Το ίδιο ισχύει και για τον Αλέξη Κωστάλα, ο οποίος μπορεί να έχει μοναδική φωνή και απίστευτες γνώσεις, όμως το πάθος και η αφοσίωσή του τον έκαναν να είναι ο καλύτερος. Καθώς τον ακούμε να περιγράφει τους αγώνες καλλιτεχνικού πατινάζ των 25^ων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων έχουμε αυτή την περίεργη αίσθηση πως ξέρουμε και εμείς τι σημαίνει 3πλό άξελ, 4πλο τόλουπ, φλιπ και λουπ. Επειδή έχει έναν μαγικό τρόπο να εξηγεί, να μιλά αλλά και να σωπαίνει την κατάλληλη στιγμή.

«Κανείς δεν τα ξέρει όλα. Μόνο οι κριτές, οι οποίοι κρίνονται και οι ίδιοι πολύ αυστηρά για την κρίση τους. Εγώ στηρίζομαι στις γνώσεις και στην ευαισθησία που έχω. Οταν αγαπάς κάτι, ασχολείσαι όσο το δυνατόν περισσότερο, αλλά πάντα πρέπει να αφήνεις και λίγο μυστήριο. Μερικές φορές αναρωτιέμαι, μήπως μίλησα περισσότερο από ό,τι έπρεπε. Πάντα με βασανίζει αυτό το ερώτημα. Επειδή δεν πρέπει να παρασυρθείς, ούτε να κάνεις επίδειξη γνώσεων. Το σημαντικό δεν είσαι εσύ, σημαντικό είναι αυτό για το οποίο μιλάς», λέει στον «Ε.Τ.».

-Αλλωστε τα πάντα μπορεί να ανατραπούν στο τελευταίο λεπτό.

«Μπορεί όντως όλα να αλλάξουν την τελευταία στιγμή, αλλά μια πτώση δεν σημαίνει ότι χάνεις τα πάντα. Με το παλιότερο σύστημα βαθμολόγησης ήταν πιο δραματικά τα πράγματα, τώρα έχει γίνει ένα σύστημα αξιολόγησης και βαθμολόγησης που προσπαθεί, όσο είναι δυνατόν, να είναι πιο αντικειμενικό. Αλλά το καλλιτεχνικό πατινάζ είναι μια παράσταση που έχει μουσική, χορογραφία, ενδυματολογική άποψη, έκφραση, που δεν «μεταφράζονται» εύκολα σε αριθμούς».

-Πώς βλέπετε το επίπεδο των αθλητών;

«Μιλάμε για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, είναι οι καλύτεροι αθλητές του κόσμου! Φυσικά να επισημάνουμε και την απουσία της Ρωσίας, μιας από τις πολύ μεγάλες δυνάμεις του καλλιτεχνικού πατινάζ μαζί με τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Κίνα και ανερχόμενες όπως η Ιταλία. Αν συμμετείχε η Ρωσία, τα αποτελέσματα θα ήταν διαφορετικά. Χαίρομαι που υπάρχουν Ρώσοι αθλητές, οι οποίοι βέβαια συμμετέχουν ως ουδέτεροι».

-Οταν μεταδίδετε έναν αγώνα, εκφράζετε την άποψή σας;

«Μα μπορεί να θαυμάζεις πολύ έναν αθλητή ή μια αθλήτρια και να παρουσιάσουν κάτι που τελικά δεν είναι αυτό που περίμενες. Μπορεί να είναι και πολύ καλύτερο. Θυμάμαι ένα ζευγάρι, την Εκατερίνα Γκαρντέγεβα και τον Σεργκέι Γκρίνκοφ, τότε αθλητές της Σοβιετικής Ενωσης. Είχαν κερδίσει το χρυσό στο Κάλγκαρι (1988) και στο Λιλεχάμερ (1994). Πριν από τους Ολυμπιακούς ήταν το Πανευρωπαϊκό του 1992 στην Κοπεγχάγη. Εκεί λοιπόν βγαίνουν ντυμένοι πολύ απλά, με μουσική τη Σονάτα υπό το Σεληνόφως του Μπετόβεν. Αρχίζουν να εκτελούν το πρόγραμμά τους και όταν τελειώνουν επικρατεί η απόλυτη σιωπή. Ο κόσμος δεν χειροκροτούσε για να μη χαθεί αυτή η μαγεία. Μετά ξέσπασε πανδαιμόνιο. Αυτές είναι μαγικές στιγμές υπέρβασης που δεν προετοιμάζονται».

