Μία φωτογραφία χίλιες λέξεις και οι φωτογραφίες με το «πριν» και το «μετά» των φοιτητικών εστιών του Πανεπιστημίου Αθηνών ισοδυναμούν με εκατομμύρια λέξεις.
Μετά από μία δεκαετία που οι χώροι βρίσκονταν υπό κατάληψη, παρέμεναν αναξιοποίητοι και είχαν μετατραπεί σε αποθήκες σκουπιδιών, πλέον ανακατασκευάστηκαν και επιστράφηκαν στους πραγματικούς «ιδιοκτήτες» τους. Τους οικότροφους που έχουν δικαίωμα να διαμένουν σε αξιοπρεπείς συνθήκες και να χρησιμοποιούν τις εστίες μέχρι να τις παραδώσουν στην επόμενη φουρνιά φοιτητών.
Ταυτόχρονα κομβικό σημείο στην ιστορία της φοιτητικής στέγασης είναι η ελεγχόμενη είσοδος με ηλεκτρονική κάρτα. Πρόκειται για μία βασική προϋπόθεση ασφαλείας τόσο για τους ίδιους τους φοιτητές όσο και για το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας, καθώς βάζει ένα φρένο στην ανεξέλεγκτη είσοδο ατόμων που δεν έχουν καμία σχέση με το πανεπιστήμιο.
Αν και πρόκειται για αυτονόητα δικαιώματα και υποχρεώσεις, δυστυχώς στην Ελλάδα για χρόνια ανεχόμασταν το παράλογο που απαιτούσαν κάποιες μειοψηφίες. Αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν, παρόλο που κάποιοι προσπαθούν να επιστρέψουμε στην «κανονικότητα» της βίας και των καταλήψεων. Οπως η ομάδα φοιτητών που προπηλάκισε φραστικά πριν από λίγες ημέρες αντιπρύτανη του ΑΠΘ επειδή τους ζητήθηκε να υπογράψουν τον κανονισμό που προβλέπει ένα αυστηρό πλαίσιο λειτουργίας, με στόχο τη διασφάλιση της τάξης και της ορθής χρήσης των υποδομών.
