Για λίγες Τετάρτες, η Ευγενία Δημητροπούλου βρίσκεται στο θέατρο Σταθμός, όπου μπορούμε να την απολαύσουμε σε μια παράσταση που είναι όπως και η ίδια: τρυφερή, φινετσάτη, ουσιαστική. Αισθάνομαι πως, όσα χρόνια τη γνωρίζω, δεν έχει αλλάξει εμφανισιακά, παρά μόνο έχει ωριμάσει μέσα της, σαν κάποιο εξαιρετικό κρασί στο χρώμα του κοστουμιού της.
Γράφει η Αμαλία Γιαννίκου
ΑΜΑΛΙΑ ΓΙΑΝΝΙΚΟΥ: Τί είναι αυτό που σε τράβηξε στο έργο του Ρενς Γιάσκε και τί ήθελες να εξερευνήσεις μέσα από αυτήν την ερμηνεία;
ΕΥΓΕΝΙΑ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ: Όταν ήρθε στα χέρια μου το κείμενο αυτό μετά από πρόταση του Μάνου Καρατζογιάννη, ένιωσα πως αυτήν την ιστορία θα ήθελα να την πω από σκηνής. Θα ήθελα να πω την ιστορία της Γέτε, ενός κοριτσιού που έρχεται αντιμέτωπο με την απώλεια σε μια πολύ ευαίσθητη ηλικία. Και ήθελα να φωτιστεί ακριβώς η δική της θέση. Πολλές φορές,μοιραία, η προσοχή πέφτει στο παιδί που πάσχει, που έχει ανάγκη, και το άλλο παιδί ελαφρώς παραγκωνίζεται. Αλλά έχει σημασία να ακούσουμε αυτό το παιδί. Να δούμε πως νιώθει και πως το βιώνει. Είμαι πραγματικά χαρούμενη για την αγαστή συνεργασία που είχα με την Ζωή Ξανθοπούλου μία σκηνοθέτη που είναι ταλαντούχα, δημιουργική, ευρηματική και ταυτόχρονα πολύ ευαίσθητη.
Η Ευγενία Δημητροπούλου υποδύεται την δεκάχρονη Γέτε.
Α.Γ.: Ως μητέρα, έχει χρειαστεί να μιλήσεις στην κόρη σου για την απώλεια και τον θάνατο;
Ε.Δ.: Ο θάνατος είναι ένα από τα θέματα που απασχολούν τα παιδιά από μικρή ηλικία. Ίσως είναι μια ανάγκη να καταλάβουν και να ορίσουν καλύτερα τα όρια της ύπαρξης. Μπορώ να πω πως αυτή με διδάσκει και όχι εγώ. Γιατί ο τρόπος που τα παιδιά αντιλαμβάνονται τα πράγματα είναι μαγικός. Μιλάμε για αυτά τα θέματα, επανερχόμαστε όταν το ζητάει και προσπαθώ με αισιοδοξία και αλήθεια να συζητάμε τα πάντα.
Η παράσταση πραγματεύεται την απώλεια, μέσα από παιδική ματιά.
Α.Γ.: Στην παράσταση φοράς “ενήλικα ρούχα”, κάτι που βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον σαν καλλιτεχνική πρόταση, γιατί μου δημιουργήθηκε ένα επίπεδο ανάγνωσης του πένθους ως κάτι που θα το βιώνουμε πάντα στην ηλικία που το ζήσαμε, ακόμα κι αν μεγαλώσουμε. Ποια είναι η δική σου ματιά για τις αλλαγές, τις απώλειες, και το πένθος που προκύπτει από αυτές;
Ε.Δ.: Ακριβώς αυτό θέλαμε να δείξουμε. Η Γέτε έρχεται στο σήμερα να διηγηθεί κάτι που βίωσε στην ηλικία των 9 ετών και μέσα από αυτή την εξιστόρηση των γεγονότων λυτρώνεται και λυτρώνει. Από ένα σημείο και μετά δεν μας απασχολεί σε ποια ηλικία ακριβώς βρίσκεται.
Η αλήθεια είναι πως δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα οι αλλαγές όταν είμαι καλά σε μία συνθήκη. Με τα χρόνια έχω μάθει πως πρέπει να είσαι «μαλακός» στις αλλαγές και τις απώλειες όταν έρχονται. Και να προσπαθείς να τις αντιμετωπίσεις. Πάντως το ενδεχόμενο κάποιων απωλειών με τρομάζει αρκετά.
Στιγμιότυπο από την παράσταση
Α.Γ.: Πού αλλού σε βρίσκουμε καλλιτεχνικά αυτόν τον καιρό;
Ε.Δ.: Συνεχίζουμε κανονικά για τρίτη χρονιά με τον «Μάρτυρα Κατηγορίας» στο θέατρο Χορν σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη. Είμαι πολύ χαρούμενη που η δουλειά αυτή έχει αγαπηθεί τόσο πολύ από τον κόσμο.
Με τον Γιάννη Βούρο, στην παράσταση “Μάρτυρας Κατηγορίας”