– Εχετε αγαπημένους αθλητές;

«Εχω αλλά προσπαθώ να είμαι αντικειμενικός. Καμιά φορά παρασύρεσαι, αλλά όταν κάτι είναι τόσο ωραίο δεν χρειάζεται να το σχολιάσεις. Μερικές φορές η σιωπή είναι σχόλιο. Επιπλέον όταν ετοιμάζεσαι για μια μετάδοση ξέρεις τους αθλητές, ξέρεις τι μπορεί περίπου να γίνει, αλλά όχι τι θα γίνει τελικά. Οπως τώρα όλοι μιλάνε για τον χαρισματικό Ιλια Μαλίνιν, αυτό το τεράστιο ταλέντο, θυμάμαι έναν άλλον σπουδαίο αθλητή, τον Αμερικανό Νέιθαν Τσεν που είχε σκανδαλώδη ευκολία στα άλματα, αλλά στο Παγκόσμιο, στο σύντομο πρόγραμμα που προηγείται του ελεύθερου δεν του βγήκε κανένα άλμα. Δεν το πιστεύαμε! Και μετά βγήκε στο ελεύθερο και μάγεψε. Ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί. Αυτό είναι η ιδιαίτερη γοητεία του καλλιτεχνικού πατινάζ».

-Αλλάζει κάτι όταν αγωνίζονται Ελληνες;

«Πρώτα από όλα χαίρεσαι γιατί υπάρχουν Ελληνες αθλητές, μιλώ γενικά όχι για το καλλιτεχνικό πατινάζ. Αλλά πάλι πρέπει να είσαι αντικειμενικός και διπλά προσεκτικός. Ενα πολύ καλό παράδειγμα είναι το κοινό του καλλιτεχνικού πατινάζ. Είναι φίλαθλοι, δεν είναι οπαδοί. Ηταν 2002 στους Ολυμπιακούς Χειμερινούς Αγώνες του Σολτ Λεικ Σιτι, στο ατομικό ανδρών. Το στάδιο, χωρητικότητας 22.000 θέσεων, ήταν γεμάτο κυρίως από Βορειοαμερικανούς, και τα πρώτα μετάλλια διεκδικούσαν Αμερικανοί και Καναδοί. Βγαίνει λοιπόν ο Αλεξέι Γιαγκούντιν, ένας τεράστιος Ρώσος αθλητής και προς το τέλος κάνει ένα 3πλο φλιπ. Καθώς το προσγειώνει, χαμηλώνει το χέρι σαν να πάει να ακουμπήσει τον πάγο και ακούγεται από τους θεατές ένα τεράστιο «αααααα», επειδή φοβήθηκαν πως θα έχανε βαθμούς! Τελικά δεν άγγιξε τον πάγο, και ο κόσμος τον αποθέωσε παρόλο που πήρε το χρυσό από τους δικούς τους αθλητές. Ενα χρυσό μετάλλιο λοιπόν πάει στο κοινό του καλλιτεχνικού πατινάζ».

-Θυμάστε κάποια δύσκολη στιγμή στον αέρα;

«Καταρχάς, πάντα έχω φοβερό τρακ όταν μιλάω δημόσια ή στην τηλεόραση. Αλλά αυτό είναι δικό μου πρόβλημα που οφείλω να ξεπεράσω. Θυμάμαι το 2007 είχα φύγει για το Πανευρωπαϊκό στη Βαρσοβία. Λίγες μέρες πριν είχε φύγει η μητέρα μου, ένας άνθρωπος στον οποίο όφειλα και οφείλω τα πάντα. Επρεπε λοιπόν κάθε μέρα να μεταδίδω ζωντανά και να ακούγομαι χαρούμενος. Δεν ήμουν, αλλά έπρεπε».

