συνόλω. Γιατί δεν άγγιξαν μόνο τους τραγικούς πρωταγωνιστές. Τις οικογένειες των θυμάτων. Ενόχλησαν τους πάντες. Ολους τους «εκτός». Εσάς. Εμένα. Τον άλλο. Και το πιο βαρύ και ανησυχητικό πως, σαν να μην ακούμε τις δικαιολογίες, τις αιτιολογίες, τις απαντήσεις, τις ανταπαντήσεις από την πλευρά των αρμοδίων, δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να συμβεί το σκηνικό!

Γιατί επί τρία χρόνια όλη η προϊστορία έχει πολύ βαριά τραυματίσει εσκεμμένα την αλήθεια. Με ψεύδη, συνωμοσιολογίες, μίσος, εχθροπάθεια, διχασμό. Και όλα αυτά με δήθεν αιτούμενο. Την απονομή Δικαιοσύνης. Του θεσμού που τόσα χρόνια έχει δεχθεί την περισσότερη λάσπη και απαξίωση από τα ίδια τα πρόσωπα -κυρίως πολιτικά- που διεκδικούν μία δίκαιη δίκη, υπό την προϋπόθεση πως θα είναι αποκλειστικά της… δικής τους «αντικειμενικής» επιλογής, ώστε να συνυπάρξουν με τους, επίσης δικής τους έμπνευσης και επιλογής, περιλάλητους τεχνοκράτες, εμπειρογνώμονες, παντογνώστες, με μόνη παρουσίαση των δικών τους πορισμάτων.

Πριν καν αρχίσει η δίκη είχε διαφανεί διχασμός ανάμεσα και στους συγγενείς ως προς τον χειρισμό της κοινής τους προσπάθειας για αποκάλυψη της πλήρους αλήθειας για τους υπευθύνους της τραγωδίας. Αλλά και σε εκείνο το πρώτο «χάος» βγήκε στην επιφάνεια ένα κλίμα που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συνεχιστεί. Τις εσωτερικές συγκρούσεις, όσο ψύχραιμη και αυστηρή απαιτείται να είναι η έδρα, δεν θα της είναι καθόλου εύκολο να τις διαχειριστεί. Αντίθετα από τα αδηφάγα ΜΜΕ, που θα κάνουν ό,τι μπορούν για να τις διαχύσουν στην κοινή γνώμη, ερήμην της δικαστικής διαδικασίας.

Της διαδικασίας που με κάθε τρόπο απαιτείται να προστατευτεί, όπως και τα πρόσωπα που έχουν αναλάβει, ίσως, το δυσκολότερο καθήκον, ενώ μοιραία κουβαλούν όλο το βάρος της προσπάθειας απαξίωσης της Δικαιοσύνης. Αποκαλυπτική για το κλίμα ήταν η σκληρή και επιθετική ανακοίνωση της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων για τα όσα έγιναν, μία ημέρα πριν από τη δίκη, μέσα στο τακτικό δικαστήριο, με αναφορές σε «σκηνές άγριας Δύσης – τραμπουκισμούς εις βάρος δικαστών που είναι, ήδη, στα όρια των αντοχών τους, παράνομες βιντεοσκοπήσεις». Υποστηρίζοντας πως «υπάρχει δηλωμένη πρόθεση με πολιτική εκμετάλλευση, ώστε να δυναμιτιστεί η κατάσταση με στόχο να μη διεξαχθεί η δίκη» και με εκφράσεις όπως «ψεύτικος αντισυστημισμός που κρύβει φασιστική νοοτροπία»!

Η συνέχεια της δίκης έχει προγραμματιστεί για την 1η Απριλίου με την ελπίδα πως η εικόνα της θα αντιστοιχεί στη σοβαρότητά της, χωρίς χωροταξικά και όχι μόνο «παρατράγουδα», όπως αυτά που αμαύρωσαν την έναρξή της. Αλλά το πρόβλημα της αυτοπροβολής και της εκμετάλλευσης από διάφορους παράγοντες θα παραμένει άλυτο, όσο εμείς, εσείς, εγώ, οι άλλοι παραμένουμε απαθείς ως θεατές σε αλαζονικές και προσβλητικές για τα θύματα και τη δικαίωσή τους συμπεριφορές, του τύπου «πρώτο τραπέζι πίστα».