Στο «Δαμάζοντας το κτήνος» (Εκδόσεις Πατάκη), ξετυλίγεται μια πολυστρωματική αφήγηση που ακουμπάει την κοινωνία, την οικογένεια και την εσωτερική πάλη ενός ανθρώπου εγκλωβισμένου ανάμεσα στα παλιά ιδανικά και την καθημερινή πραγματικότητα. Μέσα από πρόσωπα που φέρουν τις διαψεύσεις και τις επιθυμίες της εποχής τους, το μυθιστόρημα θέτει ξανά το διαρκές στοίχημα της γραφής και της αλήθειας.

• «Στο Δαμάζοντας το κτήνος», ο Άρης προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στα παλιά του ιδανικά και μια ζωή που δεν τον χωράει πια. Τι σας ώθησε να δημιουργήσετε αυτόν τον εσωτερικό διχασμό;

Η γοητεία της αλήθειας. Μιάς από τις αλήθειες, διότι δεν είναι ποτέ μία. Η πορεία του Άρη δεν ήταν ευθύγραμμη, είναι ένας τύπος που έκανε ζιγκ ζαγκ στις επιλογές του, άλλαξε κατεύθυνση, υπήρξε επαναστάτης, πήρε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα, στη συνέχεια αναρριχήθηκε κοινωνικά και οικονομικά, και τώρα γυρίζει προς τα πίσω. Αναρωτιέται αν πέτυχε ή αν απέτυχε. Θα ήθελε να σκεφτεί τη ζωή του σαν μια ευθεία γραμμή αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Όλοι αλλάζουμε στο πέρασμα του χρόνου, ακόμα κι αν πιστεύουμε ότι παραμένουμε οι ίδιοι.

• Οι σχέσεις ανάμεσα στον Άρη, την Κάρλα και τον γιο τους μοιάζουν να αντικατοπτρίζουν μια ολόκληρη κοινωνία. Τι θέλατε να δείξετε μέσα από αυτήν την οικογενειακή δυναμική;

Όλη η ιστορία διαδραματίζεται σε λιγότερο από είκοσι μέρες και μέσα σ’αυτό το διάστημα η ζωή του Άρη, οικογενειακή, επαγγελματική και συναισθηματική ανατρέπεται. Είναι πολύ εύκολο σήμερα να βρεθείς από την κορυφή στον πάτο, από το πάλκο της εξουσίας στη ζούγκλα του περιθωρίου. Η δυσλειτουργία της οικογένειας του Άρη αντανακλά μια βαθύτερη κοινωνική δυσφορία, το πόσο αδύναμος έχει γίνει πια ο κοινωνικός ιστός, πόσο εύθραυστες οι ανθρώπινες σχέσεις. Επικοινωνούμε συνέχεια, οι γνωριμίες μας πολλαπλασιάζονται και ταυτόχρονα οι αληθινοί φίλοι μας λιγοστεύουν.

• Το βιβλίο κινείται ανάμεσα στο τραγικό και στο γκροτέσκο, με σκηνές που μπορούν να συγκινήσουν αλλά και να ξαφνιάσουν. Πώς δουλέψατε με αυτόν τον συγκερασμό των τόπων στην αφήγησή σας;

Σκάβοντας και πετάγοντας μπάζα. Σκάβοντας πιο βαθιά. Επιμένοντας. Λειτουργώ σαν εκσκαφέας γι’ αυτό μου παίρνει τόσο χρόνο το γράψιμο κάθε βιβλίου. Η ζωή μας είναι τραγική και γκροτέσκα. Ο Μάρξ έγραψε ότι  «η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα ως τραγωδία, τη δεύτερη φορά ως φάρσα». Ας κοιτάξουμε προς τα πίσω τη ζωή μας. Αν προσπαθήσουμε να το κάνουμε χωρίς να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, χωρίς παρωπίδες, θα δούμε ότι συχνά επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη. Και ότι κάθε νέα απόπειρα για να σώσουμε την κατάσταση, είναι ακόμα πιο κούφια, πιο γελοία. Μόνο ο έρωτας προσφέρει μια ανακούφιση, έστω προσωρινή.