-Ως θεατής είστε εξίσου ψύχραιμος;

«Θα σας πω το εξής: Επαιζε η Ελλάδα στο ευρωπαϊκό ποδοσφαίρου και εγώ έτυχε να μη δω τους πρώτους αγώνες. Επειδή λοιπόν πηγαίναμε καλά, μετά δεν παρακολούθησα κανέναν αγώνα για να μην το γρουσουζέψω. Την ημέρα του τελικού, είχα ραδιόφωνο. Αλλά σκέφτηκα πως αν πάρω ταξί για να πάω στην εκπομπή, θα ακούει τον αγώνα ο οδηγός, θα τον ακούσω και εγώ. Αν πάλι πάρω το λεωφορείο, κάποιος θα έχει ραδιόφωνο. Οπότε αποφάσισα να πάω με τα πόδια. Κάπου κοντά στο Μέγαρο Μουσικής ακούω κορναρίσματα και φωνές και λέω εντάξει, καλά πήγαμε!».

Πώς ξεκίνησαν όλα;

«Ολα ξεκίνησαν από έναν άνθρωπο, τον αγαπημένο μου Δημήτρη Κωνσταντάρα. Αυτός πρώτος, ως επικεφαλής αθλητικών εκπομπών στην ΕΡΤ σκέφτηκε στα τέλη της δεκαετίας ’70 να μεταδίδουμε αγώνες καλλιτεχνικού πατινάζ. Το εισηγήθηκε, η διοίκηση το αποδέχθηκε και μετά με κάλεσε. Είπα «ναι» και έτσι άρχισε αυτό το πολύ ωραίο ταξίδι για μένα, αλλά κυρίως για το ελληνικό κοινό να μπορεί να παρακολουθεί αποκλειστικά στην ΕΡΤ αγώνες καλλιτεχνικού πατινάζ.

«Επίσης σε έναν άλλο συνάδελφο, τον Γιάννη Μαμουζέλο οφείλουμε ότι η ΕΡΤ μεταδίδει τους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, γιατί αυτός πρώτος το σκέφτηκε, και το πρότεινε. Μεταδώσαμε πρώτη φορά χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 1992 στην Αλμπερβιλ της Γαλλίας. Δύο άνθρωποι που τους οφείλουμε τόσο πολλά. «Είμαι ευγνώμων που το είχα πει και όσο ο Δημήτρης Κωνσταντάρας ήταν ακόμα κοντά μας. Αν και πιστεύω ότι οι καλοί φίλοι ποτέ δεν φεύγουν από δίπλα μας».

ΠΟΛΥΣΧΙΔΗΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ

Η πιο αναγνωρίσιμη φωνή του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, γεννήθηκε το 1940 στα Ανω Πετράλωνα, σπούδασε Οικονομία και Φιλολογία στις ΗΠΑ και έκανε μεταπτυχιακά στη Γλωσσολογία. Μιλά αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά, γερμανικά και έχει ασχοληθεί με το πιάνο, το κλασικό τραγούδι και τον κλασικό χορό. «Λίγο όταν ήμουν φοιτητής. Αλλά προς θεού μη φαντάζεστε πρωταθλητικά, απλά πράγματα».

Εκτός από τις μεταδόσεις του καλλιτεχνικού πατινάζ, από το 1998 έως το 2010 ανακοίνωνε τα αποτελέσματα της ελληνικής ψηφοφορίας στη Γιουροβίζιον, ενώ φυσικά ήταν η φωνή της ΕΡΤ στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών της Αθήνας.

Στη φετινή χειμερινή Ολυμπιάδα του Μιλάνο-Κορτίνα έχει μαζί του τη Μαρία Γκίκα, για την οποία μόνο καλά λόγια έχει να πει: «Είναι μια πολύ άξια και έμπειρη δημοσιογράφος και ειλικρινά είναι χαρά μου που μοιραζόμαστε αυτές τις μεταδόσεις μαζί!».