Μυθοπλαστική αναπαράσταση της δραματικής ομηρίας της οικογένειας Γκινάκη στο διαμέρισμά της στα Πατήσια από τον Σορίν Ματέι, που συνέβη τον Σεπτέμβριο του 1998 και το παρακολουθήσαμε ζωντανά, καθώς ο Ρουμάνος καταζητούμενος είχε ανοικτή σύνδεση με τον Νίκο Ευαγγελάτο και το δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ.

«Ημουν 19 ετών τότε και το παρακολουθούσα με τη μητέρα μου», λέει στον «Ε.Τ.» της Κυριακής ο Σέριφ Φράνσις, ο οποίος δηλώνει ότι «οι αληθινές ιστορίες με συναρπάζουν». Με καταγωγή από την Αίγυπτο, ο σκηνοθέτης μάς λέει ότι «η Αθήνα είναι ο τόπος μου, εδώ είναι η ζωή μου. Με την οικογένειά μου, τον γάτο μας και τους φίλους μας», αλλά όταν επισκέπτεται το Κάιρο, «ζητάω από τις θείες μου να μου φτιάξουν σούπα μολοχία επειδή εδώ κανείς δεν μπορεί να τη φτιάξει καλά».

Γιατί σου τράβηξε το ενδιαφέρον η συγκεκριμένη ιστορία και θέλησες να φτιάξεις μια ταινία για αυτήν;

Η ιδέα για τη συγκεκριμένη ταινία μού ήρθε το 2018. Οι αληθινές ιστορίες με συναρπάζουν. Σκεφτόμουν «τι θα γινόταν αν…» και συμπλήρωνα στο κεφάλι μου τα κενά. Αργότερα, στη συνεργασία μου με την Κατερίνα Μπέη, πλάσαμε και νέους χαρακτήρες!

Πού ήσουν εκείνο το βράδυ; Τι θυμάσαι από αυτό το τραγικό συμβάν;

Οταν έγινε το κυρίαρχο συμβάν που ενέπνευσε αυτή την ταινία, ήμουν 19 ετών και το παρακολουθούσα στο σπίτι με τη μητέρα μου. Παρ’ όλα αυτά, θα ήθελα να τονίσω πως με την Κατερίνα χρησιμοποιήσαμε κι άλλες ιστορίες ως πηγή έμπνευσης για να ολοκληρώσουμε το σενάριο της ταινίας.

Πώς σου φάνηκε ο χειρισμός αυτής της υπόθεσης από τα ΜΜΕ;

Είναι πολύ εύκολο να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος και θα πρέπει να θυμηθούμε ότι ο καθένας μας προσπαθεί να πάρει τις καλύτερες αποφάσεις με τις πληροφορίες που έχει εκείνη τη δεδομένη στιγμή.

Πιστεύεις ότι αν γινόταν αυτό το συμβάν τώρα, τα ΜΜΕ θα το διαχειρίζονταν διαφορετικά;

Νομίζω πως πλέον έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο, αφού ο καθένας, λόγω των κοινωνικών δικτύων, γίνεται πλέον ο ίδιος το θέμα του εαυτού του. Οι εποχές έχουν αλλάξει, μπορεί τα ΜΜΕ να το αντιμετώπιζαν με παρόμοιο τρόπο, τα σόσιαλ μίντια όμως σίγουρα όχι.

Ποιες ταινίες και σκηνοθέτες σε ενέπνευσαν για την «Τελευταία Κλήση» και γενικότερα για το πώς βλέπεις το σινεμά και τη σκηνοθεσία;

Κατά την περίοδο που προετοιμαζόμουν σκηνοθετικά για την «Τελευταία Κλήση» νιώθω πως εμπνεύστηκα περισσότερο από κλασικές αμερικανικές ταινίες, όπως το «Οι 12 Ενορκοι». Σε γενικά πλαίσια, θαυμάζω απεριόριστα το αμερικανικό σινεμά και σκηνοθέτες, όπως οι Αλφρεντ Χίτσκοκ, Σίντνεϊ Λουμέτ, Στίβεν Σπίλμπεργκ, ενώ από την πιο νέα γενιά σκηνοθετών θαυμάζω πολύ τον Ντόναλντ Γκλόβερ και τον Τζόρνταν Πιλ. Ολοι αυτοί οι σκηνοθέτες και πολλοί άλλοι μ’ έχουν εμπνεύσει σε ένα γενικότερο πλαίσιο, όχι απαραίτητα στην ταινία μου.

