Πρόκειται για ένα µεγάλο επίτευγµα για την τουρκική αµυντική βιοµηχανία, αν και ήταν αναµενόµενο µε βάση την πρόοδο που παρουσίαζε τα τελευταία χρόνια. Oλη η Ελλάδα, αυτήν τη στιγµή, βρίσκεται εντός του βεληνεκούς του νέου πυραύλου. ∆ηλαδή, ακόµα και η Κέρκυρα και τα ∆ιαπόντια Νησιά µπορούν εύκολα να στοχοποιηθούν. Eνα βλήµα µε ακτίνα κυκλικού σφάλµατος (CEP) τα 70 µέτρα µπορεί να νεκρώσει ολόκληρες αεροπορικές πτέρυγες για µερικές -κρίσιµες- ώρες, όπως η 112 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών της Ελευσίνας, η 110 Π.Μ. στη Λάρισα, η 114 Π.Μ. στην Τανάγρα κ.λπ.

Ακόµα και η νέα βάση των F-35 στην 117 Π.Μ. στην Ανδραβίδα τίθεται πλέον εν κινδύνω και συνολικά η Ελλάδα σε στρατηγική οµηρία. Πρέπει να υπάρξει άµεσα ελληνική απάντηση µε βεληνεκή πολύ µεγαλύτερα των 300 χλµ. (δεν αρκεί η προµήθεια των ισραηλινών Πολλαπλών Εκτοξευτών Πυραύλων τύπου PULS µε εµβέλεια 300 χλµ.). Ακόµα και ο πύραυλος SCALP EG, που χρησιµοποιεί η Πολεμική Αεροπορία, εκτοξεύεται από µαχητικά Mirage 2000-5 και Rafale και έχει εµβέλεια γύρω στα 500 χλµ., κρίνεται πλέον «πολύ λίγος». H ανάγκη για απόκτηση πυραύλων cruise και βαλλιστικών πυραύλων µε βεληνεκές που θα φτάνει ακόµα και τα 2.000 χλµ. και θα µπορούν να πλήττουν στόχους στα βάθη της τουρκικής ενδοχώρας κρίνεται πλέον επιτακτική.

ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Εντός του έτους οι πρώτες υπογραφές για τον αντιαεροπορικό «θόλο»

Η απόκτηση των νέας γενιάς αντιαεροπορικών συστηµάτων συγκαταλέγεται στις άµεσες εξοπλιστικές ανάγκες για το 2026, σύµφωνα µε τον εξοπλιστικό σχεδιασµό του ΓΕΕΘΑ. Οι διαπραγµατεύσεις µε τους Ισραηλινούς βρίσκονται σε εξέλιξη και στόχος είναι εντός του 2026 να έχουν υπογραφεί οι πρώτες συµβάσεις. Το ΓΕΕΘΑ θέλει να καλύψει µε τα νέα συστήµατα και τις τρεις γραµµές άµυνας για µικρές, µέσες και µεγάλες αποστάσεις.

Το κόστος του «θόλου» αυτού στην πλήρη ανάπτυξή του θα φτάσει και τα 5 δισ. ευρώ, αλλά σε χρονικό βάθος δεκαετίας. Στο ερώτηµα αν αξίζει µια τέτοια επένδυση για τη δηµιουργία µιας τέτοιας έκτασης στατικής άµυνας οι απόψεις είναι διαφορετικές: Αλλοι υποστηρίζουν πως πρόκειται για λάθος και άλλοι πως πρόκειται για εντελώς λάθος.

«Κοιτάτε τι έγινε στην κοιλάδα Μπεκάα τον Ιούνιο του 1982», λένε αναφερόµενοι στην πλήρη καταστροφή του συριακού «θόλου» της εποχής από την ισραηλινή Αεροπορία. Τότε δεν είχε µείνει τίποτα όρθιο. Μπορεί να επαναληφθεί µια τέτοια περίπτωση πολλά χρόνια αργότερα; Ασφαλώς, ναι. Οταν επενδύεις σε στατική άµυνα, αυτά είναι τα αποτελέσµατα που θα πρέπει να αναµένει κανείς. Ιστορικά ποτέ καµία α/α άµυνα δεν κατανίκησε αεροπορική δύναµη. Ναι, υπήρξαν περιπτώσεις που η α/α άµυνα µάτωσε τον αντίπαλο επιφέροντας υψηλές απώλειες, αλλά µακροπρόθεσµα νικητής ήταν πάντα η αεροπορική δύναµη.

Κεντρικό ρόλο στη σύνθεση του α/α «θόλου» θα παίξει το σύστηµα BARAK MX, ικανό να διασφαλίσει την αεράµυνα µε εµβέλεια από 2 έως 150 χιλιόµετρα αναλόγως του πυραύλου. Tην απόκτηση BARAK MX, που θα συγκροτούν πυροβολαρχίες, εξετάζεται να συµπληρώσουν τα αντιαεροπορικά συστήµατα βραχέος βεληνεκούς Spyder All In One, τα οποία αποτελούν αυτοτελείς µονάδες πυρός. Από πλευράς Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, εξετάζεται ως επιλογή το BARAK MX µε τους ανάλογους πυραύλους µέγιστου βεληνεκούς των 150 χιλιοµέτρων. Εναλλακτικά για την περίπτωση των αντιαεροπορικών S-300 PMU1 της Π.Α. ως βασικές επιλογές προβάλλουν και τα ισραηλινά αντιαεροπορικά David’s Sling (πρώτιστη επιλογή του ΓΕΑ) µε εµβέλεια 300 χλµ.