Η ίδια περιέγραψε τη συνθήκη ως «ευλογία και κατάρα», λέγοντας: «Νομίζω ότι αυτό είναι ευλογία και κατάρα σε όλο αυτό, ότι δεν συνέδεσε ποτέ τα κομμάτια ότι είχε αυτή την ασθένεια και είμαι πραγματικά χαρούμενη γι’ αυτό. Είμαι πραγματικά χαρούμενη που δεν το ξέρει».

Η Έμα Χέμινγκ εξήγησε τον μηχανισμό πίσω από την άγνοια του ασθενούς για την ίδια του την κατάσταση, επισημαίνοντας ότι δεν πρόκειται για απλή άρνηση αλλά για νευρολογική αδυναμία αναγνώρισης των συμπτωμάτων. «Είναι όταν ο εγκέφαλός σου δεν μπορεί να αναγνωρίσει τι συμβαίνει σε αυτόν», είπε, και πρόσθεσε πως πολλοί που βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις «νομίζουν ότι αυτή είναι η φυσιολογική τους κατάσταση». Η διάκριση αυτή είναι κρίσιμη για τη διαχείριση και την επικοινωνία με τον ασθενή: όπως τόνισε, «Ο κόσμος νομίζει ότι αυτό μπορεί να είναι άρνηση, ότι δεν θέλουν να πάνε στον γιατρό επειδή λένε “είμαι καλά, είμαι καλά”, στην πραγματικότητα, είναι άλλο πράγμα που μπαίνει στο παιχνίδι. Δεν είναι άρνηση. Απλώς ο εγκέφαλός τους αλλάζει. Αυτό είναι μέρος της ασθένειας».

Στο ίδιο επεισόδιο, η Έμα Χέμινγκ μίλησε για την παρούσα κατάσταση του Μπρους Γουίλις και για το πώς η οικογένεια προσαρμόζεται στη νέα πραγματικότητα: «είναι ακόμη σε μεγάλο βαθμό παρών στο σώμα του», είπε, και περιέγραψε την πορεία ως μια διαδικασία κοινής προσαρμογής: «Και εμείς προχωρήσαμε μαζί του. Προσαρμοστήκαμε μαζί του». Αναφερόμενη στην επικοινωνία με την ίδια και τα παιδιά, υπογράμμισε ότι «Έχει έναν τρόπο να συνδέεται με εμένα, με τα παιδιά μας, που μπορεί να μην είναι ο ίδιος με το πώς θα συνδεόσουν με τον δικό σου άνθρωπο, αλλά παραμένει πολύ όμορφος. Παραμένει πολύ ουσιαστικός. Απλώς είναι διαφορετικός. Μαθαίνεις πώς να προσαρμόζεσαι».