Κάθε φορά που ένας σκηνοθέτης αποφασίζει να αναμετρηθεί με τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ βρίσκεται μπροστά σε ένα παράδοξο: γνωρίζουμε τα πάντα για τους ήρωές του, αλλά σχεδόν τίποτα για τον ίδιο. Ισως αυτό το κενό στην ιστορία είναι που κάνει την ταινία «Αμνετ» τόσο ελκυστική. Βασισμένη στο βιβλίο της Μάγκι Ο’ Φάρελ, δεν ασχολείται με τα χειροκροτήματα στο θέατρο Globe, αλλά με την ηχώ της απώλειας μέσα σε ένα άδειο σπίτι στο Στράτφορντ.

Γιατί όμως μας γοητεύει τόσο η ζωή των δημιουργών; Ισως γιατί θέλουμε να πιστέψουμε ότι τα αριστουργήματα που άλλαξαν τον κόσμο δεν έπεσαν από τον ουρανό, αλλά γεννήθηκαν μέσα από ανθρώπινα λάθη, απαγορευμένους έρωτες και βαθύ πόνο.

» Ο άνθρωπος πίσω από τον μύθο ● Η ζωή του Ουίλιαμ στην οθόνη: Ο «Αμνετ» της Χλόης Ζάο μάς δείχνει την εσωτερική, πένθιμη πλευρά του δημιουργού, εστιάζοντας στην απώλεια του γιου του που ενέπνευσε τον εμβληματικό «Αμλετ». Ωστόσο, η ποπ κουλτούρα έχει… ξαναπαίξει με το βιογραφικό του Σαίξπηρ.

Ο «Ερωτευμένος Σαίξπηρ» (1998) είναι μια ταινία-φαινόμενο που κέρδισε επτά βραβεία Οσκαρ. Απεικονίζει τον Γουίλιαμ (Τζόζεφ Φάινς) ως έναν νεαρό καλλιτέχνη σε δημιουργικό τέλμα, που βρίσκει τη μούσα του στο πρόσωπο της Γκουίνεθ Πάλτροου.

Στο «Ολη η Αλήθεια για τον Σαίξπηρ», ο Κένεθ Μπράνα υποδύεται τον συγγραφέα στα τελευταία του χρόνια. Είναι μια χαμηλών τόνων ταινία για την επιστροφή στο Στράτφορντ, τις τύψεις και τη συμφιλίωση με το παρελθόν.

» Από το χαρτί στο φιλμ ● Οι εμβληματικές διασκευές: Δεν είναι μόνο η ζωή του Σαίξπηρ που εμπνέει, αλλά και ο τρόπος που τα έργα του μεταμορφώνονται σε σινεμά, με κάθε γενιά να «ντύνει» τον Σαίξπηρ με τα δικά της χρώματα.

Ο ασπρόμαυρος «Αμλετ» του Λόρενς Ολίβιε (1948) παραμένει πρότυπο θεατρικής πιστότητας και δωρικής ερμηνείας, ενώ η αντίστοιχη ενσάρκωση από τον Κένεθ Μπράνα (1996) είναι ένα κινηματογραφικό επίτευγμα. Η διάρκειας τεσσάρων ωρών ταινία είναι η μόνη που μετέφερε το έργο ολόκληρο, χωρίς να κόψει ούτε μία λέξη! Ο Μπράνα τοποθέτησε την πλοκή σε ένα λαμπερό, παγωμένο παλάτι του 19ου αιώνα, μετατρέποντας την τραγωδία σε ένα οπτικά εκθαμβωτικό πολιτικό θρίλερ.

Ο Ακίρα Κουροσάβα με το «Ran» (1985) μετέτρεψε τον «Βασιλιά Ληρ» σε μια συγκλονιστική ιστορία σαμουράι, ενώ στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του 1996, ο Μπαζ Λούρμαν μετέφερε τη Βερόνα στο Μαϊάμι, υιοθετώντας τη «νέον» αισθητική του MTV.

Τέλος, η πιο πρόσφατη «Τραγωδία του Μάκβεθ» (2021) του Τζόελ Κοέν, με τον Ντενζέλ Γουάσινγκτον, μας χάρισε μια ασπρόμαυρη, εξπρεσιονιστική ματιά στη φιλοδοξία και την τρέλα.