Επισκέπτεσαι την Αίγυπτο; Τι σου αρέσει όταν είσαι εκεί και τι σου αρέσει όταν βρίσκεσαι στην Αθήνα;

-Τις τελευταίες φορές που επισκέφτηκα την Αίγυπτο ήταν κυρίως για επαγγελματικούς λόγους, αλλά η αλήθεια είναι πως μου αρέσει πάρα πολύ να πηγαίνω. Εχω μεγάλη οικογένεια εκεί, ένα σωρό θείους και πολλά ξαδέρφια. Οταν είμαι στο Κάιρο, αυτό που ζητάω κυρίως από τις θείες μου είναι να μου φτιάξουν σούπα μολοχία, επειδή εδώ κανείς δεν μπορεί να τη φτιάξει καλά. Η Αθήνα είναι ο τόπος μου, εδώ είναι η ζωή μου. Με την οικογένειά μου, τον γάτο μας και τους φίλους μας.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα σου πίσω από την κάμερα;

Ακόμα δεν μπορώ να το αποκαλύψω αυτό. Ομως, θα ήθελα να πω πως ιδέες υπάρχουν πολλές.

Υπάρχει ένα νήμα που συνδέει τις δουλειές σου στη διαφήμιση και τα βίντεο κλιπ; Επιδιώκεις κάποιο κοινό ύφος και στιλ;

Στο παρελθόν είτε σκηνοθετούσα διαφημιστικό είτε βίντεο κλιπ είχα κυρίως μόνο μία έννοια στο κεφάλι μου. Το να βγει όσο πιο κινηματογραφικό γίνεται. Θεωρώ πως σε όλα τα είδη με τα οποία έχω καταπιαστεί χρησιμοποιώ τις ίδιες μεθόδους σκηνοθεσίας. Με ενδιαφέρει να έχω πάντα καλές ερμηνείες μπροστά από τον φακό και πολλές γωνίες έτσι ώστε να αποδοθεί όσο πιο καλά γίνεται η κάθε ιστορία που διηγούμαι.

Τι σου έμαθε η πορεία σου στη διαφήμιση και τα βίντεο κλιπ και τι η ενασχόλησή σου με το σινεμά;

Από τα βίντεο κλιπ και τη διαφήμιση έμαθα να αξιοποιώ όλους τους πόρους που έχω στη διάθεσή μου, να σκέφτομαι γρήγορες λύσεις και να μπορώ να αποστασιοποιούμαι από το ίδιο μου το έργο για να παρθούν πιο αντικειμενικές αποφάσεις. Από την ενασχόλησή μου με το σινεμά έμαθα να είμαι υπομονετικός και σχολαστικός με την κάθε λεπτομέρεια.

Γυρίζεται καλό σινεμά στη χώρα μας; Είσαι ικανοποιημένος από τις ταινίες που βλέπεις;

Υπάρχουν πάρα πολλές καλές ελληνικές ταινίες στη χώρα μας. Φέτος ξεχώρισα τη «Σπασμένη Φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη, το «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ» του Γιώργου Γεωργόπουλου και το «Μη γελάτε, θα σας δει ο κόσμος» του Νικόλα Δημητρόπουλου, ενώ από τα ντοκιμαντέρ με συγκλόνισε το «Από τι είμαστε φτιαγμένοι» του Σιαμάκ Ετεμάντι. Και είδα κι άλλες πολλές και ναι, θα πω με σιγουριά πως φτιάχνονται πάρα πολύ όμορφες ταινίες. Μακάρι ο κόσμος να πηγαίνει στις αίθουσες να τις στηρίζει. Η νοοτροπία «θα πάω μια άλλη μέρα» ή «θα το δω μια άλλη φορά σε κάποια πλατφόρμα» δεν βοηθά το ελληνικό σινεμά. Πρέπει όλοι να δηλώσουμε το «παρών».

Info

Η «Τελευταία κλήση» προβάλλεται στους κινηματογράφους

Σκηνοθεσία: Σέριφ Φράνσις

Σενάριο: Σέριφ Φράνσις, Κατερίνα Μπέη

Πρωταγωνιστούν: Ορφέας Αυγουστίδης, Δημήτρης Λάλος, Γιώργος Μπένος, Μαρία Ναυπλιώτου, Ερρίκος Λίτσης, Θοδωρής Σκυφτούλης κ.ά.