• Ο τίτλος Δαμάζοντας το κτήνος έχει μια έντονη συμβολική φόρτιση. Τι σημαίνει για εσάς το «κτήνος» μέσα στην ιστορία και πώς συνδέεται με την εσωτερική αναζήτηση του ήρωα;

Στη διάρκεια της ζωής μας ερχόμαστε συχνά αντιμέτωποι με δυνάμεις αφόρητες, τερατώδεις που προσπαθούμε να δαμάσουμε, να τις κατευθύνουμε πριν μας συντρίψουν.  Ο κίνδυνος της συντριβής είναι πραγματικός, όποιο κι αν είναι το αντικείμενο, είτε λέγεται εμμονή στο σέξ, είτε δίψα για εξουσία ή πάθος για χρήμα.  Σε τελική ανάλυση, το κτήνος του βιβλίου είναι οι λέξεις, ο αγώνας του Άρη που γίνεται στοίχημα ζωής.

• Ποια είναι η σχέση της γραφής με την αλήθεια στο έργο σας, ιδίως όταν οι ήρωες επιχειρούν να «δαμάσουν» τις λέξεις, την επιθυμία και τη ζωή τους;

Σε κάποιο σημείο ο Άρης συνειδητοποιεί ότι ”τα αριστουργήματα γράφονται κοιτάζοντας το αόρατο. Μόνο αν φωτίσεις το κάτι άλλο κι αν αφεθείς στην εξουσία του, μπορείς να γράψεις”. Αυτό το αόρατο είναι η αλήθεια. Και δεν εννοώ η Αλήθεια με Α κεφαλαίο, γιατί αυτή δεν υπάρχει, αλλά η προσωπική, η πολύτιμη αλήθεια του καθενός μας που πρέπει να την διαφυλάξει με κάθε τρόπο, να μην την ευτελίσει.

Βιογραφικό σημείωμα

Η Έρση Σωτηροπούλου γεννήθηκε στην Πάτρα. Σπούδασε Φιλοσοφία και Πολιτιστική Ανθρωπολογία στη Φλωρεντία και εργάστηκε ως µορφωτική σύµβουλος στην ελληνική πρεσβεία στη Ρώµη. Έχει εκδώσει µυθιστορήµατα, νουβέλες, συλλογές διηγηµάτων και ποίηση. Έχει γράψει σενάρια και έχει πειραµατιστεί µε διάφορα εκφραστικά µέσα, κυρίως στον χώρο της οπτικής και συγκεκριµένης ποίησης. Έχει τιµηθεί µε το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος και µε το Βραβείο του περιοδικού Διαβάζω για το µυθιστόρηµα “Ζιγκ ζαγκ στις νεραντζιές” (Εκδόσεις Πατάκη, επανέκδοση, 2020), µε το Βραβείο της Ακαδηµίας Αθηνών για το µυθιστόρηµα “Εύα” (Εκδόσεις Πατάκη, 2009), που ήταν επίσης υποψήφιο στη γαλλική του έκδοση για το Prix du Livre Europeen, µε το Κρατικό Βραβείο Διηγήµατος για τη συλλογή “Να νιώθεις µπλε, να ντύνεσαι κόκκινα” (Εκδόσεις Πατάκη, 2011) και µε το Βραβείο Ποίησης Dante Alighieri στην Ιταλία.

Το µυθιστόρηµά της “Τι µένει από τη νύχτα” (Εκδόσεις Πατάκη, 2015) απέσπασε στη Γαλλία το Βραβείο Μεσόγειος Καλύτερου Ξένου Μυθιστορήµατος (Prix Mediterranee Etranger) και στις ΗΠΑ το Εθνικό βραβείο ALTA 2019 (µετάφραση: Karen Emmerich). Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά της “Η φάρσα” (2010, νέα έκδοση), “Μπορείς;” (2017, Βραβείο Literature.gr Ελληνική Λογοτεχνική Φράση της Χρονιάς), “Δαμάζοντας το κτήνος” (2025, νέα έκδοση), το ποιητικό έργο “Άνθρωπος στη θάλασσα” (2018), η συλλογή διηγημάτων “Η τέχνη να μην αισθάνεσαι τίποτα” (2022) και η νουβέλα “Εορταστικό τριήμερο στα Γιάννενα” (2025, νέα έκδοση). Έργα της έχουν µεταφραστεί στα αγγλικά, γερµανικά, γαλλικά, ισπανικά, σουηδικά, φινλανδικά, σλοβένικα, τουρκικά, αραβικά και ιταλικά.