Αναφερόμενη στην πρώτη πρεμιέρα χωρίς τον πατέρα της, είπε: «Έχω χάσει τον πατέρα μου εδώ και ενάμιση χρόνο. Δεν ξέρω αν συνηθίζεται η απώλεια. Θέλω να πω ότι στην πρώτη μου πρεμιέρα που δεν ήταν ο μπαμπάς μου εκεί, επειδή ήταν αδύνατο να σβήσω το τηλέφωνο του και παραμένει εκεί στα αγαπημένα, δεν ξέρω με ποιο τρόπο αλλά συνέβη το εξής. Την ώρα που μίλαγα με φίλους στο φουαγιέ πήρα κατά λάθος τον μπαμπά μου και βγήκε στο κινητό η φωτογραφία του. Δεν νομίζω ότι μπορώ να το συνηθίσω. Το διαχειρίζομαι πια με έναν τρόπο, χωρίς να κλαίω κάθε φορά που λέω τη λέξη «μπαμπάς» ή κάθε φορά που τον κάνω εικόνα, απλά τώρα πια έχω κουραστεί από την απουσία του. Δηλαδή, ενώ συνηθίζεις από μια πλευρά τη συνθήκη, από την άλλη μεριά λες τώρα «κράτησε πολύ που δεν σε βλέπω».

Στη διήγησή της περιέγραψε την αντίθεση ανάμεσα στην επίδοση επί σκηνής και στο εσωτερικό αίσθημα έλλειψης, καθώς και την προσπάθεια να συνεχίσει την καθημερινότητα χωρίς να προσφέρει στην απώλεια υπερβολικό δημόσιο δραματισμό.

Η συζήτηση περιέλαβε το πώς ανακοίνωσε το γεγονός στην κόρη της. Η Τουμασάτου είπε: «Στην κόρη μου μίλησα με τρυφερότητα και ειλικρίνεια γι’ αυτή την απώλεια γιατί ήταν κοντά. Όταν έπαθε ο μπαμπάς αυτό που έπαθε το περασμένο καλοκαίρι ήμασταν σε φίλους μας. Αφήσαμε το παιδί στους φίλους μας και γυρίσαμε. Μπήκε στο νοσοκομείο για κάμποσες μέρες, το παιδί ήξερε ότι ήταν στο νοσοκομείο και απλώς, έχοντας γυρίσει πια, της είπαμε ότι τα πράγματα δυσκολεύουν και περιμένουμε να «σβήσει». Στενοχωρήθηκε πολύ. Πόνεσε πολύ. Οι απώλειες είναι απώλειες. Μαθαίνουμε να ζούμε με αυτές. Δεν νομίζω ότι συνηθίζονται ποτέ» είπε, περιγράφοντας την άμεση αντίδραση της κόρης και την κοινή διαδρομή της οικογένειας στο διάστημα που ακολούθησε.